Thursday, June 14, 2007

ေတြးခ်င္ရာေတြး ေရးခ်င္ရာေရး



အမွန္ေတာ႔ ေတြးခ်င္ရာေတြး၊ ေရးခ်င္ရာေရးဆိုတာထက္ ကၽြန္မရဲ့ အူေၾကာင္ေၾကာင္ အယူအဆမ်ားလို႔ေျပာရမွာ... ဒါေပမဲ့ သိပ္ေတာ႔ မထူးပါဘူး... အယူအဆပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အေတြးပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အမူအက်င္႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေပါ႔... ေရာက္တက္ရာရာ ေလွ်ာက္ေရးထားတာပါ...


ဆရာႀကီးကိုင္ရိုရဲ့ ဂဏန္းေဗဒင္ကို မသိစိတ္မွာ ေတာ္ေတာ္စြဲလမ္းေနမိတယ္... ရထားဘူတာ ၀င္ေပါက္မွာေတာင္ ၄ နဲ႔ ၈ နံပါတ္ဆို ဘယ္ေတာ႔မွ မ၀င္တတ္ဘူး... (တကယ္ေတာ႔ ၄ နဲ႔ ၈ နံပါတ္ကို ႀကိဳက္ပါတယ္... ကၽြန္မအတြက္ မေကာင္းဘူးဆိုလို႔ မႀကိဳက္ဘဲ ေနရတာ...) သူမ်ားေတြေတာ႔ အဲဒီနံပါတ္ေတြ သတိထားမိပါ႔မလားမသိဘူး... ကၽြန္မကေတာ႔ အ၀င္ေရာ၊ အထြက္ေရာ သတိထားၿပီး အၿမဲ၀င္၊ ထြက္တယ္... ကိုယ္႔အေတြးနဲ႔ကိုယ္ေတာ႔ ဟုတ္ေနတာပဲ... ၁၊ ၇ ဂဏန္းေတြကိုႀကိဳက္တယ္... အဲဒီနံပါတ္ေတြက အနီေရာင္လိုင္းျပထားရင္ ၄ နဲ႔ ၈ ကိုေရွာင္ၿပီး က်န္တဲ႔နံပါတ္ကေန ၀င္တတ္၊ ထြက္တတ္တယ္... မ်ားေသာအားျဖင္႔ မ ဂဏန္းေတြကို ႀကိဳက္တယ္... အနီးစပ္ဆံုး ဥပမာ ေပးရရင္ ကၽြန္မ ခုစာေရးတဲ႔အခါ စာေၾကာင္း တစ္ေၾကာင္းဆံုးတိုင္း အစက္ေလးေတြ ခ်တတ္တယ္မဟုတ္လား... သတိထားၾကည့္ၾကည့္ ကၽြန္မ သံုးစက္ေအာက္ လိုမခ်ထားသလို ပိုလည္း မခ်ထားဘူး... သံုးစက္ အတိပဲ... (ငါးစက္ေလာက္ခ်ရင္လည္း ရွည္သြားမယ္... တစ္စက္ထဲဆိုေတာ႔လည္း မလွဘူးဆိုေတာ႔ သံုးစက္က အေကာင္းဆံုးပဲ မဟုတ္လား...)ကၽြန္မက အဲဒီလိုပဲ ဘာမဟုတ္တာေလးကို တိတိက်က် လုပ္ခ်င္လုပ္တတ္တယ္... ခုေတာ႔ မေမက စာေၾကာင္းအဆံုးမွာ ပုဒ္မေတြခ်ဖို႔ အႀကံေပးတယ္... အဲဒီေတာ႔ ဒီပို႔စ္မွာေတာ႔ အစက္ေလးေတြ ဆက္သံုးလိုက္ပါဦးမယ္... ေနာက္ပိုင္း ပုဒ္မပဲ သံုးေတာ႔မယ္...

ကၽြန္မ ငယ္ငယ္က နွစ္တိုင္းလိုလို ဆုယူရတတ္ပါတယ္... ပထမဆုေတာ႔ မဟုတ္ပါဘူး... ဒုတိယ ဒါမွမဟုတ္ တတိယဆုပါ... ပထမဆုကေတာ႔ ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္း မိုးကလ်ာအိက အၿမဲရတတ္တယ္... ဆုယူရတဲ႔အခါ ဆုေပးပြဲမက်င္းပခင္ နွစ္ရက္ေလာက္ အလိုမွာ အစမ္းေလ႔က်င္ရတယ္... သင္ေပးတဲ႔ ဆရာေတြက ေျပာပါတယ္... နာမည္ေခၚတာနဲ႔ ထိုင္ခံုက ထ၊ ေလွခါးကေန စတိတ္စင္ေပၚ တက္လာလာခ်င္း စင္ေပၚမွာ ထိုင္ေနတဲ႔ ဆရာမႀကီးနဲ႔ လက္ေထာက္ ဆရာနွစ္ေယာက္ကို အရိုအေသျပဳၿပီးမွ ဆက္ေလွ်ာက္လာၿပီး ဆုလက္ခံယူရမယ္ေပါ႔... ဒီလိုနဲ႔ ဆုေပးပြဲေန႔ေရာက္လာတယ္... ကၽြန္မ ဆုယူဖို႔ အလွည့္ေရာက္ေတာ႔ စင္ရွိရာကို ခပ္မတ္မတ္ေလွ်ာက္ စင္ေပၚေရာက္ေတာ႔ ကၽြန္မမ်က္နွာ မူထားရာတည့္တည့္ကို ေခါင္းညြတ္ၿပီး အရိုအေသျပဳပါတယ္... တကယ္ေတာ႔ ကၽြန္မေရွ႕တည့္တည့္ စတိတ္စင္မွာ လူမရွိပါဘူး... ဆရာမႀကီးတို႔က အဲဒီေဘးဘက္ စတိတ္စင္အလယ္မွာ ထိုင္ေနၾကတာပါ... အဲဒီခ်ိန္ ကၽြန္မေနာက္ဘက္က ထိုင္ေနၾကတဲ႔ မိဘေတြ၊ ဆရာေတြနဲ႔ ဆုယူသူေတြဆီက ခပ္အုပ္အုပ္ရယ္သံၾကားရတယ္... ကၽြန္မကေတာ႔ ေအးေဆးပဲ ဆုယူၿပီး ျပန္ဆင္းလာေတာ႔ အေဖကေျပာတယ္... "သမီးက ဘာလို႔ ဆရာမႀကီးေတြဘက္ကို ေစာင္းၿပီး ဦးမညြတ္ဘဲ ေရွ႕တည့္တည့္ကို ဦးညြတ္ရတာလဲ” တဲ႔... ကၽြန္မကလည္း ကၽြန္မ အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔ ကၽြန္မပါပဲ... "အေဖကလည္း ဘုရားရွိခိုးရင္ ဘုရားစင္ေရွ႕မွာပဲ ထိုင္ရွိခိုးလို႔ရတာမဟုတ္ဘဲ... ေခါင္းရင္းျဖစ္ရင္ၿပီးေရာ ရွိခိုးလို႔ရတာပဲ မဟုတ္လား... ခုလည္း ဒီလိုေပါ႔ ဆရာမႀကီးတို႔က စတိတ္စင္ အလယ္မွာ ထိုင္ေနေပမဲ႔ ကိုယ္႔ေရွ႕တည့္တည့္ သူတို႔ေဘးဘက္ကို အရိုအေသေပးတာလည္း သူတို႔ကို ေပးတာပဲေပါ႔" လို႔ ကၽြန္မ ေစာဒက တက္ပါတယ္... တကယ္လည္း ကၽြန္မအယူအဆမွန္တယ္ဆိုၿပီး ဆုယူတိုင္း ကၽြန္မအဲလိုပဲ အေလးျပဳၿပီး ယူတယ္... အဲဒါ ငယ္ငယ္ နွစ္တန္း၊ သံုးတန္းေလာက္ကပါ... ခုေတာ႔ ကၽြန္မ အဲေလာက္ မေၾကာင္ေတာ႔ပါဘူး...:P

အစိမ္းေရာင္ကို လံုး၀မႀကိဳက္ဘူး... သစ္ပင္၊ ျမက္ခင္း စတဲ႔ သဘာ၀အေလ်ာက္ စိမ္းတာ၊ ေက်ာင္း၀တ္စံု အျဖဴအစိမ္းေလးလွတာကို လက္ခံလို႔ရပါတယ္... သေဘာလည္းက်တယ္... ဒါေပမဲ႔ တျခားအရာေတြမွာ အစိမ္းေရာင္ျဖစ္ေနရင္ေတာ႔ အရမ္းမုန္းတယ္... အရင္က အစိမ္းေရာင္ကို အေရာင္တခုအေနနဲ႔ ခံစားမရရံုပါပဲ... ခုေတာ႔ ၾကည့္မရတဲ႔အဆင္႔ထိ ျဖစ္လာတယ္... အစိမ္းေရာင္ႀကိဳက္တဲ႔ လူေတြကေတာ႔ ကၽြန္မစာဖတ္ၿပီး က်ိန္ဆဲမလား မေျပာတတ္ဘူး... ကၽြန္မ အေမနဲ႔ မႀကီးရဲ့ အႀကိဳက္ဆံုး အေရာင္က အစိမ္းေရာင္ပါ... ကၽြန္မအေမက သူ႔ဟာသူ အစိမ္းေရာင္ ႀကိဳက္ရံုတင္မဟုတ္ဘူး... ကၽြန္မတို႔ႀကိဳက္တဲ႔ အျပာေရာင္ကိုပါ ပုတ္ခတ္ေသးတယ္... အေမေျပာေနက် စကားရွိပါတယ္... အျပာႀကိဳက္ရင္ ျပာတယ္တဲ႔... ပန္းေရာင္ႀကိဳက္ရင္ ပန္းတယ္တဲ႔... ျပာတယ္ဆိုတာက ဘ၀မွာ ျပာရာ၊ ျပာရာနဲ႔ ေနရတတ္တယ္ေပါ႔... ပန္းတာကေတာ႔ ပင္ပန္းတာကို ေျပာတာ... အစိမ္းေရာင္က် မ်က္စိေအးတယ္တဲ႔... အမွန္ေတာ႔ အစိမ္းေရာင္က ကုလားဘာသာရဲ့ အေရာင္ႀကီးပါ... ဘယ္လိုပဲ ေျပာေျပာ ကၽြန္မ မုန္းမွမုန္း...

တခါတခါ ကၽြန္မ စဥ္းစားမိတယ္... ျမန္မာစကားမွာ တိရစာၧန္အမကိုလည္း အမလို႔ေခၚတယ္... ကိုယ္႔ထက္ အသက္နည္းနည္းႀကီးတဲ႔ လူမိန္းမကိုလည္း အမ(အစ္မ)လို႔ေခၚတယ္... ေယာက်္ားက်ေတာ႔ အကို(အစ္ကို)တဲ႔... ဘာလို႔ အထီး(အစ္ထီး) လို႔ အေခၚအေ၀ၚမသတ္မွတ္ခဲ႔တာလဲ... ဒါေတာ႔ စဥ္းစားစရာပဲ... သူတို႔က လူမိန္းမနဲ႔ တိရစၧာန္အမကို အတူတူလို႔ ယူဆခဲ႔လို႔လား...

အဲဒီလိုေတြးမိတာနဲ႔ ကၽြန္မလည္း ကိုယ္႔ကိုယ္ကို အမလို႔ေတာင္ နာမ္စားမသံုးခ်င္ေတာ႔ဘူး... မ လို႔သံုးလို႔ကလည္း မေကာင္း၊ မမ လို႔သံုးရရင္ေတာ႔မဆိုးဘူး... စာေရးရင္လည္း အစ္မလို႔ ေရးရတာ သိပ္မေရးခ်င္ျပန္ဘူး... တာရာမင္းေ၀ရဲ့ ၀တၳဳတစ္ပုဒ္ထဲမွာ အစ္...မ...ႀကီးလို႔ ေခၚတာ ဖတ္ဘူးလို႔ စိတ္ေလေနတာ... ျမန္မာစကားမွာ မိန္းမေတြအတြက္ သံုးရတဲ႔နာမ္စားေတြက မိုက္ပါဘူး...

ေနာက္ၿပီး မိန္းမ ၀တ္တဲ႔ ထမီက်ေတာ႔ ဘာျဖစ္တယ္၊ ညာျဖစ္တယ္လို႔ လူေတြေျပာၾကတယ္... ဒါကို မွားတယ္လို႔ ကၽြန္မ မထင္ပါဘူး... ဒါေပမဲ႔ ေယာက်္ား၀တ္တဲ႔ ပုဆိုးကို ေခါင္းေပၚတင္ထားတာေတာ႔ အျမင္မွာ တမ်ိဳးပဲ... တကယ္ေတာ႔ ပုဆိုးဆိုတာကေရာ ဘယ္ေလာက္သန္႔လို႔လဲ... ကၽြန္မ အလိုအရဆို ထမီကို သက္သက္ေလွ်ာ၊ သက္သက္လွမ္းသလို ပုဆိုးကိုလည္း သီးသန္႔ေလွ်ာ၊ သီးသန္႔လွမ္းသင္႔တယ္လို႔ ထင္မိတယ္... ထမီက်ေတာ႔ မသတီစရာလိုသတ္မွတ္ၿပီး ပုဆိုးကိုက် ေခါင္းေပၚတင္၊ မ်က္နွာသုတ္ လုပ္တာေတာ႔ သိပ္မဟုတ္ဘူးလို႔... ဗုဒၶဘုရားေဟာအရ ေယာက်ာ္း၊ မိန္းမဆိုတာ မရွိ... ရုပ္၊ နာမ္ နွစ္ပါး(ခႏၶာ ငါးပါး)သာရွိတယ္၊ အပုတ္ေကာင္ ရုပ္ေဆာင္ေနၾကတာလို႔ ေျပာေလ႔ရွိၾကၿပီး မိန္းမက်မွ ပိုရြံစရာလို၊ ပိုနိမ္႔က်တဲ႔ သတၱ၀ါလို ေျပာေနၾကတာကေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ကို ေရွ႕ေနာက္ မညီတဲ႔ အေျပာအဆိုေတြပဲလို႔ မထင္မိဘူးလား... သဘာ၀ေလာကႀကီးကိုက အားႀကီးသူဟာ အားနည္းသူကို အနိုင္က်င္႔တတ္တဲ႔ သေဘာရွိေလေတာ႔ လူခ်င္းတူတူ မိန္းမ၊ ေယာက်္ားဆိုၿပီး ခြဲျခားခံရ၊ မိန္းမေတြက တဆင္႔နိမ္႔ သတၱ၀ါေတြအျဖစ္ သတ္မွတ္ခံရတာ ထင္ပါရဲ့... မိန္းမနဲ႔ ေယာက်ာ္းဟာ သဘာ၀မတူတဲ႔အတြက္ ဘယ္လိုမွေတာ႔ ညိွလို႔မရပါဘူး... မိန္းမမွာ မရွိတဲ႔ အရည္အခ်င္းေတြ ေယာက်္ားမွာ ရွိသလို ေယာက်္ားမွာ မရွိတဲ႔ အရည္အခ်င္းေတြလည္း မိန္းမဆီမွာ ရွိတာပဲ... အဲဒီေတာ႔ သူသာ၊ ကိုယ္သာ လို႔ ေျပာလို႔မရနိုင္ပါဘူး... သူ႔ဟာသူ သဘာ၀အေလ်ာက္ မတူညီတဲ႔ စြမ္းေဆာင္ခ်က္ေတြနဲ႔ ကိုယ္စီရပ္တည္ေနၾကတာကို နားလည္နိုင္ရင္ေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းမွာပဲ...

တခ်ိဳ႕ေကာင္မေလးေတြက သူတို႔ကို အမ တပ္ေခၚတာ မႀကိဳက္ၾကဘူး... အဲဒီအတြက္ ကၽြန္မ ေတာ္ေတာ္ ကသိကေအာက္ျဖစ္ရတာ ခဏခဏပါပဲ... လူတစ္ေယာက္ကိုၾကည့္ၿပီး သူ႔အသက္အရြယ္ကို ဘယ္လိုမွ ကၽြန္မ မမွန္းတတ္ပါဘူး... ကၽြန္မ မွန္းလိုက္လို႔ လက္ရွိအသက္ထက္ ပိုငယ္သြားရင္ေတာ္ေသး ပိုႀကီးသြားရင္္ေတာ႔ မေကာင္းဘူးေလ... ေသခ်ာတာက ဘယ္လိုမွ မခန္႔မွန္းတတ္ေအာင္ကို ကၽြန္မည့ံဖ်င္းပါတယ္... လူခ်င္းစျမင္ခါစ၊ စသိခါစမွာ နာမည္လည္း မသိေသးေတာ႔ ဘယ္လို ေခၚရမလဲ... ယဥ္ေက်းေအာင္ အမပဲ ေခၚသင္႔တယ္ မဟုတ္ဘူးလား... နာမည္သိရင္လည္း ယဥ္ေက်းမႈအရ မ တပ္ေခၚရတာကို ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ကန္႔ကြက္ၾကပါတယ္... အခုမွ အသက္က ဘယ္ေလာက္ပဲ ရွိေသးတာ အမလို႔ေခၚတယ္တဲ႔ ဆိုၿပီး ေျပာတတ္ၾကပါတယ္... အဲဒါ မိန္းကေလးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ျပန္ေျပာတတ္တဲ႔စကားပါ... ကၽြန္မ အရမ္းစိတ္ညစ္ရပါတယ္... ကၽြန္မမ်ား ကိုယ္႔ကို အမလာေခၚလို႔ ဘယ္လိုမွ မခံစားရပါဘူး... သူ႔ထက္ငယ္မွန္း မသိလို႔ေခၚတာပဲေလ... ေနာက္ၿပီး ကိုယ္႔ထက္ အငယ္ေတြက အမ မေခၚရင္ေတာင္ ကၽြန္မ စိတ္ဆိုးပါတယ္... ထားပါေတာ႔... ဒီလိုနဲ႔ အမေခၚတာ မႀကိဳက္ၾကတာ ႀကံဳပါမ်ားေတာ႔ ကၽြန္မက ကိုယ္႔ကိုယ္ကို အမဆိုၿပီး ဦးေအာင္ ေျပာပစ္လိုက္ပါတယ္... ေတြ႔သမွ်လူ ညီမေလးပဲ ေခၚလိုက္တယ္... အဲလို အေခၚေကာင္းၿပီး ကိုယ္႔ထက္ ၅ နွစ္ေက်ာ္ႀကီးတဲ႔လူကိုေတာင္ ညီမေလး သြားလုပ္ေနပါေသးတယ္... ေနာက္သူ႔အသက္ကိုသိမွပဲ ေတာင္းပန္ရတယ္...

အရင္က ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုသံုးရတဲ႔ နာမ္စားေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔လည္း ေတာ္ေတာ္စိတ္ညစ္ရပါတယ္... ကၽြန္မက ကိုယ္႔ကိုယ္ကို သမီးနဲ႔ ငါ ဆိုတဲ႔ နွစ္မ်ိဳးပဲ သံုးတတ္တယ္... ကိုယ္႔ထက္ အသက္ ၁နွစ္ပဲ ႀကီးတဲ႔လူကိုလည္း သမီးပဲ... မေကာင္းမွန္းေတာ႔ သိပါတယ္ ဒါေပမဲ႔ အဲဒီတစ္မ်ိဳးပဲ သံုးတတ္တာကိုး... ကိုယ္နဲ႔စခင္ခါစ ရြယ္တူေတြကိုက် ငါလို႔ ေျပာလို႔လည္း မေကာင္းေသး၊ သမီးလို႔ေျပာရေအာင္လည္း ရြယ္တူကျဖစ္ေန ဆိုေတာ႔ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို သံုးဖို႔ နာမ္စားအတြက္ေတာ္ေတာ္ စိတ္ညစ္ရတယ္... ေနာက္ဆံုး ဘာနာမ္စားမွ မသံုးဘဲ စကားေျပာရတဲ႔အျဖစ္... ခုေတာ႔ ကိုယ္႔နာမည္ကိုယ္ နာမ္စားအေနနဲ႔ သံုးတတ္သြားေတာ႔ အဆင္ေျပသြားပါၿပီ... အဲလိုေျပာတတ္ဖို႔လည္း ေတာ္ေတာ္ က်င္႔ယူလိုက္ရတယ္... အခု ဘေလာ႔ဂ္ေရးတဲ႔ခါက် ကၽြန္မလို႔ သံုးေနရေတာ႔ စိတ္ထဲမွာေတာင္ အက်င္႔ျဖစ္လာၿပီ... အျပင္မွာပါ ဒီနာမ္စားေလး သံုးၾကည့္ရင္ ေကာင္းမလားပဲ...

ဒီေနရာမွာပဲ အဆံုးသတ္မွ... ေတြးခ်င္ရာေတြးၿပီး ေရးခ်င္ရာေရးထားတာ ဆိုေတာ႔လည္း ကေဘာက္တိ ကေဘာက္ခ်ာ အဆက္အစပ္မရွိ နဲ႔ေပါ႔...

s0wha1

Print this post

6 comments:

ကလိုေစးထူး said...

ရန္တိုက္ေပးအုံးမွ…။ :D မေမေျပာတဲ့ ပုဒ္မလဲ ပါေအာင္၊ ညီမေလး ေရးခ်င္တဲ့ စတိုင္လ္လဲ ျဖစ္ေအာင္ …။ လို႔ ေရးကြာ။ :D
ကုိႀကီး အႀကိဳက္ဆုံးဂဏန္းကေတာ့ ၇ နဲ႔ ၅။ ဘာေဗဒင္ေၾကာင့္မွေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ၇ ကေတာ့ ငယ္ငယ္တုန္းက သူမ်ားေတြ လပ္ကီးဆဲဗင္းေအာ္တာ ၾကားေတာ့ ေယာင္ေတာင္ေပါင္ေတာင္ လိုက္ႀကိဳက္ရင္းနဲ႔ အခု အရြယ္ေရာက္လာေတာ့လဲ ဘာရယ္မဟုတ္ ဆက္ႀကိဳက္ေနတာ။ ၅ ကေတာ့ ေမြးေန႔ ဂဏန္းျဖစ္လို႔..။ ဟဲဟဲ။ ေမြးေန႔၊ လ၊ ရက္ သုံးခုလုံးကို အကုန္ ေပါင္းလိုက္လဲ ၅၊ ေမြးေန႔ကို ေပါင္းေတာ့လဲ ၅၊ ေမြးလကလဲ ၅။ မိုက္တယ္ဟုတ္…။ :P

Chocolaier said...

၅ကမမိုက္ပါဘူး။ ၃ ကမွမိုက္တာဗ်။ :P ေအာ္...ေျပာခ်င္တာေတာင္ေမ့သြားတယ္။ ေယာက်္ားမိန္းမခြဲတာကို ခ်ဳိကိုလည္း အလြန္မုန္းပါတယ္။ ငယ္ငယ္ကဆို ေမာင္ေလးေမြးေတာ့ ေဖေဖကအရမ္းေပ်ာ္တာပဲဆိုလို႔ ႐ႈိက္ႀကီးတငင္ငိုဖူးပါတယ္။ မနာလိုတာမဟုတ္ေပမယ့္ အေရွ႔ကေမြးခဲ့တဲ့ သမီးေတြက အလကားပဲဆိုၿပီး ခံစားမိတာကိုး။ အိမ္ကလည္း ဘာလို႔ငိုမွန္းမသိ ေျပာျပရေအာင္ကလည္းမေျပာတတ္...
ေနာက္တစ္ခုက ဘာသာတိုင္းမွာ ေယာက်္ားမိန္းမခြဲတယ္ေနာ္။ တိုက္ဆိုင္တာလား။ ဘာေၾကာင့္လည္း။ ဘုရားေတြေပၚလည္း မိန္းမမတက္ရဘူးေလ။ ဘယ္ေလာက္ပဲျငင္းျငင္း မိန္းမဆိုတာ ဘုရားေပၚမတက္ရဘူးလို႔ ေျပာခံရရင္ လူက ဘာျပန္ေျပာရမွန္းမသိေတာ့တာ။ အဲဒါဘယ္လိုလုပ္မလဲ ဟင္

pandora said...

ကိုယ္ကေတာ႕ ၁ ဂဏန္း။ ေမြးေန႕လခုႏွစ္အားလံုးေပါင္း ၁ ရတယ္။ ခံုနံပါတ္ ၁ တို႕ ၁၀ တို႕ ၁၀၀ တို႕ မၾကာခဏ ရေလ႕ရွိတယ္။ ၁ ၿပီးရင္ေတာ႕ ၅ ႀကိဳက္တယ္။ ဒါေပမယ္႕ ငါးဆိုရင္ေတာ႕ မွ်ားဖို႕ပိုစိတ္၀င္စားတယ္။ ငါးမရလည္း ၅ ႀကိဳက္တဲ႕သူေတြကို ဖမ္းသြားရုံေပါ႕။ ဟုတ္ဖူးလား။

Maydarwii said...

ညီမေလးရဲ႕ ေတြးခ်င္ရာေတြးအတြက္ ကြန္မန္႔ေရးဖို႔ ေတာ္ေတာ္ေလး အခ်ိန္ယူရတယ္။
ေနာက္က်မွေရးလို႔ စိတ္ေကာက္နဲ႔ေနာ္။ မီးကလည္း ပ်က္ ကြန္နက္ကလည္း မေကာင္းလို႔ပါ။
ဂဏန္းနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ မေမလည္း ၃-ဂဏန္းႀကိဳက္တယ္။ ကိုသံလြင္ေျပာသလို ကိုယ့္ေမြးေန႔ေပါင္းရင္ ၃-ျဖစ္ေနလို႔ ထင္ပါရဲ႕။ ေနာက္ျပီး ၄ နဲ႔ ၈ လည္း မၾကိဳက္ဘူး။ ခံုနံပါတ္ ၂၂ ျဖစ္တဲ့ႏွစ္တုန္းက စာေမးပြဲက်လို႔။ အစက္ကေတာ့ ၃ စက္ျဖစ္လိုက္ ၄-စက္ျဖစ္လိုက္ပါပဲ။ ညီမေျပာမွ ျပန္ၾကည့္မိတယ္။ အစက္ ၃-စက္ ခ်သလို ပုဒ္မကိုလည္း ၃-ေခ်ာင္း ခ်ပါလား ( ၊၊၊ ) အဲလိုေပါ့။ ဘယ့္ႏွယ့္္လဲ။ မေကာင္းဘူးလား။

အေရာင္နဲ႔ပတ္သက္လို႔ေတာ့ မေမက အျဖဴနဲ႔ အနက္ကိုၾကိဳက္တာ။ ဒါေပမဲ့ ေနရာေဒသ ပစၥည္းအလိုက္ ၾကိဳက္တဲ့အေရာင္ေတြကြဲဲျပားပါတယ္။
ညီမေလး ေျပာသလို သစ္ပင္ သစ္ရြက္ ျမက္ခင္းမွာဆို အစိမ္းေရာင္ေပါ့။ လံုခ်ည္စိမ္းက်ေတာ့ ေက်ာင္းသား/ဆရာ အေနနဲ႔ ၀တ္ရင္သေဘာက်ေပမဲ့ အျပင္မွာဆို ၾကံ့ဖြတ္ေရာင္ႀကီးမို႔ ၀တ္ဖူး။
အျပာေရာင္ကိုေတာ့ ေကာင္းကင္ျပာျပာ ပင္လယ္ျပာျပာမွာဆို ၾကိဳက္တယ္။ တျခားေနရာ ျပာတာမ်ဳိးေတာ့ မၾကိဳက္ဖူး။ ဥပမာ ကိုသံလြင္ရဲ႕ ဘေလာ့ေနာက္ခံ အေရာင္မ်ဳိး ဆိုပါေတာ့။
ပန္းပြင့္ေလးေတြရဲ႕ အ၀ါေရာင္၊ ခရမ္းေရာင္၊ အနီေရာင္၊ ပန္းေရာင္ သူ႔ဟာနဲ႔သူ ဟာမိုနီျဖစ္ေနရင္ ၾကိဳက္ျပန္ေရာေ။ ဒါေပမဲ့ ကားပန္းေရာင္ႀကီးဆိုရင္ေတာ့ ဘယ္ၾကိဳက္မလဲ။ လက္ကိုင္ပု၀ါ ပန္းေရာင္ေလးဆို လွတယ္မဟုတ္လား။ ဆည္းဆာခ်ိန္ တိမ္ေတာက္တဲ့အခါ လိေမၼာ္ေရာင္ ေကာင္းကင္ႀကီးကို သေဘာက်တယ္။ ဒါေပမဲ့ အက်ႌ လိေမၼာ္ေရာင္ေတာက္ေတာက္ႀကီးကိုေတာ့ မၾကိဳက္လွဘူး။ စည္ပင္သာယာက သန္႔ရွင္းေရးအလုပ္သမားအေရာင္ၾကီး ျဖစ္ေနတာကိုး။ အဲ .. ေျပာရင္ရွည္ေနမွာမို႔ အေရာင္ကိစၥ ဒီတင္ရပ္ျပီ။

တိရစၦာန္အမနဲ႔ လူအမ အေၾကာင္းဖတ္ၿပီး တခုသြားသတိရတယ္။ ေသာ္တာေဆြရဲ႕ ၀တၳဳတပုဒ္ထဲမွာ သူကေမးတယ္။
“ဒီ၀မ္းဘဲႀကီးက အဖိုလား အထီးလားဗ်”
“အထီးေပါ့ဗ်” လို႔ ျပန္ေျဖေတာ့ …
“ေၾသာ္ … အထီးလား .. က်ေနာ္က အဖိုမွတ္လို႔” ဆိုျပီး အေၾကာင္
တိရစၦာန္ကို အမ နဲ႔ အထီး ေခၚသလို … အဖို အမ ဆိုၿပီးလည္း ေခၚတယ္မဟုတ္လား။ အကို ဆိုတာ အဖိုကေနမ်ား ဆင္းသက္သြားတာလား မသိဘူးေနာ္။ :P
ကြန္မန္႔လည္း ရွည္ေနၿပီ … ဒါေလာက္ပဲ ညီမေရ … ။

Chit Lay Pyay said...

ညီမေရတိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္အမလဲကိုယ့္ကိုယ္ကိုနာမ္စားဘယ္လုိသံုးရမလဲဆိုတာ ပန္ဒိုရာဘေလာ့ဂ္၀င္ဖတ္ၿပီးတာနဲ႕ ေရးခ်င္တဲ့စိတ္ကေလးေပၚလာတာနဲ့ အဲဒီေန႕ကေရးျဖစ္လိုက္တယ္၊ ညီမေရးထားမွန္းလဲမသိဘူး၊ ဒီေန႕မွညီမဘေလာ့ဂ္၀င္ၾကည့္မွေတြ႔တယ္၊ တိုက္ဆိုင္မႈရွိရင္ခြင့္လြတ္ပါေနာ္၊ ညီမနဲ႕အမကအျဖစ္ျခင္းအေတာ္တူတာပဲ ေတြ႔တဲ့သူကို အမကေလဆိုၿပီးစီးေျပာေတာ့တာပဲ အခုလဲၾကည့္ေလ၊ ဒါေပမယ့္ အမကေတာ့ညီမထက္ႀကီးမယ္ထင္တာပဲ၊

Min Min said...

hae hae, i cant read what the above commentors have commented. Cause no burmese font lol..but i like this human with the wings. hope he can fly..so do i,, i want to save on flight cost..haha wish i could be him..

ကာရန္မဲ႔ အေတြးစမ်ား © 2008 Por *Templates para Você*