Monday, June 4, 2007

ေ၀ဖန္ေရးနဲ႔ ေလကန္ေရး...



ကၽြန္မ ဒုတိယေျမာက္ပို႔စ္ တင္ၿပီးခါစက ျဖစ္ပါတယ္... ထံုးစံအတိုင္း ကၽြန္မ ဘေလာ႔ဂ္အသစ္စက္စက္ေလးကို အိမ္ကလူေတြကို ၀မ္းသာအားရျပၿပီး ဖတ္ခိုင္းတယ္... ကၽြန္မတို႔ေမာင္နွမေတြ လုပ္သမွ်အကုန္ အားေပးေထာက္ခံတတ္တဲ႔ ကၽြန္မ အေဖနဲ႔ အေမက "ဟယ္...တယ္ဟုတ္ပါလား...ဘယ္ဆိုးလို႔လဲ" နဲ႔ ခ်ီးက်ဴးေထာပနာ ျပဳၾကတယ္... ဘယ္မိဘမဆို ဒီလိုပဲ ကိုယ္႔သားသမီးကို အေကာင္းေျပာတတ္ၾကတာ သိေပမဲ႔ မရွက္တမ္း ၀န္ခံရရင္ မိဘေတြက အဲလိုေျပာတာကို ကၽြန္မ ၾကည္ႏူးမဆံုးျဖစ္လို႔ေနပါတယ္...

ကၽြန္မ ၾကည္ႏူးလို႔မွမဆံုး ဘယ္ခ်ိန္ထဲက ကၽြန္မ ဘေလာ႔ဂ္ကို ၀င္ဖတ္ထားမွန္း မသိတဲ႔ ကၽြန္မ အစ္မႀကီး အနားကို ေရာက္လာၿပီး "အေမတို႔ကလည္း သူ႔ေပါေတာေတာ စာေတြမ်ားဖတ္လို႔"တဲ႔...
"အမ္!!!"...
ဒါနဲ႔ ကၽြန္မအေမက "ဒီလိုပဲ စာဆိုတာ ေရးပါမ်ားေတာ႔ ေရးတတ္သြားမွာေပါ႔" ဆိုၿပီး ကၽြန္မဘက္က ကူေျပာပါတယ္...
ကၽြန္မကေတာ႔ "အမ္" တခြန္းက လြဲလို႔ ဘာမွ မေျပာဘဲ ရယ္ေနလိုက္တယ္...
အၿမဲတမ္း Negative အျမင္သာရွိတတ္တဲ႔ အစ္မပဲလို႔ စိတ္ထဲက ကိုယ္႔အတြက္ကိုယ္ေျဖေတြးၿပီး ၿပံဳးေနလိုက္တာေပါ႔...:D

မၾကာပါဘူး...
ကၽြန္မ ဂ်ီေတာ႔ခ္ Status မွာ တင္ထားတဲ႔ ဘေလာ႔ဂ္လင္႔ခ္ကိုေတြ႕လို႔ ကၽြန္မစာေတြ ဖတ္ၿပီးခါစ အစ္မ Boyfriend က "ကဗ်ာေလးက မဆိုးဘူး... သူ ဘယ္က ကူးခ်ထားလဲ မသိဘူး" လို႔ ေျပာတယ္တဲ႔...
ကၽြန္မ ပါးစပ္က "အမ္" လို႔ေတာင္ မထြက္နိုင္ေတာ႔ပါဘူး...
ဘယ္နဲ႔ အင္တာနက္ေပၚမွာ လူတကာျမင္ေအာင္ တင္ထားတဲ႔ ကဗ်ာက ကိုယ္႔ဟာမဟုတ္ဘဲ ဘယ္သူက တင္ရဲမွာလဲ...
ဒီနွစ္ေယာက္ေတာ႔ ငါ႔ကို ဘယ္ခ်ိန္ထဲက နွိပ္ကြပ္ခ်င္ေနပါလိမ္႔လို႔ ေတြးမိတယ္...

ကၽြန္မေနခဲ႔ဖူးေသာ ေလာပိတ (၁) ကို တင္ၿပီးခါစက ျဖစ္ပါတယ္...
ကၽြန္မထက္ အသက္ႀကီးတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကေတာ႔ "ညီမေလး ဆက္ေရး...အစ္မ အၿမဲလာဖတ္မယ္ေနာ္" လို႔ေျပာတယ္...
သူငယ္ခ်င္း ေယာက်္ာေလးတစ္ေယာက္ကေတာ႔ "ေကာင္းတယ္ဟ...တိုင္းရင္းသားေတြအေၾကာင္း မ်ားမ်ားေရး" တဲ႔...
ကၽြန္မအခင္ဆံုး မိန္းကေလးသူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ကေတာ႔ "ဟဲ႔...နင္႔ဘေလာ႔ဂ္ဆိုတာကလည္း နင္႔စာေတြႀကီးပဲ" တဲ႔...
"ဗုေဒၶါ" ဆိုၿပီး ကၽြန္မ ဘုရားတမိပါတယ္...
"ငါ႔ဘေလာ႔ဂ္မွာ ငါ႔စာပဲ မရွိလို႔ ဘယ္သူ႔စာေတြ ရွိရမွာလဲဟ..."လို႔ ကၽြန္မ တအံ့တဩ ျပန္ေမးမိတယ္...
"ဟုတ္ဘူးေလ... ငါေျပာတာက စာေစာင္ေတြလို သူမ်ားစာေတြပါ မပါဘူးလားေမးတာ...နင္တစ္ေယာက္ထဲ ေရးထားတာဆိုရင္ေတာ႔ ဖတ္ခ်င္ပါဘူး...ပ်င္းတယ္" တဲ႔...
ကၽြန္မလည္း ပါးစပ္ေဟာင္းေလာင္းနဲ႔ ဘာျပန္ေျပာရမွန္းေတာင္ မသိပါဘူး...
ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္မ တတ္သေလာက္ မွတ္သေလာက္ ရွင္းျပလိုက္ပါေသးတယ္...
ဘေလာ႔ဂ္ဆိုတာ စာေစာင္မဟုတ္တဲ႔အတြက္ စာေရးသူကေတာ႔ ဘေလာ႔ဂ္ပိုင္ရွင္ တစ္ေယာက္ထဲပဲ ျဖစ္တဲ႔အေၾကာင္း၊ ဘာညာေပါ႔...
သူကေတာ႔ နည္းနည္းမွ လက္မခံပါဘူး... မဖတ္ဘူးဆိုတာႀကီးပဲ...
"ဖတ္ေစခ်င္ရင္ စာေစာင္ေတြမွာ နင္ ၀င္ေရး"လို႔လည္း ေျပာသြားလိုက္ပါေသးတယ္...
ကၽြန္မညီမေလးကေတာ႔ ဒီလိုေထာက္ခံပါတယ္ "ဟုတ္ပါ႔...မေလး ေရးထားတာ ဖတ္ၿပီးမွပဲ သတိထားမိေတာ႔တယ္...ငယ္ငယ္ကေတာ႔ တိုက္ကုန္း ဟိုဘက္အေက်ာ္ ပေဒါင္းကုန္းဘက္မွာ ကတၱရာလမ္းမရွိဘဲ ေျမနီလမ္းၾကမ္းၾကမ္းေတြ ျဖစ္ေနတာကို ေတြ႔ေပမယ္႔ အမွတ္တမဲ႔ပဲ... ညဘက္ သူတို႔ဘက္ျခမ္းမွာ ေမွာင္မဲေနတာေတာ႔ သတိထားမိတယ္...ဒါေပမဲ႔ ေဩာ္ သူတို႔ဆင္းရဲလို႔ ဒီလိုေနရတာပဲလို႔သာ ေတြးမိတယ္" တဲ႔...

ဒီလိုနဲ႔ ခုဆို ပို႔စ္ ၇ ခုေတာင္ တင္ၿပီးပါေရာလား... ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္မကေတာ႔ ဒီဘေလာ႔ဂ္ေလးမွာ ကၽြန္မရဲ့ အြန္လိုင္း ဒိုင္ယာရီ အျဖစ္ စာေတြ ဆက္ေရးေနဦးမွာပါ... ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္မ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိတာ တစ္ခုကေတာ႔ ကၽြန္မဘေလာ႔ဂ္မွာ တျခားဘေလာဂါေတြလို ဘာအသိပညာ၊ ဘာရသမွ မေပးစြမ္းနိုင္တာကိုပါ... အတတ္ပညာတခုခု ျဖန္႔ေ၀ရေအာင္လည္း ကၽြန္မက ဘာမွ ျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္ ကၽြမ္းက်င္တာ မရွိတာက တေၾကာင္း၊ ဘေလာ႔ဂ္ဖတ္သူမ်ားကလည္း ကၽြန္မထက္ ေတာ္ေန၊ တတ္ေနတဲ႔သူေတြပဲ ျဖစ္ဖို႔မ်ားတာက တေၾကာင္းတို႔ေၾကာင္႔ ေလာပိတအေၾကာင္းေတြကိုသာ ပို႔စ္ေတြ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ေရးသြားဖို႔ ကၽြန္မ အစီအစဥ္ရွိပါတယ္... ဒီအေၾကာင္းေတြႀကီးပဲ ဖတ္ရတာ ၿငီးေငြ႔ခဲ႔ရင္လည္း သည္းခံေပးၾကပါ... ကၽြန္မေရးထားတဲ႔စာ ဖတ္ၿပီး အားေပးတဲ႔လူ၊ ေထာက္ခံတဲ႔လူ၊ ပ်င္းလို႔ မဖတ္ခ်င္ပါဘူးဆိုတဲ႔လူ၊ မေကာင္းတတ္လို႔ စိတ္မပါတပါနဲ႔ ဖတ္သြားတဲ႔လူ အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္...


s0wha1

Print this post

9 comments:

Maydarwii said...

စိတ္မေကာင္းမျဖစ္ပါနဲ႔ ညီမေလးေရ … ။
ညီမ ေနထိုင္ခဲ့ဖူးတဲ့ ေဒသအေၾကာင္း၊ လူမ်ဳိးအေၾကာင္းနဲ႔ အေတြ႕အႀကံဳေလး ေတြေရးတာကိုက ေဒသႏၱရ ဗဟုသုတ နဲ႔ အေထြေထြ ဗဟုသုတကို ျဖန္႔ေ၀ေပးရာ ေရာက္ပါတယ္။ ညီမေရးတဲ့စာေတြက အတတ္ပညာျဖန္႔ေ၀ မေပးႏိုင္ေပမယ့္ စာဖတ္သူအတြက္ ရသတမ်ဳိးကိုေတာ့ ေပးစြမ္းႏိုင္တာပါပဲ။
ဒါေပမဲ့ လူအမ်ဳိးမ်ဳိး စိတ္အေထြေထြ ရွိတာပဲေလ … ။ လက္ခံသူ လက္မခံသူေတာ့ ရွိတာေပါ့။
မေမေတာ့ ဖတ္ရတာ မပ်င္းပါဘူး။ ျငီးလည္း မျငီးေငြ႕ပါဘူး။
အျမဲ အားေပးေနပါတယ္ေနာ္ ညီမေလး … ။
မေမလည္း ညီမဆီမွာ ဦးဆံုးကြန္မန္႔ေရးသူေနာ္ .. :P

Ka Daung Nyin Thar said...

အားမငယ္နဲ႔ေနာ္ မဆိုး၀ွက္..
က်ေနာ္ ကေဒါင္း လာလာဖတ္ေပးေနပါတယ္။ ေရးထားတာေတြက ညက္ပါတယ္။ ေရးတတ္သူတေယာက္ပါ။
မဆိုး၀ွက္ကို က်ေနာ္ အင္တာနက္ေလာကမွာ ၾကားဖူးေနပါတယ္။ ထက္ျမက္တဲ့ စိတ္ဓာတ္နဲ႔ မိန္းကေလးတေယာက္မို႔ က်ေနာ္ ဗမာအခ်င္းခ်င္း ဂုဏ္ယူလိုက္ပါတယ္။

Cheers!

ကေဒါင္းညင္သာ

Chocolaier said...

အစ္မ အားေပးတဲ့လူေတြကေတာ့ အားေပးေနပါတယ္ေနာ္။
အားမေပးတဲ့လူ တစ္ေယာက္ ႏွစ္ေယာက္ ေၾကာင့္ေတာ့ စိတ္မညစ္ပါနဲ႔။ ညီအစ္မဆိုတာေတာ့ ခ်ီးက်ဴးခဲပါတယ္။ ခ်ဳိကိုလည္း ညီမေလးကို ေတာ္ယံုခ်ီးက်ဴးတာ ဟုတ္ဘူး။ (ညီမေလးေရ ေခ်ာတီးေနာ္။) ပံုမွန္လာဖတ္သူ စာရင္းထဲမွာ ခ်ဳိကိုလည္းပါတယ္ေနာ္။ :)

ကလိုေစးထူး said...

ဘေလာ့ဂ္ေရးတာက စမယ္မႀကံေသးဘူး။ အားငယ္ခ်င္ခ်င္က ျဖစ္ခ်င္ေနသလိုလိုေလသံန႔ဲပါလားကြ။ စိတ္မေကာင္းျဖစ္စရာ ဘာရိွလဲကြာ။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ မေမေျပာသလိုပဲ ညီမေလး ဘေလာ့ဂ္က ရသတမ်ိဳးမ်ိဳးေတာ့ ေပးႏိုင္ေနတာပဲဟာ။ ေရးတတ္တယ္ဆုိတာလဲ ကေဒါင္းကေျပာလုိ႕ သိၿပီဟုတ္။ ညီမေလးလဲ ေတြ႔မွာပဲ။ ကိုႀကီးတို႕ေတြ ဘေလာ့ဂ္မွာ လက္ခံသူက အားေပးသလို လက္မခံသူက ပုံစံအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ လာတု႔ံျပန္တာပဲ။ တခ်ိဳ႕မ်ားေတာ့ မေအာင့္မအည္းႏိုင္လို႔ကို ဖ႐ုႆ၀ါစာေလးေတြပါ ခ်ီးျမွင့္လိုက္ေသး။ ကုိယ္ေရးမွာသာ ေရးပါကြ။ အဟဲ၊ ေလေၾကာရွည္လိုက္တာ ဆ.ဆရာႀကီး ေလသံေပါက္သြားၿပီကြ။ ဟိုးးး..ထိပ္ဆုံးက ကြန္မန္႔လာေရးသူက သူအရင္ေရးရေအာင္ လာတန္းစီထားလို႔ေနမွာ။ :P

May Nyane said...

သမီးေနာ္..ဖတ္လို႔ေကာင္းျပီး
ကယားျပည္နယ္အေျခေနေတြလဲ
သိရပါတယ္ဆိုေနမွ
ဘာေတြေတြးေနလဲ..
အန္တီ့မွာျဖင့္ ေစာင့္ဖတ္ေနရတာ။
အန္တီ့က်ေတာ့ ကြန္မင့္ေရးမယ့္သူေတာင္မရွိတာ။
အားမငယ္ေပါင္။
(ဟီး..စိတ္မေကာင္းဘဲ ျဖစ္တာ)

s0wha1 said...

ကြန္မန္႔ေရးေပးၾကတဲ႔ မေမ၊ ကိုကေဒါင္း၊ ခ်ိဳကို၊ ကိုႀကီးေစထူး နဲ႔ အန္တီၿငိမ္းတို႔ိအားလံုး ေက်းဇူးေနာ္...
ေရးမွာ၊ ေရးမွာ ပူနဲ႔ သိလား...:P

brokenworld said...

sis sowhat ဆက္ေရးပါ...အားေပးေနပါတယ္
အၿမဲတမ္းမဖတ္ႏိုင္ေပမဲ့ အားတဲ့အခ်ိန္မွာလာဖတ္ပါတယ္
ဆက္ေရးေနာ္ sis...

Min Min said...

sis so what, i am min min here, who said your blog did not provide any knowledge to the reader. I myself find lost of Knowledge from your writing keep it up..

s0wha1 said...

ညီမေလး ဂ်ဴးဂ်ဴးနဲ႔ ေမာင္ေလး မင္းမင္း ေက်းဇူးပါဗ်ိဳ႕...

ကာရန္မဲ႔ အေတြးစမ်ား © 2008 Por *Templates para Você*