ဇာတိေျမ သုိ႔မဟုတ္ အိမ္

ေမာင္ေလး ျပည့္စံု က ဒီေခါင္းစဥ္နဲ႔ ပို႔စ္တခု ေရးေပးဖို႔ တက္ဂ္ထားတာ။ ဘာေရးရမွန္းေတာ႔ မသိဘူး။ သူမ်ား ေရးထားတာေလးေတြ လိုက္စနည္းနာၿပီး ကိုယ္ေရးခ်င္တာ ေရးလိုက္တယ္။

ဇာတိေျမ ဒါမွမဟုတ္ အိမ္ဆိုေတာ႔ ဒီအေၾကာင္းေရးဖို႔က ကၽြန္မအတြက္ ေတာ္ေတာ္ ရွည္လ်ားေထြျပားတဲ႔ အေၾကာင္းအရာေတြပဲ။ ဘာလို႔လဲဆို ကၽြန္မ ေရးစရာ အိမ္ သံုးမ်ိဳး ရွိေနလို႔ေလ။ ကၽြန္မကေတာ႔ ကၽြန္မ ေနထိုင္ခဲ႔တဲ႔ အိမ္တိုင္းကို ခ်စ္တယ္။ ဇာတိေျမ အေၾကာင္း ေရးမယ္ဆိုလည္း ကၽြန္မ ႏွစ္မ်ိဳး ေရးရမလို ျဖစ္ေနၿပီ။ ကၽြန္မ ေမြးဖြားခဲ႔ရာ ဇာတိေျမကေတာ႔ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၊ ဒါေပမဲ႔ ကေလးဘ၀မွာ ေနထိုင္ခဲ႔ရတာက ကယားျပည္နယ္က ေလာပိတရြာေလးမွာ။ ဒီေတာ႔ ကၽြန္မက အဲဒီရြာေလးကိုလည္း ခ်စ္တယ္။ ကၽြန္မရဲ့ ေနရာေဒသ တခုအျဖစ္ သတ္မွတ္ထားလို႔။ ကယားလူမ်ိဳးေတြကို ထိရင္ မခံခ်င္သလို၊ ကၽြန္မရဲ့ ေလာပိတရြာအေၾကာင္း ေျပာျပရမယ္ဆိုရင္လည္း မေမာႏိုင္၊ မပန္းႏိုင္ေအာင္ ေျပာျပခ်င္ေနမိတတ္တယ္။

ကၽြန္မတို႔ ေမာင္ႏွမေတြဟာ (မႀကီးမွ လြဲ၍ :P) အိမ္ကို ေတာ္ေတာ္ ခင္တြယ္တတ္ၾကပါတယ္။ အိမ္ျပင္ထြက္ဖို႔ အရမ္းပ်င္းတတ္ၾကၿပီး အိမ္ထဲမွာ ေနရတာကိုပဲ သေဘာက် ေက်နပ္ေနတတ္တယ္။ အဲဒါေၾကာင္႔ သူငယ္ခ်င္းေတြက အျပင္သြားဖို႔ ေခၚတိုင္း မလာဘူးလို႔ ခဏခဏ ျငင္းရပါမ်ားတဲ႔အခါ "ေအး... လာခဲ႔မယ္" ေျပာၿပီး မသြားတတ္တာ ကၽြန္မ အက်င္႔လို ျဖစ္ေနပါၿပီ။:D ဓာတ္ပံုရိုက္ခ်င္ေတာ႔မွ ညည္းညည္းညဴညဴနဲ႔ တကူးတက အိမ္ျပင္ထြက္ျဖစ္ပါေတာ႔တယ္။ ရံုးပိတ္ရက္ေတြဆိုရင္ ကိုယ္တစ္ေယာက္ထဲ အိမ္မွာ ရွိရံုနဲ႔ မေက်နပ္ႏိုင္ဘဲ အိမ္သားေတြကိုလည္း လူစံုတက္စံု အိမ္ထဲမွာ ရွိေနေစခ်င္တတ္ပါတယ္။ ၿပီးရင္ မိသားစုေတြ တစုတစည္းထဲ ေနၾက၊ စကားေျပာၾကလားဆိုေတာ႔လည္း မဟုတ္ျပန္ပါဘူး။ ကိုယ္႔ေနရာေလးမွာကိုယ္ လုပ္ခ်င္ရာ လုပ္ေနၾကတာပါပဲ။ ဒါေပမဲ႔ ထမင္းစားခ်ိန္မွာ အတူတူစား၊ တီဗြီေလး၊ ဇာတ္ကားေလး အတူတူၾကည့္ ဆိုတာမ်ိဳးေတာ႔ လုပ္ျဖစ္ပါတယ္။ အဲလိုခ်ိန္ဆို ကၽြန္မတို႔ ေမာင္ႏွမတေတြဟာ ကုလားသိုက္ က်ား၀င္ဆြဲသလို အေဖနဲ႔ အေမကို ကိုယ္ေျပာခ်င္တဲ႔စကားေတြ အလုအယက္ ၀ိုင္းေျပာတတ္ၾကပါတယ္။ စေန၊ တနဂၤေႏြေန႔မ်ိဳးေတြကေတာ႔ ကၽြန္မတို႔အိမ္မွာ ဘာစားလို႔ စားရမွန္းမသိေအာင္ မ်ားျပားလွတဲ႔ ဟင္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္စရာ ေန႔ရက္ေတြလည္း ျဖစ္ေသးတယ္။ ဒါက ခုလက္ရွိ ကၽြန္မတို႔ အိမ္ေလးေပါ႔။

ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ေကာင္းတဲ႔ မိသားစုအိမ္ေလး ပိုင္ဆိုင္ဖို႔အတြက္ အိမ္တစ္အိမ္မွာ စည္းလံုးညီညြတ္မႈနဲ႔ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ခ်စ္ခင္၊ သည္းခံဖို႔က မရွိမျဖစ္ပဲလို႔ ထင္တယ္။ ေျပာရရင္ေတာ႔ ေမတၱာတရားက အေရးႀကီးဆံုးေပါ႔။ ကိုယ္႔မိသားစုအေပၚ ေဖာက္လြဲေဖာက္ျပန္ မလုပ္တတ္တဲ႔လူမ်ိဳး ျဖစ္ဖု႔ိလည္း လိုအပ္ေသးတယ္။ အင္း... ဒါဆိုရင္ေတာ႔ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ႔ အိမ္ေလးတစ္လံုး ရရွိဖို႔ အလြန္ပဲ လြယ္ကူပါတယ္။


ကၽြန္မရဲ့ ရန္ကုန္က အိမ္ေလးကိုေတာ႔ ခုေနာက္ပိုင္း သိပ္မလြမ္းဆြတ္မိေပမဲ႔ အမွတ္တရေတြေတာ႔ရွိတယ္။ အဲဒီအိမ္ေလးမွာ ကၽြန္မတို႔ မိသားစု စံုစံုညီညီ ေနရတယ္ဆိုတာ သိပ္မရွိဘူး။ ကၽြန္မ အေဖက ကၽြန္မတို႔အနားမွာ မရွိလို႔ေလ။ ဒါေပမဲ႔ ခုစကၤာပူက အိမ္လို ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ေပါင္း တစ္ခန္း ေနရတာမ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ တစ္ေယာက္တစ္ခန္းစီ သီးသန္႔ ေနရတဲ႔ ရန္ကုန္က အိမ္ေလးကို ကၽြန္မ တမ္းတ သတိရမိ တတ္ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔အိမ္က ရိုးရိုး သာမန္ရပ္ကြက္ထဲမွာ ရွိတဲ႔ ႏွစ္ထပ္ပဲလို႔ ေျပာရင္လည္း မမွန္၊ သံုးထပ္ပါလို႔လည္း ေျပာမရတဲ႔ ႏွစ္ထပ္ခြဲ အိမ္ေလးပါ။ ထပ္ခိုးမဟုတ္တဲ႔ အိမ္ရဲ့တ၀က္ပဲရွိတဲ႔ အဲဒီ အေပၚဆံုးထပ္ေလးမွာ ကၽြန္မနဲ႔ ကၽြန္မညီမတို႔ အိပ္ခန္းရွိပါတယ္။ ထမင္းစားခ်ိန္နဲ႔ ေရခ်ိဳးခ်ိန္ကလြဲလို႔ တေန႔လံုး အဲဒီအခန္းေလးမွာ ကၽြန္မ ရွိေနတတ္ပါတယ္။ သီခ်င္းေအးေအးေလးေတြ အၿမဲဖြင္႔ထားၿပီး ေကာ္ဖီခြက္တစ္ခြက္နဲ႔ စာအုပ္ ထိုင္ဖတ္ရတာ ဘာနဲ႔မွ မတူတဲ႔ ခ်မ္းသာျခင္းတမ်ိဳးလို႔ ထင္မိပါတယ္။ မီးပ်က္တဲ႔ညေတြမွာ ကၽြန္မ အခန္းရဲ့ ေဘးဘက္မွာ ထားတဲ႔ မီးစက္သံေၾကာင္႔ စိတ္အေႏွာင္႔အယွက္ အနည္းငယ္ျဖစ္ရေပမယ္႔ ဖေယာင္းတိုင္ကို ကၽြန္မ မျမင္ႏိုင္တဲ႔ ခံုေအာက္ေနရာမွာ ထြန္းထားၿပီး စိတ္ကူးယဥ္ဆန္ဆန္ ေနရတာကေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းပါတယ္။ အဲဒါကို ကၽြန္မအေမက သစ္ရြက္လႈပ္တာေတာင္ ရယ္ခ်င္တဲ႔အရြယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ကၽြန္မကေတာ႔ အဲလို မထင္ေပါင္။ ;))


ကယားျပည္နယ္က ေလာပိတအိမ္ေလးကေတာ႔ ကၽြန္မတို႔ ဘယ္လိုမွ ေမ႔မရႏိုင္တဲ႔ အိမ္ေလးေပါ႔။ ကိုယ္ပိုင္အိမ္ မဟုတ္တဲ႔ အစိုးရအိမ္ေလးဆိုေပမယ္႔ ကိုယ္႔အိမ္၊ ကိုယ္႔ၿခံလို သံေယာဇဥ္ျဖစ္မိတယ္။ အေတာ္အတန္က်ယ္တဲ႔ ၿခံ၀န္းထဲက တိုက္၀ါ၀ါေလးနဲ႔ သီးပင္၊ စားပင္ စံုစံုလင္လင္ရွိတဲ႔ ၿခံေလးဟာ ကၽြန္မတို႔ ေမာင္ႏွမေတြအတြက္ အလြန္ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ႔ ကစားကြင္းလည္း ျဖစ္ခဲ႔တယ္။ ကၽြန္မတို႔ ၿခံထဲ ၀င္၀င္ခ်င္း ဩဇာပင္နဲ႔ ပိႏၷဲပင္က ဆီးႀကိဳလို႔။ ပိႏၷဲပင္က အသီးေတြက အိမ္မာလို႔ ေခၚၾကတဲ႔ အသီးမ်ိဳး။ ၿပီးရင္ေတာ႔ မန္က်ည္းပင္ ညီေနာင္ ရွိတယ္။ အဲဒီ မန္က်ည္းပင္ကေတာ႔ ခါခ်ဥ္အိမ္ေတြ အလြန္ေပါၿပီး ေဆာင္းတြင္းဆို ပုရစ္ေတြကို လိုက္ဖမ္းေနက် ေနရာ။ ေနာက္ၿပီး ကၽြန္မတို႔ ဘုရင္အျဖစ္ ကစားတဲ႔အခါ သံုးေနက် သရက္ရြက္ေတြကို အိမ္ေနာက္နဲ႔ အိမ္ေရွ႕ဘက္မွာ သီးျခားစီေပါက္ေနတဲ႔ သရက္ပင္ ႏွစ္ပင္က ဖန္တီးေပးတယ္။ ေရႊနီ ငွက္ေပ်ာပင္ေတြနဲ႔ ဟင္းခတ္ အေမႊးအႀကိဳင္ျဖစ္တဲ႔ ပ်ဥ္းေတာ္သိမ္ပင္ကေတာ႔ ၿခံေနာက္ဘက္ျဖစ္တဲ႔ အိမ္ေရွ႕မ်က္ႏွာစာမွာ ရွိတယ္။ ၿပီးေတာ႔ ကၽြန္မတို႔ စစ္တိုက္တမ္း ကစားတဲ႔အခါ က်ည္ဆံအျဖစ္ သံုးေနက် ပဲပင္ေတြ။

အိမ္ေဘးဘက္မွာေတာ႔ ငါးေမြးဖို႔ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ တူးထားတဲ႔ တြင္းက ငါးမေမြးျဖစ္ဘဲ ကန္စြန္းခင္းႀကီး ျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီေဘးနားမွာ စင္ထိုးထားတဲ႔ ဗူးပင္က အၿပိဳင္းအရိုင္း။ ေတာင္ဘက္ျခမ္း ၿခံစည္းရိုးနားမွာေတာ႔ အသီးသိပ္မသီးတဲ႔ မာလကာပင္ ရွိတယ္။ အဲဒီအပင္ေပၚမွာ ႏြယ္တက္ေနတဲ႔ ကပ္ပါး ကင္းပုန္ပင္က ကင္းပုန္သီးနဲ႔ ကင္းပုန္ညြန္႔က အရမ္းစားေကာင္းတာ။ အိမ္က မာလကာပင္က အသီးမသီးလို႔ အိမ္ေဘးက ဆရာ၀န္မ အိမ္မွာ ကၽြန္မတို႔ေမာင္ႏွမေတြ သြားခူးစားရတယ္။ သူတို႔အိမ္မွာေတာ႔ မာလကာပင္ ၃၊ ၄ ပင္ေလာက္ ရွိတဲ႔အျပင္၊ ေဆးရံုက ၀န္ထမ္းေတြ လာစိုက္ေပးတဲ႔ စေတာ္ဘယ္ရီပင္ေတြလည္း ရွိေသးတယ္။


ကၽြန္မတို႔ ၿခံထဲမွာ ေမြးျမဴေရးၾကက္ၿခံ သံုးၿခံ ေနရာမယူခင္က ေရာင္စံုႏွင္းဆီပန္းခင္းတခ်ိဳ႕ ရွိခဲ႔တယ္။ ၿပီးေတာ႔ ကၽြန္မနဲ႔ ကၽြန္မညီမတို႔ ကယားမေလးေတြအျဖစ္ ေတာင္ယာစိုက္တမ္း ကစားရင္း စိုက္ပ်ိဳးထားတဲ႔ ေျပာင္းဖူးပင္ေတြနဲ႔ ဖရံုပင္ေတြလည္း ရွိခဲ႔တယ္။ ေနာက္ၿပီး အိမ္ေဘးဘက္မွာ ကပ္ေပါက္ေနတဲ႔ ဒန္႕သလြန္ပင္နဲ႔ ကင္ပြန္းခ်ဥ္ရြက္ပင္ေတြလည္း ရွိေသးတယ္။ ကၽြန္မတို႔ စိုက္ပ်ိဳးထားတာက နည္းနည္း၊ သဘာ၀အေလ်ာက္ ေပါက္ေနတာနဲ႔ အရင္လူေတြ စိုက္ထားခဲ႔တာက ပိုမ်ားပါလိမ္႔မယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္မတို႔အိမ္ေလးကေတာ႔ အရမ္းေအးခ်မ္းတယ္။ အဲဒီအိမ္ေလးမွာ ကၽြန္မတို႔ မိသားစု ဆယ္စုႏွစ္တခုစာ ေနထိုင္ခဲ႔ဖူးတယ္။


ေဆာင္းအကုန္ ေႏြဦးအစ ညေနေစာင္းေတြမွာ ဟိုဘက္ေတာင္တန္းေပၚက သစ္ေျခာက္ပင္ေတြကစလို႔ သက္ကယ္ပင္ေတြအပါအ၀င္ ေလာင္ကၽြမ္းကာ လွပေနတဲ႔ ေတာမီးတန္းကို ၾကည့္ရင္း လက္ညိႈးတထိုးထိုးနဲ႔ ခုန္ဆြ၊ ခုန္ဆြလုပ္ၿပီး ဘာေၾကာင္႔မွန္းမသိ အလြန္ ေပ်ာ္ေနတတ္ခဲ႔ပါတယ္။ ေလတိုက္ရင္း သဘာ၀အေလ်ာက္ သစ္ပင္ေတြ ပြတ္တိုက္ရာက ျဖစ္ေပၚလာတဲ႔ ေတာမီးဟာ ေလၿငိမ္ၿပီး ေလာင္စရာအပင္ေတြ ကုန္သြားမွ ၿငိမ္းသြားတတ္တာမ်ိဳးပါ။ ေတာင္တန္းႀကီးတေလွ်ာက္ ပံုစံမ်ိဳးစံုနဲ႔ လွပေနတဲ႔ ေတာမီးတန္းႀကီးဟာ တမ်ိဳးတဖံု ၾကည့္လို႔ေကာင္းပါတယ္။

တခု ၀မ္းနည္းစရာေကာင္းတာက ခုခ်ိန္ထိ (ကၽြန္မ ေမြးရပ္ မဟုတ္ေသာ္လည္း) ကၽြန္မ ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးတဲ႔ ေလာပိတကို အလည္တေခါက္ေတာင္ ျပန္မေရာက္ျဖစ္ေသးတာကိုပါ။ တေန႔ေန႔ က်ရင္ေတာ႔ ကၽြန္မ သံေယာဇဥ္ရွိတဲ႔ အဲဒီေဒသကို အလည္အပတ္ ျပန္ေရာက္ခ်င္ပါေသးတယ္။

*** ***** ***

ကၽြန္မလိုပဲ ေရးခ်င္တာေရးၾကဖို႔ (:P) ျပန္တက္ဂ္ခ်င္တဲ႔ သူမ်ားက
အန္တီခင္
အန္တီၿငိမ္း
မေလေျပ (ခုေလာေလာဆယ္ ဘေလာ႔ဂ္ ပိတ္ထား)
မင္းမင္း
လင္းလက္


ရႊင္လန္း ခ်မ္းေျမ႕ၾကပါေစ။

s0wha1

ဓာတ္ပံု မူပိုင္ --- ဂူဂယ္မွ ရွာေဖြေတြ႔ရွိေသာ ဓာတ္ပံုကို အသံုးျပဳထားျခင္းျဖစ္သည္။

ကၽြန္မေနခဲ႔ဖူးတဲ႔ ေလာပိတ (၃)

ဒီလို ခရစ္စမတ္ခ်ိန္မတိုင္မီ တန္ေဆာင္တိုင္ကာလမွာ မီးရႉးမီးပန္းအႀကီးႀကီးေတြကို လြိဳင္ေကာ္ၿမိဳ႕ေပၚမွာ ၿမိဳ႕နယ္အလိုက္၊ ရပ္ကြက္အလုိက္ အၿပိဳင္အဆိုင္ လႊတ္တင္ပြဲေတြ လုပ္ၾကပါတယ္။ အဲဒီမီးရႉးတိုင္ႀကီးေတြကို လူ ၁၀ ေယာက္မက မ ရပါတယ္။ တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ ညေနေစာင္းေလာက္မွာ ကၽြန္မတို႔ ေလာဓေလးကေန လြိဳင္ေကာ္ၿမိဳ႕ေပၚကို ကားနဲ႔တက္သြားၿပီး မီးပန္းလႊတ္တာကို တေပ်ာ္တပါးႀကီး ၾကည့္ၾကတာ ႏွစ္တိုင္းလိုလိုပါပဲ။ ကယားျပည္နယ္ရဲ့ တန္ေဆာင္တိုင္ပြဲကေတာ႔ ေတာင္ႀကီးမီးပံုပ်ံလႊတ္ပြဲေလာက္ မေက်ာ္ၾကားေပမဲ႔ သူ႔နည္းသူ႔ဟန္နဲ႔ေတာ႔ ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းပါတယ္။

ခရစ္စမတ္ခ်ိန္ဆိုရင္ေတာ႔ ကၽြန္မတို႔ ေလာပိမွာ ေခါင္ရည္ေတြနဲ႔ ႏွစ္ပါးသြားေနၾကၿပီ။ ေလးအိမ္စုလို႔ေခၚတဲ႔ ကယားရြာေလးမွာ ဗုဒၶဘာသာ ကယားလူမ်ိဳးေတြေနၾကေပမဲ႔ ပေဒါင္းကုန္းဘက္မွာေတာ႔ ကရင္လူမ်ိဳး ခရစ္ယာန္ေတြ အမ်ားစုေနၾကတဲ႔အတြက္ အဲဒီဘက္ တက္သြားလိုက္ရင္ အိမ္တိုင္းလိုလိုက ေခါင္ရည္ေသာက္၊ ထမင္းစားဖို႔ လွမ္းဖိတ္ေခၚေတာ႔တာပဲ။ ေခါင္ရည္ဆိုတာကလည္း အခ်ိဳ၊ အခါးရွိေလေတာ႔ ကၽြန္မတို႔ ကေလးေတြက ေခါင္ရည္ခ်ိဳကို ေသာက္ၾကတယ္။ အဲဒီေဒသက ေခါင္ရည္ကိုေတာ႔ ေစ်းႀကီးေပးရတဲ႔ ၀ိုင္တို႔၊ ရွန္ပိန္တို႔နဲ႔ ကၽြန္မက မလဲႏိုင္ပါဘူး။ သူမ်ားေတြက ၀ိုင္ျဖဴ၊ ၀ိုင္နီ၊ ရွန္ပိန္ေတြ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းတယ္ ေျပာေျပာ ကၽြန္မစိတ္ထဲေတာ႔ ငယ္ငယ္က ကၽြန္မတို႔ ေသာက္ေနက် ေခါင္ရည္လိုပါပဲလို႔ ထင္မိတယ္။ ၿပီးေတာ႔ ကၽြန္မတို႔ ေသာက္ခဲ႔ဖူးတဲ႔ ေခါင္ရည္က ပိုေကာင္းတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ညဘက္ဆိုရင္လည္း ခရစ္ယာန္ ဘုရားေက်ာင္းမွာ ဗြီဒီယိုကို မိုးလင္းေပါက္ အလကား ျပတယ္။ သခင္ေယရႉရဲ့ ဇာတ္လမ္းေၾကာင္းေတြကို အဓိကျပတာေပါ႔။

ခရစ္စမတ္ေန႔ မတိုင္ခင္ ႏွစ္ပတ္ေလာက္အလိုေလာက္မွာ ခရစ္ယာန္လူငယ္ေတြက တအိမ္၀င္၊ တအိမ္ထြက္နဲ႔ ဂစ္တာတီး၊ သီခ်င္းဆိုၾကတယ္။ သူတို႔က ဘုရားသီခ်င္းေတြ၊ ဆုေတာင္းႏႈတ္ဆက္သီခ်င္းေတြ ဆိုၾက၊ အိမ္ရွင္ေတြကလည္း မုန္႔ေတြခ်ေကၽြး၊ အလႉေငြေတြေပးနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းပါတယ္။ ႏွစ္စဥ္ သူတို႔ ဆိုေနက် သီခ်င္းေတြကို သူတို႔နဲ႔ ေယာင္၀ါး၀ါး လုိက္ဆိုတတ္ေပမဲ႔ ခုေတာ႔ ေမ႔ကုန္ပါၿပီ။

အဲဒီကာလ ခရစ္ယာန္ဘုရားေက်ာင္းမွာဆို ကေလးေတြအတြက္ မုန္႔ေတြ၊ လက္ေဆာင္ေတြ မဲႏိႈက္ၿပီး ေပးတတ္တာကိုလည္း မွတ္မိေနပါေသးတယ္။ ကၽြန္မတို႔ အငယ္ေမာင္ႏွမ သံုးေယာက္ကလည္း ခရစ္ယာန္သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔အတူ ဘုရားေက်ာင္း သြားတက္တတ္ေလေတာ႔ အဲဒီလိုခ်ိန္မွာလည္း သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ လိုက္သြားတတ္ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ႔ ကေလးဘာသာဘာ၀ ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ႔ ခရစ္ယာန္ဘာသာ၀င္ျဖစ္ခ်င္ခဲ႔တာကိုလည္း ျပန္ေတြးၿပီး ၿပံဳးခ်င္မိပါတယ္။ နဖူးကေနစၿပီး ရင္ညြန္႔၊ ပခံုးႏွစ္ဘက္တို႔ကို လက္ဖ်ားစုစုေလးနဲ႔ထိရင္း ခမည္းေတာ္၊ သားေတာ္၊ သန္႔ရွင္းေတာ္၊ ၀ိညာဥ္ေတာ္၊ နာမေတာ္မ်ားႏွင္႔ အာမင္လို႔ ရြတ္ရတာကို အေတာ္ပဲ သေဘာက်မိခဲ႔တယ္။ ေနာက္မွ တိုက္ကုန္းက အႀကီးတစ္ေယာက္က အဲလို သူမ်ားဘုရားေက်ာင္းမွာ သြားရွိခိုးရင္ သရဏံဂံုပ်က္တတ္တယ္ဆိုၿပီး ေျခာက္လို႔ ဘာမသိညာမသိနဲ႔ ေနာက္ပိုင္း ဘုရားေက်ာင္းမသြားဘဲ ေနလိုက္တာကိုလည္း သတိရမိတယ္။ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္မတို႔ေမာင္ႏွမ အငယ္သံုးေယာက္က ဘာသာေရးအသိ ေတာ္ေတာ္နည္းခဲ႔တာကို ၀န္ခံရမယ္။ ငယ္ငယ္က ဩကာသဘုရားရွိခိုးကလြဲလို႔ ဘာမွမရပါဘူး။ ၅ တန္း အရြယ္ေလာက္ကေနစၿပီး တျခားဘုရားစာေတြ က်က္၊ မွတ္၊ ဖတ္ရင္း တျဖည္းျဖည္း သိသိလာခဲ႔တာပါ။ သံဗုေဒၶဂါထာေတာ္ကို ကၽြန္မ အလြတ္ ရြတ္တတ္လာတတ္တဲ႔ အေၾကာင္းကလည္း ေတာ္ေတာ္ရယ္ရပါတယ္။ ေလာဓေလးက ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ့ ၃ ႏွစ္အရြယ္ တူမေလးက သံဗုေဒၶဂါထာကို ေဒါင္းေဒါင္းေျပးေနေအာင္ ရြတ္ျပတာကို ၾကည့္ၿပီးမွ ဒီအရြယ္ေလးေတာင္ ဘုရားစာေတြ ရေနပါလားလို႔ ေတြးမိၿပီး မနက္တိုင္း လိုက္ရြတ္ရာကေန ရသြားတာေလ။

ဒီခ်ိန္ဟာ ကၽြန္မအလြန္ႏွစ္သက္တဲ႔ ေဆာင္းတြင္းဆိုေတာ႔ ေတာင္ေပၚေဒသ ေဆာင္းရာသီအတိုင္း ေတာ္ေတာ္ ေအးပါတယ္။ ညေနေစာင္းေလာက္ဆိုရင္ အိမ္တံခါးေတြ အလံုပိတ္လို႔ အိမ္ထဲမွာ လွ်ပ္စစ္မီးဖိုဖြင္႔ၿပီး ေနရတာပါ။ အဲဒီခ်ိန္ဆို အသားေတြကလည္း အရမ္းပက္ပါတယ္။ အသားပက္တယ္ဆိုတာ ရိုးရိုး ရန္ကုန္လို ေျမျပန္႔ေဒသမွာေနတ႔ဲလူေတြ မသိႏိုင္တဲ႔ အသားပက္ပံုမ်ိဳးပက္တာပါ။ အသားေတြ ကြဲအက္ၿပီး ေသြးေလးေတာင္ စို႔ေနတတ္တာမ်ိဳးပါ။ မ်ားေသာအားျဖင္႔ ေျခခံုေတြမွာ အသားေတြ ပိုအက္ကြဲတတ္ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ကေလးေတြကေတာ႔ ပိုဆိုးတာေပါ႔။ ေအးလြန္းလို႔ ေရကလည္း မခ်ိဳးခ်င္၊ အသားေတြကလည္း အက္ကြဲ။ အဲဒီအသားပက္တဲ႔ေနရာကလည္း နာေတာ႔ မထိရဲ။ ဒီေတာ႔ အဲဒီေနရာေလးက ေရမထိ၊ ဘာမထိနဲ႔ ေခ်း(ဂ်ီး)က လက္ေလးသစ္ေလာက္တက္ေနေရာ။ ေဆာင္းတြင္းဆို အေမကလည္း မရွိ၊ အေဖကလည္း ကေလး ၅ ေယာက္နဲ႔ အလုပ္နဲ႔ ခ်ာလပတ္ရမ္းေနခ်ိန္မွာ ကၽြန္္မတို႔ ေရခ်ိဳး၊ မခ်ိဳးလည္း မၾကည့္ႏိုင္နဲ႔ဆိုေတာ႔ ေႏြရာသီေရာက္ေတာ႔မွ အဲဒီေခ်းေတြကို တြန္းရပါေတာ႔တယ္။ :P

ကၽြန္မတို႔ဘက္မွာ ႏွင္းေတြက်၊ ေရေတြခဲသြားေလာက္ေအာင္ မေအးေပမဲ႔ အကၤ်ီေတြ အထပ္ထပ္၀တ္ၿပီးမွ အျပင္သြားရပါတယ္။ ေန႔လယ္ေန႔ခင္းဘက္ေတြေတာ႔ သိပ္မေအးတတ္ပါဘူး။ မနက္ေစာေစာနဲ႔ ညေနေစာင္းေလာက္မွ အျပင္မွာ မေနႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ေအးပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ကေတာ႔ တိုက္အိမ္၀ါ၀ါေလးေတြမွာ ေနရလို႔ အိမ္ထဲမွာ သိပ္မေအးေပမဲ႔ တဲသာသာအိမ္ေလးေတြ၊ ေျခတံရွည္ ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ေလးေတြမွာ ေနရတဲ႔ ေဒသခံ ရြာသားေတြကေတာ႔ ေစာင္ၾကမ္းႀကီးေတြ ၿခံဳၿပီး မီးလႈံေနရပါတယ္။ ပ်ဥ္ျပား ၾကမ္းၾကားထဲကေန တိုး၀င္လာတဲ႔ ေလေအးႀကီးေတြကလည္း အရိုးကြဲမတတ္ေအာင္ ေအးတတ္တယ္။

ဘာပဲေျပာေျပာ ခုလိုေဆာင္းရာသီမွာ တန္ေဆာင္တိုင္ မီးထြန္းပြဲေတာ္ေတြအၿပီး ခရစ္ယာန္ဘာသာ၀င္ေတြအတြက္ ေန႔ထူးေန႔ျမတ္ျဖစ္တဲ႔ သခင္ေယရႉေမြးေန႔ပြဲနဲ႔အတူ အားလံုးက ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကရတာပါပဲ။ ဒီဇင္ဘာလကုန္လို႔ ဇန္န၀ါရီလလယ္ေလာက္ဆိုရင္လည္း ကယားျပည္နယ္ေန႔ (ကၽြန္မတို႔ အေခၚ ကယားေဒးေန႔) ဆို ၿမိဳ႕ေတာ္ လြိဳင္ေကာ္မွာ ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပဲြေတြ ၿခိမ္႔ၿခိမ္႔သဲ က်င္းပတတ္ေတာ႔ ပြဲလမ္းသဘင္နည္းပါးလွတဲ႔ ေဒသမွာ အေပ်ာ္ေတြ ရက္ဆက္ေနတဲ႔ အခ်ိန္ေတြေပါ႔။


ရႊင္လန္း ခ်မ္းေျမ႕ၾကပါေစ။

s0wha1

ကၽြန္မေနခဲ႔ဖူးတဲ႔ ေလာပိတ (၁)
ကၽြန္မေနခဲ႔ဖူးတဲ႔ ေလာပိတ (၂)

ငယ္ဘ၀ အမွတ္တရ (၃)

မေလေျပ ေရးခိုင္းတဲ႔ ငယ္ဘ၀အမွတ္တရဆိုတာ ငယ္ငယ္တုန္းက ကစားနည္းေတြအေၾကာင္း ေရးခိုင္းတာျဖစ္ေနတယ္။ မအိမ္႔ရဲ့ ဘေလာ႔ဂ္က ပို႔စ္ကို ဖတ္ၿပီးမွ သိတာ။ ဒီေတာ႔လည္း ငယ္ငယ္တုန္းက ကၽြန္မတို႔ ဘယ္ေလာက္ ကဲေၾကာင္း ထပ္ေရးရေသးတာေပါ႔။ :P

ငယ္ငယ္က ကၽြန္မတို႔ေနခဲ႔တဲ႔ တိုက္ကုန္းမွာ ကၽြန္မတို႔အရြယ္ ကေလးေတြကလည္း တၿပံဳႀကီးရွိေလေတာ႔ ကစားဖို႔ အေဖာ္က မပူပင္ရဘူးေလ။ ေမာင္ႏွမအမ်ားဆံုးရွိတဲ႔ ကၽြန္မတို႔အိမ္က ကေလးေတြ စုစည္းရာ ဆံုရပ္လည္း ျဖစ္ေနတတ္တယ္။ ေယာက္်ားေလး၊ မိန္းကေလး ဆတူရွိတဲ႔ ကၽြန္မတို႔အုပ္စုမွာ ကစားနည္းမ်ိဳးစုံကို ေယာက္်ားေလးမွ ကစားလို႔ရတာ၊ မိန္းကေလးမွ ကစားလို႔ရတာရယ္လို႔ မခြဲျခားဘဲ ႀကံဳသလို ကစားၾကတယ္။ ေဘာလံုးကန္ခ်င္တယ္ဆိုလည္း ၀ိုင္းကန္လိုက္ၾက၊ စစ္တိုက္တမ္း ကစားခ်င္တယ္ဆိုလည္း ၀ိုင္းစစ္တိုက္လိုက္ၾကနဲ႔ အျငင္းအခုန္ျဖစ္ရတယ္ မရွိပါဘူး။

စစ္တိုက္တမ္း ကစားတယ္ဆိုရင္ ၿခံထဲမွာ အေလ႔က်ေပါက္ေနတဲ႔ ပဲေတာင္႔ေတြကို ခူးၿပီး ပစ္ေပါက္တမ္းကစားၾကတာပါ။ ပဲေတာင္႔ထိပ္ေလးေတြက ခၽြန္ေနေတာ႔ ထိရင္ နာပါတယ္။ အဲဒါကို ဂါ၀န္ကို ဂပုန္စပံုစံလုပ္ၿပီးထည့္ ၿပီးရင္ ၁။ေနရာယူ၊ ၂။အဆင္သင္႔၊ ၃။ပစ္နိုင္ၿပီ လို႔ ေအာ္ဟစ္ၿပီး ပစ္ေပါက္ကစားၾကတယ္။ တခါတေလလည္း သရက္ရြက္ေတြ ခူးၿပီး ဘုရင္လုပ္တမ္း ကစားၾကတယ္။ သရက္ရြက္ေတြကို တုတ္ေခ်ာင္းေသးေသးေလးေတြနဲ႔ ဆက္ၿပီး ဘုရင္အ၀တ္အစားပံုစံေတြ လုပ္၀တ္ၾကတာေပါ႔။ ေစ်းေရာင္းေစ်း၀ယ္တမ္း ကစားရင္ ကြမ္းယာေရာင္းတဲ႔ဆိုင္က အေရာင္းရဆံုးပါပဲ။ ဘာလို႔ဆို တကယ္စားလို႔ရၿပီး စားလို႔လည္းေကာင္းတာကိုး။ မာလကာရြက္ႏုႏုေလးေတြကို ကြမ္းရြက္လို႔ သေဘာထားၿပီး အဲဒီေပၚမွာ စားလို႔ရတဲ႔ အသီးစိမ္းျပားျပားေလးေတြထည့္ (နာမည္ဘယ္လို ေခၚလည္းေတာ႔ ကၽြန္မ မမွတ္မိေတာ႔ပါဘူး) ၿပီး စားၾကတယ္။ အဲဒီ ကၽြန္မတို႔ ကစားတဲ႔ ကြမ္းယာေလးဟာ ခ်ဥ္ခ်ိဳ အရသာေလးနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ စားေကာင္းပါတယ္။ တခါတေလ စိတ္လိုလက္ရ ရွိရင္ လူပ်ိဳေပါက္အရြယ္ အစ္ကိုက ကၽြန္မတို႔ ညီအစ္မေတြ ကစားဖုိ႔အတြက္ ငွက္ေပ်ာရြက္ေတြ၊ ၀ါးျခမ္းျပားေတြနဲ႔ တဲေလးေဆာက္ေပးတတ္ေသးတယ္။

ေဆာင္းရာသီ ပုရစ္ေတြ ေပၚခ်ိန္ဆိုရင္ေတာ႔ ပုရစ္ဖမ္းတိုင္း ကစားၾကတယ္။ ပိႏၷဲသီးေစးအျဖဴေရာင္ကို ၀ါးေခ်ာင္းျပား ဒါမွမဟုတ္ တုတ္ေခ်ာင္းထိပ္မွာ သုတ္ၿပီး ပုရစ္ေကာင္ေတြကို လိုက္တို႔ၿပီး ဖမ္းတာပါ။ ပိႏၷဲေစးက ကပ္ေတာ႔ အေကာင္ေလးေတြက မလႈပ္ႏိုင္ဘဲ တုတ္မွာ ကပ္ပါလာၾကတယ္။ အဲဒီအေကာင္ေလးေတြကို မီးဖုတ္ၿပီး စားၾကတာေပါ႔။ (ကၽြန္မတို႔ဘက္မွာ ရန္ကုန္မွာလို ပုရစ္ေၾကာ္ေရာင္းတဲ႔လူမရွိေတာ႔ ၀ယ္စားလို႔မွမရဘဲ။) ကၽြန္မကေတာ႔ အဲဒီမွာတုန္းက တစ္ေကာင္ပဲ ယူစားဖူးတယ္။ ဖမ္းတဲ႔ထဲလည္း မပါပါဘူး။ ေယာက္်ားေလး သူငယ္ခ်င္းေတြ ဖမ္းေနတာကို လိုက္ၾကည့္ယံုပါပဲ။ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္မနဲ႔ ကစားေနက် အေပါင္းအေဖာ္သူငယ္ခ်င္းေတြက ကၽြန္မ ညီမေလး၊ ေမာင္ေလး အပါအ၀င္ တင္ဇာႏြယ္နဲ႔ ဇင္မာျမင္႔ဆိုတဲ႔ ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္နဲ႔ သူသူဆိုတဲ႔ ဆရာ၀န္မသမီးတို႔ေပါ႔။ ၿပီးရင္ တူးငယ္လို႔ေခၚတဲ႔ အင္ဂ်င္နီယာ တစ္ေယာက္ရဲ့သား ၿပီးရင္ ကိုဇ၀ါးနီလို႔ေခၚတဲ႔ ကရင္လူမ်ိဳး စက္ရံုအလုပ္သမားတစ္ေယာက္ရဲ့ သားတို႔ကေတာ႔ ကၽြန္မ အခင္မင္ရဆံုး သူငယ္ခ်င္းေတြပါပဲ။ ဒါကေတာ႔ ေက်ာင္းပိတ္ရက္နဲ႔ ေက်ာင္းဆင္းၿပီးလို႔ အားလပ္ခ်ိန္ေတြမွာ ကစားေနက် တိုက္ကုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြေပါ႔။ ေက်ာင္းမွာဆိုရင္ေတာ႔ သူတို႔ေတြနဲ႔ မကစားဘဲ ကၽြန္မ အခန္းထဲက သူငယ္ခ်င္းေတြျဖစ္တဲ႔ မိုးကလ်ာအိ၊ တင္တင္ေဌး၊ ျမျမ၀င္း၊ သႏၱာလင္းတို႔နဲ႔ပဲ ကစားေလ႔ရွိတယ္။ သူတို႔ကေတာ႔ ကၽြန္မနဲ႔ ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္မွာပဲ တြဲျဖစ္တဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ။

ငယ္ငယ္တုန္းက က်န္းမာေရး ခ်ဴခ်ာတဲ႔ ကၽြန္မက သူမ်ားေတြလို ခုန္ေပါက္ေျပးလႊားၿပီး သိပ္မကစားႏိုင္ဘူး။ သေရကြင္းေတြနဲ႔ဆက္ထားတဲ႔ သေရပင္ႀကိဳးလည္း မခုန္တတ္၊ ၾကက္ေတာင္လည္း မရိုက္တတ္၊ ေဘာ္လီေဘာလည္း မပုတ္တတ္တဲ႔ ကၽြန္မက သူတို႔ေတြ အဲလို ကစားၾကရင္ ေဘးနားကေန ငုတ္တုတ္ထိုင္ၾကည့္ေနရတတ္တာပါပဲ။ စိန္ေျပးတမ္းကစားရင္လည္း ကၽြန္မကို အရင္ မိတတ္ေလ႔ရွိတယ္။ သစ္ပင္ေပၚေတြ ဘာေတြလည္း မတက္တတ္ဘူး။ အျမင္႔ အရမ္းေၾကာက္သလို၊ အသားနာမွာလည္း အရမ္းေၾကာက္တတ္တဲ႔ ကၽြန္မ စက္ဘီး မစီးတတ္တာလည္း မထူးဆန္းပါဘူး။ ႀကိဳးမခုန္တတ္ေပမဲ႔ တန္းျမင္က်ေတာ႔ ခုန္တတ္တယ္။ ကၽြန္မ အၾကြမ္းဆံုး ကစားနည္းကေတာ႔ ထုပ္စီးတိုးတာေလ။ ၉တန္းအရြယ္ထိေတာင္ လမ္းထဲက လြတ္လပ္ေရးေန႔ ၿပိဳင္ပြဲေတြမွာ ၀င္ၿပိဳင္ကစားေလ႔ရွိတယ္။ ကၽြန္မညီမကေတာ႔ ကစားနည္းမ်ိဳးစံု ကစားတတ္တယ္။ သူကစားေနရင္ ေဘးကေန သေဘာေတြက်ၿပီး အားေပးေနတတ္ၿပီး ကိုယ္တိုင္ေတာ႔ ဘာမွ ျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္ ၀င္မကစားဘဲ စာထိုင္ဖတ္ေနတတ္တယ္။

ကၽြန္မ ၂ တန္းႏွစ္ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ အေမက ကၽြန္မနဲ႔ ကၽြန္မအစ္ကိုကို ရန္ကုန္ အလည္ေခၚသြားတယ္။ တလက္စထဲ ဧရာ၀တီတိုင္းဘက္က အမ်ိဳးေတြရွိတဲ႔ေတာဘက္ေတြပါ ေရာက္သြားတယ္။ အဲဒီမွာ အဘႀကီး တစ္ေယာက္က ကၽြန္မတို႔ေမာင္ႏွမကို ရႊံ႕နဲ႔ အရုပ္မ်ဳိးစံုလုပ္ေပးတာ ၾကည့္ရင္း ကၽြန္မတို႔မွာ သေဘာေတြက်လို႔ေပါ႔။ လက္ရာေတြကလည္း တကယ္ေျမာက္တာေလ။ ကၽြန္မတို႔လည္း အဲဒါေလးေတြကို ေတာင္ေပၚေဒသထိ တကူးတက သယ္လာၾကတယ္။ ဒါေပမဲ႔ နီးနီးနားနား ခရီးလည္း မဟုတ္ျပန္ေတာ႔ လမ္းမွာတင္ က်ိဳးေၾကကုန္ေရာ။ ဒါနဲ႔ ေလာပိတ ျပန္ေရာက္ေတာ႔ ကၽြန္မအစ္ကိုက ရႊံ႕ရုပ္ေလးေတြ မျမင္ဖူးတဲ႔ ကၽြန္မညီမနဲ႔ ေမာင္ေလးအတြက္ ေတာင္ေပၚေျမနီေတြကို ေရနဲ႔ေဖ်ာ္၊ ရႊံ႕ျဖစ္ေအာင္လုပ္ၿပီး အရုပ္ေလးေတြ လုပ္တယ္။ ရႊံ႕ရုပ္ေလးေတြၿပီးလို႔ အိမ္ေခါင္မိုးေပၚတက္လွမ္းတဲ႔ခ်ိန္မွာ ကၽြန္မတို႔ ညီအစ္မကလည္း လိုက္လည္းၾကည့္ခ်င္၊ အမိုးေပၚကလည္း မတက္တတ္ျပန္ဆိုေတာ႔ ေအာက္ကေန တေမာ႔ေမာ႔နဲ႔ေပါ႔။ ဒီေတာ႔ ကၽြန္မအစ္ကိုလည္း သူ႔ညီမေတြအတြက္ အေပၚကို ဘယ္လို ေခၚရပါ႔မလဲလို႔ အႀကံထုတ္တယ္။ ေနာက္ဆံုး အစ္ကိုက ေတာင္းတစ္လံုးမွာ ႀကိဳးကိုခ်ည္ၿပီး ကၽြန္မထက္ သတၱိေကာင္းတဲ႔ ညီမေလးကို အရင္ ၀င္ထုိင္ခိုင္းၿပီး အေပၚကေန ႀကိဳးကို ဆြဲတင္တယ္။ ကၽြန္မကလည္း ေအာက္ကေန မ ေပးတာေပါ႔။ ကၽြန္မအလွည့္က်ေတာ႔ ေခါင္မိုးေပၚကေန သူတို႔ေမာင္ႏွမ နွစ္ေယာက္က ဆြဲတင္ၾကတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အျမင္႔တခါမွ မတက္ဖူးတဲ႔ ကၽြန္မလည္း ေခါင္မိုးေပၚကို ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ ေရာက္ဖူးသြားေတာ႔တယ္။ အဲဒီတုန္းက ေအာက္ဘက္ကေျမျပင္ေပၚမွာ ပုလင္းကြဲေတြအမ်ားႀကီးရွိေနတာျမင္ရက္ အစ္ကိုက ႀကိဳးနဲ႔ဆြဲတင္တာကို အေၾကာက္အရြံ႕မရွိ ၀မ္းသာအားရ တက္လိုက္မိတာ ျပန္ေတြးမိရင္ ကံေကာင္းလို႔ ဘာမွ မျဖစ္တယ္လို႔ ဘုရားတ မိတယ္။ ဘာပဲေျပာေျပာ ေမာင္ႏွမတေတြ ေခါင္းမိုးေပၚမွာ ရႊံ႕ရုပ္ေတြကို တေပ်ာ္တပါးႀကီး လွမ္းၾကတာကေတာ႔ အၿမဲတမ္းအမွတ္တရ ျဖစ္ေနတယ္။


ရႊင္လန္း ခ်မ္းေျမ႕ၾကပါေစ။

s0wha1

ငယ္ဘ၀ အမွတ္တရ (၁)
ငယ္ဘ၀ အမွတ္တရ (၂)

ငယ္ဘ၀ အမွတ္တရ (၂)

မခ်စ္ေလေျပက ငယ္ငယ္တုန္းက အမွတ္တရအေၾကာင္းေတြ ေရးေပးဖို႔ တက္ဂ္လုပ္ထားတာ ေအာက္တိုဘာလ ၃၀ ရက္ေန႔ထဲကပါပဲ။ ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္မက အပ်င္းကလည္းထူေန၊ စာေရးခ်င္စိတ္ကလည္း မရွိဆိုေတာ႔ ေရးမယ္၊ ေရးမယ္နဲ႔ ခုမွ ေရးျဖစ္ပါေတာ႔တယ္။ ကၽြန္မ ငယ္ငယ္တုန္းက အမွတ္တရေတြ ေရးမယ္ဆိုရင္ေတာ႔ အပိုင္း ၁၊ ၂ ခြဲၿပီး ေရးရမယ္ထင္တယ္။ လြန္ခဲ႔တဲ႔ ၅ လေလာက္က ငယ္ဘ၀အမွတ္တရ ဆိုၿပီး ပို႔စ္တစ္ပုဒ္ ေရးခဲ႔ဖူးလို႔ ဒါကို ၂ လို႔ သတ္မွတ္လိုက္ပါတယ္။

ကၽြန္မ ငယ္ဘ၀အခ်ိန္ေတြကို ကယားျပည္နယ္က ေလာဓေလး ဆိုတဲ႔ ရြာတစ္ရြာမွာ ျဖတ္သန္းခဲ႔ရတယ္ဆိုတာ ကၽြန္မဘေလာ႔ဂ္ကို ဖတ္ေနက်လူေတြ၊ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြေတြကေတာ႔ သိၾကမွာပါ။ အဲဒီေတာရြာေလးမွာ ေနထိုင္ရတာကို ကၽြန္မတို႔ကေတာ႔ ကေလးပီပီ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ႔ၾကပါတယ္။ ရန္ကုန္ဆိုတဲ႔ၿမိဳ႕ႀကီးမွာ ေမြးဖြားခဲ႔ေပမဲ႔ ေလာပိတမွာ ေနခဲ႔တဲ႔ ၁၀ ႏွစ္အတြင္းမွာ တခါေလာက္ပဲ အလည္ေရာက္ဖူးေလေတာ႔ ကိုယ္႔ၿမိဳ႕ ကိုယ္႔ရြာရယ္လို႔လည္း အဲဒီတုန္းက မခံစားမိပါဘူး။ ကယားျပည္နယ္၊ ေလာဓေလးရြာသည္သာ ကၽြန္မတို႔ အရပ္ေဒသလို႔ ထင္ျမင္ခဲ႔တယ္။ အဲဒီမွာ ေနခဲ႔တဲ႔ ေတာက္ေလွ်ာက္ ကၽြန္မတို႔ ေမာင္ႏွမတေတြကေတာ႔ အမွတ္တရမ်ားစြာနဲ႔ ေတာေပ်ာ္ေလးေတြ ျဖစ္ခဲ႔ၾကတာေပါ႔။

သီတင္းကၽြတ္ လျပည့္ေန႔ညဆိုရင္ ကၽြန္မတို႔ေနတဲ႔ ေလာဓေလးနဲ႔ ၂ မိုင္ေက်ာ္ေ၀းတဲ႔ ၁၀မိုင္ကုန္းမွာ ရွိတဲ႔ အိမ္တိုင္းက လာသမွ်လူေတြကို (ပဲဆီစစ္စစ္နဲ႔ေၾကာ္ထားတဲ႔) မုန္႔လက္ေကာက္ေၾကာ္၊ မုန္႔ဆီေၾကာ္၊ ပဲကပ္ေၾကာ္၊ ဗူးသီးေၾကာ္ကစလို႔ အေၾကာ္မ်ိဳးစံုကို အခ်ဥ္ရည္ေကာင္းေကာင္းေလးနဲ႔ တည္ခင္းဧည့္ခံ အလႉဒါနျပဳတတ္ၾကပါတယ္။ အေၾကာ္ေတြက ေတာ္ေတာ္ကို မ်ိဳးစံုတာပါ။ ကၽြန္မတို႔ တိုက္ကုန္းက ကေလးတသိုက္ကေတာ႔ အဲဒီအခ်ိန္ကိုပဲ ေစာင္႔ေနၾကတာေပါ႔။ ညေနေစာင္း ၆ နာရီေလာက္ဆိုရင္ ဦးေဆာင္သူ လူႀကီး အခ်ိဳ႕နဲ႔ ကၽြန္မတို႔ ကေလးတေတြ ကားနဲ႔အျပည့္သြားၿပီး ၁၀မိုင္ကုန္းက စက္ရံုအလုပ္သမား ၀န္ထမ္းေတြရွိရာ သြားၾကေတာ႔တယ္။ ေရာက္တာနဲ႔ အိမ္ေတြကလည္း အလုအယက္ ေခၚၾကပါတယ္။ ၿပီးရင္ေတာ႔ ကၽြန္မတို႔ေတြ တအိမ္တက္ဆင္း အေၾကာ္မ်ိဳးစံု စားၾကပါေတာ႔တယ္။ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း ထိပ္ဆံုးကအိမ္ကို ၀င္၀င္ခ်င္းမွာ လူႀကီးေတြ ေျပာတတ္တာကေတာ႔ ပထမဆံုးအိမ္မွာ မ်ားမ်ား မစားမိဖို႔ပါ။ ေနာက္အိမ္ေတြက် မစားႏိုင္ေတာ႔မွာစိုးလို႔ပါတဲ႔။ ကၽြန္မတို႔ကို ဘယ္လိုပဲ မွာထား၊ မွာထား၊ ပထမဆံုး သံုး၊ ေလးအိမ္ေလာက္မွာတင္ အားရပါးရ စားၾကတာနဲ႔ ေနာက္ပိုင္းအိမ္ေတြက် မစားႏိုင္ေတာ႔ပါဘူး။ ဒါေပမဲ႔ လူႀကီးေတြအေနနဲ႔ အားလံုးက ကိုယ္႔လက္ေအာက္က ၀န္ထမ္းေတြ ျဖစ္ေနေလေတာ႔ အိမ္တိုင္းေစ႔ေအာင္ ၀င္လည္ၾကရပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ တစ္အိမ္တက္လိုက္၊ နည္းနည္းပါးပါး စကားစျမည္ေျပာလိုက္၊ ဟိုဘက္မွာ စားခဲ႔ၾကတဲ႔အိမ္ေတြမွာ မပါတဲ႔ အေၾကာ္ေတြေတြ႕ရင္ နည္းနည္းေလာက္ ေကာက္ယူစားလိုက္၊ ေနာက္တစ္အိမ္ ေျပာင္းလိုက္နဲ႔ ၂ နာရီ ေလာက္ အခ်ိန္ကုန္ၿပီးခ်ိန္မွာ ကၽြန္မတို႔ တေပ်ာ္တပါးႀကီး ျပန္လာၾကပါေတာ႔တယ္။ ဒါကေတာ႔ ေလာပိတမွာေနစဥ္ ႏွစ္တိုင္း သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ညကို ျဖတ္သန္းခဲ႔ၾကပံုပါ။

တခုေသာ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ညမွာေတာ႔ ၁၀မိုင္ကုန္းကေန စားေသာက္ၿပီးအျပန္လမ္းမွာ ကၽြန္မတို႔ကို ဦးေဆာင္သူ အလြန္ကပ္ေစးနဲၿပီး(:P) လူပ်ိဳႀကီး မျဖစ္တျဖစ္အရြယ္ (အခုေတာ႔ လူပ်ိဳႀကီး) *ဦးအင္ဂ်င္နီယာတစ္ေယာက္က ကၽြန္မတို႔ ကေလးေတြကို ေျပာပါတယ္။ "နင္တို႔ တိုက္ကုန္းမွာ တအိမ္တက္ဆင္း လိုက္ကန္ေတာ႔ပါလား"တဲ႔။ "ၿပီးရင္ မုန္႔ဖိုးေတာင္း"တဲ႔။ သူ႔ရဲ့ ေကာင္းျမတ္လွတဲ႔ အႀကံဥာဏ္ကို ၾကားရခ်ိန္မွာ ကၽြန္မတို႔တေတြလည္း ၀မ္းသာအားရ ေထာက္ခံၾကတယ္။ အရင္ဆံုး ေစ်းဦးေပါက္အေနနဲ႔ အႀကံေပးတဲ႔သူကို စကန္ေတာ႔မယ္ဆိုၿပီး ကၽြန္မတို႔ ကန္ေတာ႔ၾကေတာ႔ သူ႔မွာလည္း သူ႕စကားနဲ႔သူ ကၽြန္မတို႔အုပ္စုကို ပိုက္ဆံ ၁၅က်ပ္ ထုတ္ေပးလိုက္ရပါတယ္။ (အဲဒီတုန္းက မုန္႔ဖိုး တေန႔ ၁ က်ပ္ပဲရတာပါ။) ကၽြန္မတို႔လည္း ေ၀း ကနဲ ထေအာ္ၾကၿပီး တိုက္ကုန္းက အိမ္ေတြကို တအိမ္တက္ဆင္း လိုက္ကန္ေတာ႔ပါေတာ႔တယ္။ ပထမဦးဆံုး ထိပ္ပိုင္းမွာ ရွိတဲ႔ ကၽြန္မတို႔အိမ္ကို အရင္၀င္ပါတယ္။ အေဖနဲ႔ အေမကို ကၽြန္မတို႔ ကေလး တသိုက္ ထိုင္ကန္ေတာ႔ၾကၿပီး မုန္႔ဖိုးေတာင္းတယ္။ ဘယ္သူက အႀကံဥာဏ္ေပးလိုက္တာျဖစ္ၿပီး မုန္႔ဖိုး ဘယ္ေလာက္ေပးလိုက္ေၾကာင္း ျပန္ရွင္းျပရေသးတာေပါ႔။

ကၽြန္မတို႔တိုက္ကုန္းက ကေလးအေရအတြက္ကို ေျပာျပရမယ္ဆိုရင္ ကၽြန္မတို႔အိမ္ကေတာ႔ ေမာင္ႏွမ ၅ ေယာက္ဆိုေတာ႔ ၅ ေယာက္၊ ဆရာ၀န္မအိမ္က သမီး ၃ ေယာက္၊ ဦးအက္ဒ္မန္တို႔က သမီး ၂ ေယာက္၊ အန္တီႏုတို႔က သားသမီး ၂ ေယာက္၊ အန္တီေႏွာင္းက ၁ ေယာက္၊ အန္တီစန္းက ၄ ေယာက္၊ အန္တီမိုးက ၁ ေယာက္၊ အန္တီတူးက ၄ ေယာက္ (အဲဒီတုန္းက ရွိေသးလား၊ ေျပာင္းသြားၿပီလား သိပ္မေသခ်ာပါဘူး)၊ ကိုပုတူတူးတို႔က ၄ ေယာက္ (သူတို႔လည္း ေျပာင္းသြားေလာက္ၿပီ ထင္ပါရဲ့။)၊ အန္တီျမင္႔သမီး အပ်ိဳေပါက္ကေတာ႔ ကၽြန္မတို႔နဲ႔ သိပ္မတြဲျဖစ္ပါဘူး။ ေနာက္ မ်ိဳးမ်ိဳးတို႔အိမ္က ၄ ေယာက္။ ကၽြန္မမွတ္မိသေလာက္ေတာ႔ အဲဒီေလာက္ပါပဲ။ အဲဒီညကေတာ႔ တိုက္ကုန္းက ရွိသမွ်ကေလး အစံုမပါေပမဲ႔ ၁၀ ေယာက္ေက်ာ္ ေလာက္ပါပါတယ္။

ဒီလို လက္ႀကီးဗလာနဲ႔ လိုက္ကန္ေတာ႔လိုက္တာ ေနာက္ဆံုး ရသမွ်မုန္႔ဖိုး ေ၀စုခြဲလိုက္ေတာ႔ တေယာက္ ၄၅ က်ပ္ႀကီးမ်ားေတာင္ ရတယ္။ အဲဒီတုန္းက ၁ နွစ္ ၁ ခါေလာက္မွ မာမီတို႔၊ ဒယ္ဒီတို႔ (စက္ရံုမႉးနဲ႔ စက္ရံုမႉးကေတာ္) လြိဳင္ေကာ္ကေနလာလည္လို႔ တခါတေလမွ ရတတ္တဲ႔ မုန္႔ဖိုး ၁၅က်ပ္တန္သာ ကိုင္ဖူးတာဆိုေတာ႔ ၄၅က်ပ္ဆိုတဲ႔ ပိုက္ဆံက နည္းနည္းေနာေနာမဟုတ္တဲ႔ ေငြေၾကးပမာဏႀကီးေပါ႔။ ဒီေတာ႔လည္း အဲဒီလျပည့္ေန႔ဟာ ကၽြန္မအတြက္ အမွတ္တရျဖစ္ရတဲ႔ေန႔ေတြထဲက တေန႔ျဖစ္လာရတယ္။


ရႊင္လန္း ခ်မ္းေျမ႕ၾကပါေစ။

s0wha1

*အဲဒီ လူပ်ိဳႀကီး ဦးအင္ဂ်င္နီယာရဲ့ အာဂသတၱိအေၾကာင္းကို ေနာက္မ်ားမွ ေရးပါဦးမယ္။ နာမည္ေတာ႔ မေျပာေတာ႔ဘူးေနာ္။:P

ငယ္ဘ၀ အမွတ္တရ (၁)
ငယ္ဘ၀ အမွတ္တရ (၃)

ကယား၊ ကယန္း၊ ကရင္နီ

ျမန္မာ႔စြယ္စံုက်မ္းမွ ကယားစံုတြဲပံု
(ကၽြန္မတို႔ရြာထဲက ကယားလူမ်ိဳးေတြက အဲလို ၀တ္ၾကတယ္)

ကယားစံုတြဲ
(ပြဲေတာ္ရက္ေတြမွာ ၀တ္ၾကတာလားေတာ႔မသိ)

ပုထုဇဥ္: မ s0wha1 ေရ... ကယား ဆိုတဲ့ အသံုးအႏႈန္း ဘယ္လို ေပၚေပါက္လာတယ္ဆိုတာ သိရင္ နည္း၂ေျပာျပပါလား၊ ကရင္နီလို႔ ေခၚရာကေန၊ အစိုးရက ကယားျပည္နယ္ လုပ္လိုက္ေတာ့ အဲဒီ ကယားဆိုတဲ့စကား ဘယ္ကရသလဲဆိုတာ သိခ်င္လို႔ပါ။

ကလိုေစးထူး: ကိုပုေျပာတဲ့ ပုိ႕စ္ကို ျမန္ျမန္ေရးေပးပါဗ်ိဳ႔။ (second လိုက္ၿပီး ေခ်ာက္တြန္းမွ)

ပုထုဇဥ္: ကေစးထူးႀကီးေနာ... ေခ်ာက္တြန္းတာ မဟုတ္ဘူးဗ်၊ ကရင္နီဆိုၿပီး ေရး၂ ထားတဲ့ ေဆာင္းပါးေတြ အခုတေလာ ဖတ္မိတာမ်ားလို႔ သတိရသြားလို႔ လာေမးတာပါ။ ကရင္ေတြနဲ႔ နီးစပ္လို႔ ကရင္၊ ၀တ္တဲ့၀တ္စံုးကနီလို႔ နီ၊ အဲေတာ့ကရင္နီ

ပုထုဇဥ္: ဒါဆို ကယားက်ေတာ့ေကာ၊ tribe တစ္ခုရဲ႕ နာမည္လား၊ အစိုးရက ဘာ့ေၾကာင့္ 'အပင္ပန္းခံ' ၿပီးေျပာင္းသလဲ။ သိခ်င္လို႔ စပ္စုၾကည့္တာပါ။

%%% %%% %%%

shout box မွာ ကိုပုထုဇဥ္နဲ႔ ကိုႀကီးေစးထူးတို႔ အၿပိဳင္အဆိုင္ ကၽြန္မကို ေခ်ာက္တြန္းထားတဲ႔ အဲ မွားလို႔ ေမးထားၾကတဲ႔ ကယားနဲ႔ ကရင္နီ ကြာျခားခ်က္ေလးကို ကၽြန္မ ေခါင္းပူေအာင္ ေမးျမန္း စံုစမ္းၿပီးသကာလ ဒီပို႔္စ္ေလးကို ေရးလိုက္ရပါတယ္။

ကယားရြာေလးတစ္ရြာ

ကၽြန္မ သိထားတာကေတာ႔ ကၽြန္မတို႔ရြာ ပေဒါင္ကုန္းမွာ ေနၾကတဲ႔သူေတြကို ကယားလို႔ ေခၚၾကတာပါပဲ။ သူတို႔ေတြက ေယာက်္ားေတြက ဘာမွ ထူးျခားခ်က္မရွိေပမဲ႔ မိန္းမေတြကေတာ႔ ေျခသလံုးမွာ ကြင္းအမည္းေတြကို အျပည့္၀တ္ၾကတယ္။ ကၽြန္မအထင္ ပေဒါင္လူမ်ိဳးေတြလို အသက္ ၁နွစ္ကို လည္ပင္းမွာ စြပ္တဲ႔ကြင္း တကြင္းတိုးသလိုမ်ိဳး၊ ကၽြန္မတို႔ရြာက ကယားေတြကလည္း ေျခသလံုးမွာ အသက္ ၁ နွစ္ ၁ကြင္းတိုး ၀တ္ၾကတာပါပဲ။ သူတို႔က သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ ကယားလူမ်ိဳးလို႔ပဲ သံုးနႈန္းပါတယ္။ အဲဒီေတာ႔ ကိုပုထုဇဥ္အေမးကို ကၽြန္မသိသလို ျပန္ေျဖရရင္ ကယားဆိုတဲ႔စကားဟာ အဲဒီေဒသမွာ အစကတည္းကရွိတဲ႔ လူမ်ိဳးကြဲေတြထဲက လူမ်ိဳးတမ်ိဳးနာမည္ပါ။

ပေဒါင္မေလး

ေလာပိတမွာ ကၽြန္မတို႔လိုပဲ အေနၾကာလာတဲ႔ အစ္ကိုတေယာက္ကေတာ႔ ဒီလိုေျပာပါတယ္။ ကယား၊ ကရင္နီ၊ ကယန္းဆိုတာ ကယားျပည္နယ္ထဲက လူမ်ိဳးကြဲေတြပါတဲ႔။ ကရင္မွာ စေကာကရင္ နဲ႔ ပိုးကရင္ ဆိုၿပီး ကြဲျပားသလိုမ်ိဳးပဲလို႔ ေျပာပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ဘက္မွာရွိတဲ႔ လူမ်ိဳးကို ကယားလို႔ေခၚၿပီး ကရင္ျပည္နယ္နဲ႔ နီးတဲ႔ ေဒသက လူမ်ိဳးကို ကရင္နီလို႔ ေခၚတာပါတဲ႔။ ကရင္နီက သူတို႔ကို ကယားေျပာရင္ မႀကိဳက္သလို၊ ကယားကလည္း သူတို႔ကို ကယားလို႔ေျပာတာပဲ ႀကိဳက္ပါတယ္တဲ႔။

ကယားျပည္နယ္မွာ ၂နွစ္ေက်ာ္ေနထိုင္ခဲ႔တဲ႔ အန္တီခင္မင္းေဇာ္ကေတာ႔ ဒီလိုေျပာပါတယ္။ "ကယားလုိ႔ ေခၚရင္မႀကိဳက္ဘူး။ ကရင္နီပဲ ေခၚရတယ္။ ဦးေန၀င္း လက္ထက္ကတည္းက ေခၚတာမို႕တဲ့ ။ ကရင္ ၂ မ်ိဳးရွိတယ္လို႕ သူတို႕က ေျပာတယ္။ ကရင္ျဖဴ (အခုကရင္)နဲ႕ သူတို႕က ကရင္နီ (အခုကယား)ေပါ့။ ေနာက္ၿပီး လည္ပင္းေၾကးကြင္းစြပ္တဲ့ ပေဒါင္ေတြကို ကယန္းလို႕ေခၚမွ ႀကိဳက္တယ္တဲ့။ ဟိုတုန္းက သူတို႔ကို ရွမ္းလူမ်ိဳးေတြ အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ႔ခ်ိန္က ပတ္ေတာင္း(ေၾကးပတ္တဲ့လူမ်ိဳး)လို႕ ႏွိမ္ေခၚတာမို႔လို႔တဲ့။

ျမန္မာနိုင္ငံေျမပံုမွ ကယားျပည္နယ္

http://www.wikipedia.org/ မွာေတာ႔ ဒီလိုမ်ိဳးရွင္းထားပါတယ္...

Karenni

Karenni, also known as Red Karen or Kayah, are a Sino-Tibetan people, living mostly in Kayah State of Myanmar. Karen-Ni was the country of the Red Karens, a collection of small states, formerly independent, but was the feudatory to Burma (now Myanmar).

Demographics Ethnographers classify anywhere from seven to ten ethnic groups (not including ethnic sub-groups) as native to Kayah State. In addition, Shan, Intha, and Bamar live in the north and Pa-O in surrounding hills. Each group is also known by more than one name. Clearly, ethnicity in Kayah State is a complex issue, made more complex by the current political situation. According to the 1983 census conducted by and the Burmese government, the Kayah composed 56.12%, while Bamar (17.58%), Shan(16.66%), Karen (6.45%), mixed races (2.08%), and other groups formed minorities. Ethnolinguists distinguish the following linguistic groups in Kayah State

• Karenni (Red Karen)
• Padaung (Kayan)
• Bwe
• Geba (White Karen)
• Manumanaw
• Yantale
• Zayein (Lahta)
• Geko
• Yinbaw
• Paku

Karenni States

The Karenni States is the name formerly given to the three states of Kantarawadi (3161 square miles, pop (1931) 30,677), Kyebogyi (790 square miles, pop (1931) 14,282) and Bawlake (568 square miles, pop (1931) 13,802),located south of the Federated Shan States and east of British Burma.The British government recognized and guaranteed the independence of the Karenni States in an treaty with Burmese King, by which both parties recognized the area as belonging neither to Burma nor to Great Britain. Consequently, the Karenni States were never fully incorporated into British Burma. The Karenni States were recognized as tributary to British Burma in 1892, when their rulers agreed to accept a stipend from the British government. In the 1930s, the Mawchi Mine in Bawlake was the most important source of in the world. The Constitution of the Union of Burma in 1947 proclaimed that the three Karenni States be amalgamated into a single constituent state of the union, called Karenni State. It also provided for the possibility of succession from the Union after 10 years. In 1952, the former state of Mong Pai was added, and the whole renamed Kayah State possibly with the intent of driving a wedge between the Karenni and the Karen both of whom were by now fighting for independence.

ျမန္မာစြယ္စံုက်မ္းမွာေတာ႔ ဒီလိုေရးထားပါတယ္...

ကယားဟုေခၚပံု>>> ၀တ္ဆင္ေသာအ၀တ္အထည္တို႔၏ နီေသာအေရာင္အေသြးကိုလိုက္၍ ျမန္မာတို႔က ကယားျပည္နယ္သားတို႔ကို ေရွးအခါက ကရင္နီဟု ေခၚၾကသည္။ သူတို႔ကမူ မိမိတို႔ကိုယ္ကို ကယား သို႔မဟုတ္ ကယားလိဟု ေခၚေ၀ၚ ၾကသည္။ ကယား ဟူေသာေ၀ါဟာရမွာ သူတို႔ဘာသာအရ လူ ဟု အဓိပၸါယ္ရ၍ ကယားလိ ဟူေသာေ၀ါဟာရမွာ လူနီ ဟု အဓိပၸါယ္ရသည္။ ကြင္းကရင္တို႔ကမူ သူတို႔အား အေရွ႕စြန္းကရင္ဟု အဓိပၸါယ္ရေသာ ဘြဲမေနာ ဟူေသာ အမည္ျဖင့္ ေခၚေ၀ၚၾကသည္။
ကရင္နီမွ ကယားသို႔>>> ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ ဖြဲစည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံု အေျခခံဥပေဒတြင္ ကရင္ျပည္နယ္ဖြဲ႔စည္းေသာအခါ၌ ကရင္နီျပည္နယ္ကို ထည့္သြင္းရန္ ရည္မွန္းခ်က္ရွိသည္ျဖစ္ရာ ထိုသို႔ ထည့္သြင္းျခင္းကို မလိုလားၾကေသာေၾကာင့္ တေၾကာင္း၊ ကရင္နီအမ်ဳိးသားတို႔သည္ ကရင္နီဟူေသာ အမည္မွ ကယားဟူေသာ အမည္သို႔ ေျပာင္းလႊဲရန္ ၾကိဳးစားခဲ့ၾကရာ ၁၉၅၁ ခုႏွစ္အတြင္းက ထိုအမည္ေျပာင္းလႊဲေရးႏွင့္ ကယားျပည္နယ္ သီးသန္႔တည္ရွိေရးတို႔အတြက္ ပါလီမန္မွ အက္ဥပေဒျပဳကာ ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံု အေျခခံဥပေဒတြင္ လိုအပ္ေသာပုဒ္မမ်ားကို ျပင္ဆင္ခြင့္ရရိွခဲ့သည္။ ျမန္မာ့စြယ္စံုက်မ္း (စာ-၇၃)

%%% %%% %%%

ဂူဂယ္ wikipedia ကေနရွာထားတဲ႔ အခ်က္အလက္အခ်ိဳ႕၊ ျမန္မာ႔စြယ္စံုက်မ္း နဲ႔ ကၽြန္မစံုစမ္းသိရသေလာက္ (ဒီနိုင္ငံကိုေရာက္ေနတဲ႔ ကယားျပည္က သူငယ္ခ်င္းအမ်ားစုနဲ႔ အသိမိတ္ေဆြေတြကို ဖုန္းဆက္ၿပီး လိုက္ေမးေပမဲ႔ ေသခ်ာမသိဘူးဆိုတဲ႔ လူကမ်ားတယ္...)ကို ေရးသားထားတာပါ... အခ်က္အလက္ တစံုတရာမွားယြင္းမႈရွိခဲ႔ရင္ ေတာင္းပန္ပါတယ္... ဒီထက္ပိုၿပီး တိတိက်က် သိတဲ႔လူမ်ားရွိရင္လည္း ကြန္မန္႔ထဲေရးၿပီး ထပ္မံျဖည့္စြက္ေျပာေပးသြားၾကပါရွင္...။

ကိုပုထုေရ...ေက်နပ္မယ္ထင္ပါရဲ့။ ညီမလည္း ဒီေလာက္ပဲ တတ္နိုင္တယ္...ဟီး

*** *** ***

မေမဓာ၀ီ၊ အန္တီခင္မင္းေဇာ္၊ ကိုAKKT၊ ကိုႀကီးနဲ႔ ကိုမင္းတို႔ကို ေက်းဇူးတင္ပါေၾကာင္း...
ကိုးကား။...။
(၁) ျမန္မာ႔စြယ္စံုက်မ္း
(၂) http://en.wikipedia.org/wiki/Kayah_people
(၃) http://en.wikipedia.org/wiki/Kayah_State

ဓာတ္ပံု မူပိုင္ --- ဂူဂယ္မွ ရွာေဖြေတြ႔ရွိေသာ ဓာတ္ပံုကို အသံုးျပဳထားျခင္းျဖစ္သည္။

ျဖစ္ခ်င္တာေတြမ်ားတဲ႔ ကၽြန္မ

ကၽြန္မ ငယ္ငယ္က ျဖစ္ခ်င္တာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ျမင္ျမင္သမွ် လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ကၽြန္မ သေဘာက်ခဲ႔တယ္။ အရြယ္ကလည္း ၅ နွစ္ကေန ၁၀နွစ္ေက်ာ္အထိ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြကေတာ႔ တျဖည္းျဖည္း ေျပာင္းလဲသြားတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ရည္မွန္းခ်က္ ႀကီးႀကီးမားမား တစ္ခုမွ မပါဘူး။

ပထမဆံုး ကၽြန္မ မူႀကိဳဆရာမ ျဖစ္ခ်င္တယ္။ ကၽြန္မ ညီမေလး ၃ နွစ္ေက်ာ္ ၄နွစ္ကို သူ႔ထက္ အသက္ ၂နွစ္ခြဲႀကီးတဲ႔ ကၽြန္မက မူႀကိဳ အပို႔အႀကိဳ လုပ္ေပးရတယ္။ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္မတို႔ ေလာဓေလးကို ေျပာင္းလာခါစ တိုက္ကုန္းမွာ ေနအိမ္လြတ္မရွိေသးလို႔ ေအာက္ဘက္က မူႀကိဳေက်ာင္းနဲ႔ ေနာက္ခ်င္းကပ္ရက္ ၀န္ထမ္းအိမ္မွာ ေနေနရတဲ႔ခ်ိန္... အိမ္နဲ႔ မူႀကိဳနီးေတာ႔ ကၽြန္မက အပို႔အႀကိဳ လုပ္ရတာေပါ႔။ နီးတယ္ဆိုေပမဲ႔ တေကြ႔တပတ္ႀကီးေတာ႔ သြားရတာပါပဲ။ တခါတခါ ညေနဘက္ ညီအစ္မနွစ္ေယာက္ လက္ခ်င္းတြဲလို႔ အိမ္အျပန္ ကားလမ္းေပၚမွာ တစ္စီးထဲေသာကားနဲ႔ ထုပ္စီးတိုးသလိုလည္း ျဖစ္ဖူးရဲ့။ ကားက ကၽြန္မတို႔ညီအစ္မ နွစ္ေယာက္ကိုေရွာင္၊ ကၽြန္မတို႔ ညီအစ္မကလည္း ကားကို ေရွာင္နဲ႔ ေရွာင္တဲ႔ဘက္ခ်င္း တူေနေတာ႔ ထုပ္စီးတိုးသလို ျဖစ္ေနေတာ႔တာေပါ႔။ ေနာက္ဆံုး ကားက ရပ္ေနလိုက္ၿပီး ကၽြန္မတို႔ညီအစ္မ လမ္းဆက္ေလွ်ာက္တဲ႔ထိ ေစာင္႔ေနမွပဲ ကားနဲ႔လူ ထုပ္စီးတိုးတမ္း ၿပီးေတာ႔တယ္။ ညေနတိုင္း ညီမကို ေက်ာင္းႀကိဳသြားရင္ ေတြ႔ရတဲ႔ မူႀကိဳဆရာမ မ်က္နွာေလးက အရမ္းေအးခ်မ္းတာပဲ။ အဲဒါေၾကာင္႔ ကၽြန္မက မူႀကိဳဆရာမ ျဖစ္ခ်င္တာေလ။ တခါတေလ ညီအစ္မနွစ္ေယာက္ ဆရာမအိမ္လိုက္လည္ရင္း ဆရာမကို ၾကည့္ၿပီး သေဘာေတြက်လို႔... ဒါက ကၽြန္မငယ္ငယ္က ျဖစ္ခ်င္တဲ႔ ရည္မွန္းခ်က္ထဲက တစ္ခုေပါ႔။

ေနာက္က် ဘာျဖစ္ခ်င္လဲဆိုေတာ႔ ကယားမေလး အရမ္းျဖစ္ခ်င္တယ္။ ပလိုင္းကို လြယ္လုိ႔ ေတာထဲမွာ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ခူးရတာကို ဘယ္လိုသေဘာက်မွန္း မသိဘူး။ ေတာင္ေပၚေဒသေတြမွာက ရိုးရိုးေတာင္းေတြ၊ ပလံုးေတြကို ရြက္ၾက၊ သယ္ၾကတာ မဟုတ္ဘူးေလ။ ပလိုင္းဆိုတာကို ႀကိဳးရွည္ရွည္ တပ္ထားတဲ႔ ေတာင္းတစ္မ်ိဳးလို႔ ေျပာလို႔ရမလား မသိဘူး။ စလြယ္သိုင္း လြယ္လို႔လည္းရ၊ ေခါင္းေပၚတင္ၿပီး ေနာက္ေက်ာမွာ တြဲေလာင္းခ် သယ္လာလို႔လည္း ရတယ္ေလ။ ကၽြန္မတို႔ အိမ္အေနာက္ဘက္က (အေရွ႕ဘက္လို႔လည္း ေျပာလို႔ရတာပဲ) ဆရာ၀န္အိမ္မွာ သမီး သံုးေယာက္ရွိတယ္။ အႀကီးဆံုးက ကၽြန္မထက္ ၃၊ ၄ နွစ္ႀကီးလို႕ ကၽြန္မတို႕နဲ႕ မေပါင္းျဖစ္ဘူး။ အလတ္မကေတာ႔ ကၽြန္မတို႔ ညီအစ္မနွစ္ေယာက္နဲ႔ ရြယ္တူ ကဲေဖၚကဲဖက္ေတြေပါ႔။ သူတို႔အိမ္ေလးက ကုန္းေစာင္းေပၚမွာ ေဆာက္ထားတာဆိုေတာ႔ သူတို႔ျခံထဲမွာ သြားကစားရင္ ကၽြန္မတို႔ ကယားမ လုပ္တမ္းပဲ ကစားၾကတယ္။ အဲဒီပလိုင္းႀကိဳးေလးကို ေခါင္းေပၚတင္လို႔ ေတာင္းထဲမွာ ထည့္ခ်င္ရာထည့္ထားၿပီး ကုန္းေစာင္းေပၚ တက္လိုက္၊ ဆင္းလိုက္နဲ႔ ကစားရတာ အေမာပါပဲ။ သူတို႔အိမ္မွာ စေတာ္ဘယ္ရီပင္ေတြလည္း စိုက္ထားေလေတာ႔ စေတာ္ဘယ္ရီသီးေတြ ခူးတယ္ဆိုၿပီး မထြက္တဲ႔နဖူးက ေခၽြးကို သုတ္လိုက္၊ အရမ္းကို ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ပံုမ်ိဳးနဲ႔ မာလကာပင္ရင္းမွာ ထိုင္ၿပီး အေမာေျဖသလို လုပ္လိုက္နဲ႔ ကေလးသဘာ၀ ပင္ပင္ပန္းပန္း အလုပ္လုပ္ရတာကိုလည္း ဘာရယ္မသိ အားေတြက်လို႔။

အိမ္ေရွ႕ကေန အသက္ခပ္ႀကီးႀကီး ကယားမႀကီးေတြ ျဖတ္သြားရင္ သူတို႔ရဲ့ ေျခေထာက္ေတြမွာ ၀တ္ထားတဲ႔ ကြင္းမဲမဲေလးေတြကို တစ္ေယာက္ တစ္ကြင္းေတာင္း၊ ၿပီးရင္ အဲဒီကြင္း မေတာ္တေရာ္ကို ေျခေထာက္မွာ စြတ္၊ ကြင္းက ႀကီးၿပီး ေခ်ာင္ေခ်ာင္ က်လို႔ လမ္းေလွ်ာက္မရျဖစ္နဲ႔... ကၽြန္မတို႔မွာ အလုပ္ကို ရႈပ္ေနၾကတာပဲ။ အဲဒီ ကယားမႀကီးေတြက သူတို႔ ေျခမ်က္စိကေန ေျခသလံုးရင္းထိ အျပည့္၀တ္ထားတဲ႔ ကြင္းေတြကို ဘယ္ခ်ိန္ေတာင္းေတာင္း တစ္ကြင္းစီ ခၽြတ္ေပးသြားတာပါပဲ။ ညေန ကစားၿပီးရင္ေတာ႔ အဲဒီႀကိဳးကြင္းမဲမဲေလးေတြလည္း ဟိုခ်၊ ဒီခ်နဲ႔ ရွာမရေတာ႔ပါဘူး။ အဲလို စည္းကမ္းကလည္း ရွိေသး...

ေနာက္ေတာ႔ ကၽြန္မ ေက်ာင္းဆရာမ ျဖစ္ခ်င္တယ္။ အျဖဴ၊ အစိမ္း၀တ္စံုကို ၀တ္၊ လက္ကိုင္ပု၀ါေလး ခါးမွာ ထိုးထည့္၊ ႀကိမ္ျခင္း လွလွေလးနဲ႔ ႀကိမ္လံုးႀကီးကိုင္ထားတဲ႔ ဆရာမ လွလွေလး ျဖစ္ခ်င္ခဲ႔တယ္။ ဒါကေတာ႔ ကိုယ္႔ဆရာမေတြ ၾကည့္ၿပီး စိတ္ကူးယဥ္တာေပါ႔ေလ။ ကၽြန္မ သူငယ္တန္းတုန္းက ဆရာမကို မမွတ္မိေတာ႔ေပမဲ႔ တစ္တန္းနွစ္က ဆရာမကိုေတာ႔ အရမ္းခ်စ္တယ္။ ဆရာမနာမည္က ေဒၚျဖဴျဖဴဦးတဲ႔။ နာမည္နဲ႔လိုက္ေအာင္ အသားျဖဴျဖဴ၊ အရပ္ပုပု ဆရာမေလးေလ... ဆရာမရဲ့ နႈတ္ခမ္းမွာ နႈတ္ခမ္းေမႊး ေရးေရးေလးရွိေနတာကိုလည္း မွတ္မိတယ္။ အဲဒီတုန္းက ဆရာမ အသက္က ၂၀ ေက်ာ္ေပါ႔... ခု ကၽြန္မ လက္ရွိအသက္ထက္ေတာင္ ငယ္ေသးတယ္။ ကၽြန္မတို႔ နွစ္တန္းနွစ္မွာ နံပါတ္ (1) က မူလတန္းေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းကို ဆရာမ ေျပာင္းရေတာ႔ ကၽြန္မတို႔ သူငယ္ခ်င္းတသိုက္ ဆရာမကို ဖက္ဖက္ငိုတာ မွတ္မိေသးတယ္။ ဆရာမလည္းငို၊ ကၽြန္မတို႔လည္း ငိုၾကေပါ႔။ နွစ္တန္းေက်ာင္းသူျဖစ္သြားတဲ႔ ကၽြန္မတို႔ကို စာသင္ရတဲ႔ ဆရာမ မဟုတ္ေတာ႔ေပမဲ႔ မုန္႔စားဆင္းခ်ိန္တိုင္း ဆရာမဆီသြားၿပီး စကားေျပာေနက်ေလ။ ဆရာမက ေလာပိတမွာေနေတာ႔ သူ႔အိမ္နဲ႔ နီးနီး ေက်ာင္းေျပာင္းရတာ ေပ်ာ္ေနမွန္း မသိခဲ႔ပါဘူး။ ေနာက္တေန႔ ဆရာမကိုယ္တိုင္ ေက်ာင္းေျပာင္းခ်င္မွန္း သိတဲ႔ခ်ိန္ ကၽြန္မတို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆရာမကို စိတ္နာခဲ႕တယ္။ ငိုထားတဲ႔ မ်က္ရည္ေတြေတာင္ နွေမ်ာပါတယ္... ကၽြန္မတို႔နဲ႔ ေ၀းရာသြားတဲ႔ ဆရာမကို ဘယ္ေတာ႔မွ မေခၚေတာ႔ဘူးလို႔... ေနာက္ေတာ႔ နံပါတ္ (1)စက္ရံုက ကားေမာင္းသမား တစ္ေယာက္နဲ႔ ဆရာမ အိမ္ေထာင္က်သြားတဲ႔ သတင္းကို ၾကားရတယ္။ ကၽြန္မတို႔ေက်ာင္းက ေျပာင္းသြားထဲက ဆရာမနဲ႔ေတာ႔ အဆက္အသြယ္မရွိေတာ႔႔ပါဘူး။

တစ္နွစ္ေလာက္ အၾကာမွာ ညေနေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ ကၽြန္မတို႔ရြာကေန ၂ မိုင္ေက်ာ္ေ၀းတဲ႔ ၁၀မိုင္ကုန္းဘက္ကို ေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔အတူ အလည္လိုက္ခဲ႔တယ္။ ကၽြန္မတို႔က ေလာပိတဘက္ အျပန္ကုန္ဆင္း၊ ဆရာမတို႔က နံပါတ္(1) ဘက္ အသြားကုန္းတက္မွာ ဆံုမိၾကတယ္။ ဆရာမကလည္း သူ႕ေက်ာင္းကေန အိမ္ျပန္လာခ်ိန္ေလ။ အေဖၚဆရာမ နွစ္ေယာက္ေလာက္နဲ႔ အတူ ကိုယ္၀န္ႀကီးနဲ႔ စက္ဘီးတြန္းလာတဲ႔ ဆရာမကို ေတြ႔တယ္။ ကၽြန္မစိတ္ထဲမွာ လြမ္းေနေပမဲ႔ စိတ္နာမယ္လို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ေျပာထားေတာ႔ ရယ္ေတာင္မျပခဲ႔ဘူး။ ဆရာမက သူ႔အိမ္ အလည္ေခၚတယ္။ ေရွ႕နားဆို အိမ္ေရာက္ေတာ႔မွာတဲ႔ အျပန္က်ရင္ သူ႕အမ်ိဳးသားကို လိုက္ပို႔ခိုင္းမယ္ဆိုတာေတာင္ ကၽြန္မလိုက္မလည္ဘဲ ဇြတ္ျငင္းလို႔ စကားေတာင္ ေကာင္းေကာင္း မေျပာဘဲ လွည့္ထြက္ခဲ႔တယ္။ ဆရာမ ကၽြန္မကို အၾကာႀကီး ရပ္ၾကည့္ေနခဲ႔မွန္း ကၽြန္မ သိပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ပိုင္း ေလာဓေလးကေန ရန္ကုန္ ျပန္ေျပာင္းလာခ်ိန္ထိ ဆရာမနဲ႔ ထပ္မေတြ႕ရေတာ႔ဘူး။ ဆရာမ ဘယ္မွာေနမွန္းလည္း ကၽြန္မ မသိပါဘူး။ အခ်ိန္ေတြကိုသာ ျပန္ေရႊ႕လို႔ရမယ္ဆိုရင္ ဆရာမနဲ႔ေတြ႔ခဲ႔တဲ႔ အဲဒီညေနခင္းေလးကို ကၽြန္မ ျပန္ေရာက္ခ်င္လိုက္တာ... ၿပီးရင္ ဆရာမအိမ္ေလးမွာ တညေနလံုး ေနရင္း ဆရာမနဲ႔ စကားေတြအမ်ားႀကီး ေျပာခဲ႔မွာ။ ဒါေပမဲ႔ ဘယ္ေတာ႔မွ မျဖစ္နိုင္ေတာ႔ပါဘူးေလ...

ေနာက္ ေလးတန္းနွစ္က ဆရာမနွစ္ေယာက္နာမည္က ေဒၚသြယ္သြယ္ေအာင္နဲ႔ ေဒၚတင္မိုးခိုင္။ သူတို႔လည္း အဲဒီတုန္းက အသက္ ၂၀ ပတ္၀န္းက်င္ပဲ ရွိဦးမယ္။ ဆရာမ နွစ္ေယာက္ကလည္း တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ အရမ္းခင္ၾကတယ္။ စာအသင္အျပေတြလည္း ေတာ္ေတာ္ေကာင္းပါတယ္။ စာအသင္ေကာင္းသလို၊ စာမရရင္လည္း လက္သံေတာ္ေတာ္ေျပာင္ပါတယ္။ (စကားစပ္မိလို႔ေျပာရရင္ ကၽြန္မတို႔ဆီမွာက အတန္းတိုင္း A ခန္းနဲ႔ B ခန္းပဲရွိတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေက်ာင္းေရာက္တဲ႔အခါ A ခန္းကေန J ခန္းထိရွိေတာ႔ ကၽြန္မတို႔မွာ မ်က္လံုးျပဴးၿပီး အံ့ဩရေသးတယ္။) ကၽြန္မတို႔ စတုတၳတန္းနွစ္ခန္းတြဲ ေက်ာင္းေဆာင္တစ္ခုထဲ ကုန္းေပၚမွာ ထီးထီးႀကီး တည္ရွိေနေတာ႔ ေအာက္ဘက္က ပင္မေက်ာင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ အလွမ္းကြာၿပီး သီးသန္႔လို ျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒီေတာ႔ ဆရာမနွစ္ေယာက္နဲ႔ ကၽြန္မတို႔ ၄ တန္း ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ လူမရွိတဲ႔ကၽြန္းမွာ ေနေနရသလိုပဲ။ ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းပါတယ္။

တခါတေလ ဆရာမေတြက စေနေန႔ကို အခ်ိန္ပိုဆိုၿပီး ေက်ာင္းမွာ စာေခၚသင္တတ္ေသးတယ္။ အဲဒီလိုေန႔ဆို ဆရာမ နွစ္ေယာက္ ဆံထံုးမထံုးဘဲ ဆံပင္ကိုခ်၊ အိမ္ေနရင္း အျပင္အ၀တ္အစားေလးေတြနဲ႔ တမ်ိဳးၾကည့္ေကာင္းေနတတ္တယ္။ စာသင္ၿပီး ခဏနားတဲ႔ခ်ိန္ ဆရာမနွစ္ေယာက္ကလည္း ကၽြန္မတို႔နဲ႔အတူ ေရာကစားတတ္တယ္။ ကၽြန္မတို႔ ကစားတာက တန္းျမင္႔ခုန္တာပါ။ ႀကိမ္ပင္ကိုျဖတ္ၿပီး လူနွစ္ေယာက္က တဘက္တခ်က္ကိုင္ ေအာက္က ေကာက္ရိုးခံၿပီး ေျခသလံုးအျမင္႔ကေန စခုန္လိုက္ၾကတာ ေနာက္ဆံုး ေခါင္းေပၚကေန လက္တလံေတြထိကို ေရာက္ေရာ... ကၽြန္မကေတာ႔ ပခံုးေလာက္ထိပဲ ခုန္နိုင္တယ္... ၿပီးရင္ ထြက္လိုက္ေရာ။ ကစားလို႔ ေမာၿပီဆို ဆရာမေတြက စာျပန္သင္တယ္...

ေနာက္ေတာ႔ ကၽြန္မ ျဖစ္ခ်င္တာ တမ်ိဳးေျပာင္းသြားတယ္။ ကၽြန္မတို႔ သူငယ္ခ်င္းတစု တူး၀မ္းတူး အရမ္းျဖစ္ခ်င္လာတာ။ တူး၀မ္းတူးဆိုတာက နယ္လွည့္ျပည္သူ႔ဆက္ဆံေရးတပ္ဖြဲ႔ကို ေခၚတာပါ။ ဘာေၾကာင္႔ အဲလို ေခၚတာလဲေတာ႔ ကၽြန္မလည္း ခုထိမသိဘူး။ ကၽြန္မအထင္ အဲဒီနယ္လွည့္ျပည္သူ႔ဆက္ဆံေရးတပ္ရဲ့ တပ္ရင္းတစ္ရင္း နာမည္ ျဖစ္ပါလိမ္႔မယ္။ ဘယ္လိုပဲ ေျပာေျပာ ကၽြန္မတို႔ကေတာ႔ အဲဒီ နယ္လွည့္ျပည္သူ႔ဆက္ဆံေရးရဲ့ ဘယ္တပ္ရင္းပဲလာလာ 212 လို႔ပဲ ေခၚၾကတယ္။ နယ္လွည့္ျပည္သူ႔ဆက္ဆံေရးဆိုတာကို ထပ္ရွင္းရရင္ သူက စစ္မတိုက္ရတဲ႔၊ အက၊ အခုန္ အနွပညာ၀ါသနာပါတဲ႔ စစ္သား၊ စစ္သမီးေတြနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းထားတာပါ။ နယ္စြန္နယ္ဖ်ားက စစ္တပ္ေတြကို လိုက္လံေဖ်ာ္ေျဖရတဲ႔ တပ္ဖြဲ႔ေတြေပါ႔။ ကၽြန္မတို႔ဆီက စက္ရံုအရာရွိေတြနဲ႔ စစ္တပ္မိသားစုေတြအတြက္ နွစ္တိုင္းလာပါတယ္။(၁၉၉၂ ေနာက္ပိုင္းေတာ႔ မလာေတာ႔ဘူး...) ျပဇာတ္၊ ယိမ္း၊ စတိတ္ရိႈး အကုန္ေဖ်ာ္ေျဖပါတယ္။ ပြဲငတ္တဲ႔ ကၽြန္မတို႔ ရြာလံုးကၽြတ္ အားေပးၾကတယ္။ အဲဒီမွာ တူး၀မ္းတူးက စစ္သမီးေတြလို ကၽြန္မတို႔ အရမ္းျဖစ္ခ်င္ခဲ႔တာပါ။ သူတို႔ေတြက လံုးႀကီးေပါက္လွလို႔ေျပာရမယ္။ ယူနီေဖာင္းနဲ႔လည္း ေတာ္ေတာ္လွၾကတယ္။ အဲဒီတုန္းက ကေလးအျမင္မို႔လည္း ျဖစ္နိုင္ပါတယ္။ ဘာပဲေျပာေျပာ ႀကီးလာရင္ တူး၀မ္းတူး လုပ္မယ္က တျပားမွ မေလ်ာ႔ဘူး။ အိမ္က မိဘကိုေတာ႔ မေျပာရဲပါဘူး။ အိမ္က ျဖစ္ေစခ်င္တဲ႔ ဆရာ၀န္လုပ္မယ္ပဲ ေျပာရဲပါတယ္။ တကယ္ေတာ႔ ဘယ္တုန္းကမွ ကၽြန္မ ဆရာ၀န္ မျဖစ္ခ်င္ခဲ႔ပါဘူး။

ေနာက္တခါ တူး၀မ္းတူးနဲ႔ အၿပိဳင္ ျဖစ္ခ်င္တာတစ္ခုကေတာ႔ ကၽြန္မအေဖလို အင္ဂ်င္နီယာ အရာရွိ ျဖစ္ခ်င္တာပါ။ ကၽြန္မတို႔ ဒီလို တူး၀မ္းတူးပြဲနဲ႔ ဘာပြဲညာပြဲပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္မတို႔က ရာဇမတ္ကာထားသလိုထဲမွာ ထိုင္ခံုေတြနဲ႔ ေရွ႕ဆံုးမွာ မိန္႕မိန္႕ႀကီး ထိုင္ၾကည့္ရေလေတာ႔ ကေလးပီပီ အေက်နပ္ႀကီး ေက်နပ္ပါတယ္။ အလုပ္သမားသားသမီးေတြ ျဖစ္တဲ႔ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းေတြ၊ ရိုးရိုးရြာသားေတြက ကိုယ္႔ဟာကိုယ္ေနရာဦးရတဲ႔ ေျမႀကီးေပၚမွာ ဖ်ာခင္းၿပီး ထိုင္ၾကည့္ေနရခ်ိန္မွာ အေဖနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ကိုယ္က VIP ေနရာမွာ ထိုင္ေနရတာဆိုေတာ႔ ကၽြန္မအေဖလို ျဖစ္ခ်င္လာတာေပါ႔။

ဒီလိုနဲ႔ ညတိုင္းလိုလို ကၽြန္မအိပ္မက္ထဲမွာ တူး၀မ္းတူးတလွည့္၊ အင္ဂ်င္နီယာတလွည့္နဲ႔ ေနရာယူခဲ႔တယ္။ ရန္ကုန္ကို ျပန္ေရာက္တဲ႔ခ်ိန္မွာေတာ႔ တူး၀မ္းတူးဆိုတာကို ျဖစ္ခ်င္ခဲ႔တဲ႔ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ေတြးေတြးၿပီး ရယ္ေနမိတယ္။ ေနာက္ဆံုးျဖစ္ခ်င္တဲ႔ အင္ဂ်င္နီယာေတာ႔ ကၽြန္မျဖစ္လာၿပီ ထင္ပါရဲ့...

s0wha1

ကၽြန္မေနခဲ႔ဖူးတဲ႔ ေလာပိတ (၂)

ကၽြန္မေနခဲ႔ဖူးတဲ႔ ေလာပိတ (၁)
ကၽြန္မေနခဲ႔ဖူးတဲ႔ ေလာပိတ (၃)

ေတာင္တန္းျပာေတြ မဟုတ္ေတာင္ ေတာအုပ္စိမ္းစိမ္းေတြကို ျမင္မိရင္ ဟိုးေတာင္ေပၚေဒသ အစြန္အဖ်ားက ရြာေလးတစ္ရြာကို သတိရမိသည္... နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာသြားေပမဲ႔ မ်က္လံုးမွိတ္လိုက္တာနဲ႔ တစ္ရြာလံုးကို အေပၚစီးက ၿခံဳျမင္ရသလို ျပက္ျပက္ထင္ထင္ ျမင္ေယာင္လာတတ္ၿမဲ... ဒါဟာ အမွတ္သညာ ေကာင္းလို႔လား ဒါမွမဟုတ္ စြဲလမ္းစိတ္ေၾကာင္႔လားဆိုတာေတာ႔ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ မေ၀ခြဲတတ္...

ရြာအ၀င္ ရဲစခန္းနွင္႔ စစ္တပ္တစ္တပ္ကို ျဖတ္ေက်ာ္ၿပီးရင္ လမ္း ၄ လမ္းဆံုရဲ့ ေထာင္႔တေနရာတြင္ စာၾကည့္တိုက္နွင္႔ ဗီြဒီယိုရံုတစ္ရံုကို ေတြ႕ရမည္... တဘက္ လမ္းေထာင္႔တြင္ေတာ႔ ေလာဓေလး ျပည္သူ႔ေဆးရံုႀကီး ရွိသည္... ေဆးရံုနဲ႔ ကားလမ္းျခားလ်က္ မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္ လမ္းေထာင္႔တြင္ ေရႊေညာင္ပင္လို႔ေခၚတဲ႔ နွစ္ခ်ိဳ႕ေညာင္ပင္ႀကီးေအာက္က လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ရွိၿပီး အေနာက္ဘက္မွာေတာ႔ ကၽြန္မတို႔ေမာင္နွမေတြ ပညာသင္ၾကားခဲ႔ရာ အ.လ.က ေက်ာင္းႀကီး... ေက်ာင္းႀကီးရဲ့ ေဘးသံုးဘက္က ကားလမ္းမေတြ ျဖစ္သည္... ထပ္ေျပာရရင္ ေက်ာင္းရဲ့ အေနာက္အရပ္မွာ တိုက္ကုန္းလို႔ေခၚတဲ႔ လူေနတိုက္အိမ္၀ါ၀ါေတြရွိ၍ အေရွ႕အရပ္တြင္ ခ်ိဳင္႔ခြက္မ်ားစြာနွင္႔ ကား အသြားအလာနည္းေသာ ရိုးရိုးကတၱရာလမ္းနွင္႔အတူ ဆရာ၊ ဆရာမေတြေနတဲ႔ ၀န္ထမ္းအိမ္ေတြ ရွိသည္... အဲဒီကေန အနည္းငယ္ ကုန္းဆင္း သဏၭာန္ျဖစ္ေနေသာ လမ္းေတာက္ေလွ်ာက္ ဆင္းသြားလွ်င္ ၀န္ထမ္းအိ္မ္ေတြ၊ ကုန္စံုဆိုင္ေတြ၊ သမ၀ါယမဆိုင္၊ မူႀကိဳေက်ာင္းနွင္႔ အ.ထ.က ေက်ာင္း တို႔ကို ေတြ႕ရမည္... တျဖည္းျဖည္းနွင္႔ ဆက္သြားလွ်င္ နိုင္လြန္ကတၱရာလမ္းသည္ ပုိ၍ေစာက္နက္လာၿပီး အေကြ႔အ၀ိုက္မ်ားကာ လူေနအိမ္ေတြလည္း က်ဲလာမည္... ေနာက္ဆံုး လူေနအိမ္ေတြကို ေတြ႕ရေတာ႔မည္ မဟုတ္ဘဲ လမ္းေဘးတဘက္တခ်က္တြင္ ကၽြန္းပင္မ်ားနွင္႔ အျခားသစ္ပင္ႀကီးေတြကိုသာ ေတြ႔ရလိမ္႔မည္... လမ္းတေနရာမွာေတာ႔ လူမေနေသာ ဘန္ဂလိုပံု တိုက္ျဖဴျဖဴ အစုအေ၀းေလးေတြနွင္႔ ဘုရားကုန္းဟုေခၚေသာ ၀န္ထမ္းအိမ္ရာကို ေရာက္မည္... သို႔ေသာ္ ထိုအရပ္တြင္ ရြာထဲမွာကဲ႔သို႔ လူအမ်ားကို ေတြ႔ရလိမ္႔မည္မဟုတ္... ေစတီတစ္ဆူရွိေသာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း တစ္ေက်ာင္း၊ စက္ရံုမႉးမိသားစုနွင္႔ စက္ရံုေစာင္႔ စစ္တပ္ တပ္ခြဲတစ္ခုသာ ရွိေသာေၾကာင္႔ပင္... ထိုေနရာမွေန၍ ဟိုးေအာက္ဘက္ ေခ်ာက္ႀကီးထဲတြင္ရွိေသာ ေလာပိတ ေရအားလွ်ပ္စစ္စက္ရံုႀကီးကို မႈန္ျပျပ လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္နိုင္သည္... ရႈခင္း အလြန္လွေသာေၾကာင္႔ ေလာပိတစက္ရံုကို အလည္လာသူမ်ား ဓာတ္ပံုရိုက္ရာေနရာလည္း ျဖစ္ေသးသည္... ထိုမွ ဆက္သြားလွ်င္ေတာ႔ ေလာပိတ အမွတ္(၂) ေရအားလွ်ပ္စစ္စက္ရံုကို ေရာက္ေလၿပီ... ရြာထဲမွာေန၍ ဘုရားကုန္းသို႔ ကားနွင္႔သြားလွ်င္ မိနစ္ ၂၀ နီးပါးၾကာၿပီး ထိုမွတဆင္႔ စက္ရံုသို႔ဆိုလွ်င္ ၁၅ မိနစ္၊ မိနစ္ ၂၀ ခန္႔ ၾကာသည္... အဲဒီေတာ႔ ကၽြန္မတို႔ရြာမွ ေလာပိတစက္ရံုသို႔ မိနစ္ ၃၀ေက်ာ္၊ ၄၀ နီးပါး ၾကာေအာင္ ကားစီးရေလသည္...

ရြာအ၀င္ လမ္းဆံုမွ တည့္တည့္လာလွ်င္ စက္ရံုမွ အင္ဂ်င္နီယာ အရာရွိမ်ား ေနထိုင္ရာ တိုက္ကုန္းကို ေရာက္သည္... တိုက္ကုန္း ရဲ့ အေနာက္ဘက္တြင္ ေတာင္ရိုးကုန္းနွင္႔ ႀကိဳ႕ပင္ကုန္းဟုေခၚေသာ ဗမာ အမ်ားစုေနထိုင္သည့္ လူေနအိမ္ေတြ၊ ေဘာလံုးကြင္း၊ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း တစ္ေက်ာင္းနွင္႔တြဲလ်က္ ေစတီတစ္ဆူနွင္႔ ရြာသုႆန္တစ္ခု ရွိသည္... ထိုအရပ္တြင္ ေနထိုင္သူအမ်ားစုမွာ အထက္အညာေဒသမွ ေရၾကည္ရာ ျမက္နုရာ ေရႊ႕ေျပာင္း ေနထိုင္ၾကေသာ ဗမာလူမ်ိဳးေတြ ျဖစ္သည္... တိုက္ကုန္း၏ ေတာင္ဘက္တြင္ ခရစ္ယာန္ ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းနင္႔ ကယားနွင္႔ ကရင္လူမ်ိဳးမ်ား အမ်ားစုေနထိုင္ေသာ ပေဒါင္းကုန္း ရွိေလသည္... ထိုအရပ္ရွိ တိုင္းရင္းသားမ်ားမွာ ၀န္ထမ္းမ်ား မဟုတ္ၾကဘဲ ေတာင္ယာလုပ္ငန္းသာ အဓိက လုပ္ကိုင္ၾကသည္...

ရြာသားအားလံုးလိုိလုိပင္ စက္ရံုမွ အလုပ္သမားမ်ား ျဖစ္ၾကၿပီး စိုက္ပ်ိဳးေရးလုပ္ငန္းျဖင္႔ အသက္ေမြး၀မ္းေၾကာင္းျပဳၾကသည္... ေပၚတာ အလြန္ဆြဲေသာ ကၽြန္မတို႔ ေဒသတြင္ သားစဥ္ေျမးဆက္ စက္ရံုတြင္ အလုပ္လုပ္ၾကျခင္းျဖင္႔ ထိုအႏၱရာယ္မွ လြတ္လိုလြတ္ျငား ေရွာင္ရွားၾကျခင္း ျဖစ္ေလသည္... အနည္းဆံုးေတာ႔ စက္ရံုမွ အစိုးရ၀န္ထမ္းျဖစ္သျဖင္႔ အလြယ္တကူ ေပၚတာအဆြဲမခံရေတာ႔ေပ... သို႔ေသာ္ ေပၚတာအတြက္ လူလိုပါက လူငွားေပးရ၊ တစ္အိမ္ကို ပိုက္ဆံ ဘယ္ေလာက္ဆိုၿပီး ေပးရ စသည့္ဒုကၡမ်ားေတာ႔ ႀကံဳရတတ္သည္...(ကၽြန္မတို႔ေတာ႔ ဘာမွေပးစရာမလိုပါ...အဲဒီက ရြာသားမ်ားကိုသာဆိုလိုပါတယ္...) ကၽြန္မတို႔ ငယ္စဥ္က ေပၚတာဆြဲျခင္းကို ဘာမွန္းမသိ အလြန္ေၾကာက္ရြံ႕ခဲ႔ၾက၏... အိမ္အျပင္ထြက္ေဆာ႔ေနေသာ ကၽြန္မ ညီမေလး သံုး၊ ေလးနွစ္သမီးအား ေပၚတာဆြဲေနၿပီ ဟု လွမ္းေအာ္ပါက တြန္႔လိမ္တြန္႔လိမ္နွင္႔ အိမ္ထဲ ျပန္ေျပး၀င္လာတတ္သည္ကို ခုခ်ိန္ထိ ျမင္ေယာင္ဆဲ... ထိုမွ်အထိ ေပၚတာဆြဲျခင္းကို မသိနားမလည္ေသာ ကေလးမွအစ အသက္ ၅၀ေက်ာ္ ၆၀ လူႀကီးထိ ေၾကာက္ရံြ႕ၾကသည္...

ကၽြန္မတို႔အေနျဖင္႔ ရြာျပင္ေတာထဲဘက္ ထြက္စရာမလိုေသာ္လည္း ေတာထဲထြက္မွ စားရ၊ ေသာက္ရရွာေသာ ရြာသားမ်ားမွာ ေျမျမဳပ္မိုင္းမ်ားရန္ကိုလည္း ေၾကာက္ရေသးသည္... မွ်စ္ခ်ိဳး၊ *သက္ကယ္ရိတ္ထြက္ရင္း မိုင္းမ်ား နင္းမိ၍ ေျချပတ္၊ လက္ျပတ္နွင္႔ ဘ၀ဆံုးသြားၾကေသာ အျပစ္မဲ႔ရြာသားမ်ား ကၽြန္မတို႔ မ်က္စိေရွ႕တြင္ မၾကာခဏ ေတြ႔ျမင္ရတတ္သည္...

ေတာင္ရိုးကုန္း၊ ႀကိဳ႕ပင္ကုန္းနွင္႔ ပေဒါင္းကုန္းအေနာက္ဘက္တို႔တြင္ ေတာင္ယာၿခံမ်ားရွိ၏... ထိုရြာျပင္ ေတာင္ယာဘက္တြင္ ခရမ္းသီး၊ ငွက္ေပ်ာ၊ ပဲသီး၊ ပဲပုတ္၊ ေျပာင္းဖူး၊ ေျမပဲ စသည္ ရာသီအလိုက္ စိုက္ပ်ိဳးထားေသာ သီးနွံမ်ားကို ေတြ႔ျမင္ၾကရမည္... စိုက္ခ်ိန္၊ ပ်ိဳးခ်ိန္ဆိုလွ်င္ မိမိပိုင္ဆိုင္ရာ ေတာင္ယာကြက္မ်ားတြင္ စိုက္ပ်ိဳးၾကလ်က္ ပဲပုတ္ေစ်း၊ ေျမပဲေစ်းမ်ား ေစ်းေကာင္းရတတ္သည့္ တခ်ိဳ႕ေသာနွစ္မ်ားတြင္ ရြာသားမ်ား ေငြေၾကးအဆင္ေျပလိမ႔္မည္ဟု ထင္ထားလွ်င္ မွားပါလိမ္႔မည္... စိုက္ပ်ိဳးထားေသာ သီးနွံမ်ား ခူးဆြတ္ခ်ိန္ေရာက္ေသာအခါ သူပုန္သတင္းရ၍ဟုဆိုကာ ရြာျပင္ ေတာင္ယာဘက္သို႔ ထြက္ခြင္႔မေပးဘဲ ပိတ္ထားလိုက္ေလသည္... သီးနွံမ်ား ရိတ္သိမ္းခ်ိန္မွ သူပုန္သတင္းရတတ္ျခင္းသည္ အလြန္အ့ံဩဖြယ္ေကာင္းေသာ တိုက္ဆိုင္မႈတရပ္ပင္... ေနာင္တစ္လခန္႔အၾကာ အေစာင္႔အေရွာက္မ်ားမရွိေတာ႔၍ မိမိတို႔ ေတာင္ယာေတြဘက္သြားၾကည့္လွ်င္ ဘာအသီးအနွံမွ် မရွိေတာ႔ေသာ အရိုးၿပိဳင္းၿပိဳင္း အပင္မ်ားနွင္႔ တူးယက္ထား၍ ဖြာလန္ႀကဲေနေသာ ေျမႀကီးမ်ားကိုသာ ေတြ႕ၾကရလိမ္႔မည္... လူသူမခူးဆြတ္ဘဲထားလွ်င္ အလဟႆျဖစ္မွာစိုးေသာ ေစတနာနွင္႔ ခူးဆြတ္သြားၾကျခင္း ျဖစ္တန္ရာ၏.. ထိုအျခင္းအရာမ်ားသည္ တစ္နွစ္ျခားတစ္ခါလို ႀကံဳေတြ႕ေနရေသာ ကိစၥမ်ားျဖစ္သည္ဆိုလွ်င္ မည္သို႔ေသာ မွတ္ခ်က္မ်ိဳးေပးၾကမလဲ ကၽြန္မသိခ်င္လွသည္...

ကၽြန္မတို႔ ေလာပိတ စက္ရံုမွ ရန္ကုန္သို႔ ဓာတ္အားပို႔ေသာ တာ၀ါတိုင္ႀကီးမ်ား လံုၿခံဳေရးအတြက္ ပေဒါင္းကုန္းမွ ရြာသားမ်ား ထိုတာ၀ါတိုင္မ်ားတြင္ ကင္းေစာင္႔ရေလ႔ရွိ၏... သူတို႔ျပည္နယ္မွ လွ်ပ္စစ္မီးကို ထုတ္လ်က္ သူတို႔ရြာေပၚမွ ဓာတ္ႀကိဳးမ်ားျဖတ္သန္းသြားေသာ္လည္း မီးအလင္းမရရွာေသာ ရြာသားမ်ားသည္ တစ္ၿမိဳ႕တစ္ရြာသို႔ သယ္ေဆာင္သြားေသာ ဓာတ္ႀကိဳးမ်ားကို ကုိယ္႔ထမင္းကိုယ္စား၊ ကိုယ္႔စရိတ္နွင္႔ကိုယ္ အအိပ္ပ်က္ခံ ကင္းေစာင္႔ေပးေနရသည္ကို "သူတို႔လူမ်ိဳးေတြကမွ ေအးေအးေဆးေဆးမေနၾကဘဲ၊ ဘာလို႔ ဖ်က္လိုဖ်က္ဆီးလုပ္ခ်င္ၾကတာလဲ"ဟု ေျပာလာခဲ႔လွ်င္... ကၽြန္မ တစ္ခြန္းတည္းေသာေမးခြန္းသာ ေမးျဖစ္ပါလိမ္႔မည္... "အကယ္၍ ရွင္သာ ဒီလို နိုင္ထက္စီးနင္းနဲ႔ ေအးဓားျပတုိက္ခံရတဲ႔ ကယားလူမ်ိဳးျဖစ္ခဲ႔လွ်င္ ဘာဆက္လုပ္မလဲ"ဟူ၍...

s0wha1

+++

*သက္ကယ္ = အိမ္အမိုးမိုး၍ရေသာ ျမက္ပင္ရွည္တမ်ိဳး၊ ကၽြန္မတို႔အရပ္တြင္ သက္ကယ္ပင္ကို ရက္၍ အိမ္အမိုးမိုးတတ္ၾကသည္... (ကၽြန္မ နားလည္သလို ရွင္းျပထားျခင္း)

ေပၚတာဆြဲျခင္းကို မသိသူမ်ား ကိုကလိုေစးထူးရဲ့ မရဏလမ္းမွ လားတူ လူသားမ်ား ၊ မရဏလမ္းမွ အသက္တေခ်ာင္း နွင္႔ ေျမျမဳပ္မိုင္းအေၾကာင္းအနည္းအက်ဥ္းပါသည့္ ေျမႀကီးထဲမွ နတ္ဆိုး တို႔တြင္ သြားေရာက္ဖတ္ရႈနိုင္ပါသည္...

ဒီခ်ိန္ဆို...(ဒုတိယပိုင္း)

ဒီခ်ိန္ဆိုပို႔စ္မွာ အန္တီၿငိမ္းနဲ႔ မေမက ကယားျပည္နယ္ရဲ့ ပညာေရးပံုစံ အေျခအေနေတြ ထည့္ေရးဖို႔ ကြန္မန္႔ေရးၿပီး အႀကံေပးတဲ႔အတြက္ ဒုတိယပိုင္းအေနနဲ႔ ကၽြန္မ ငယ္ဘ၀အေၾကာင္းနဲ႔ ဆရာ၊ ဆရာမေတြ အေၾကာင္း အနည္းငယ္ေရာၿပီး ဆက္ေရးလိုက္ပါတယ္...

တင္တင္ေဌး၊ ဆရာမ၊ me၊ မိုးကလ်ာအိ

သံုးတန္းနွစ္ အတန္းပိုင္ဆရာမ ေဒၚေဘဘီ၊ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္း နွစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ႔ မိုးကလ်ာအိ၊ တင္တင္ေဌးတို႔နဲ႔အတူ ရိုက္ထားတဲ႔ တစ္ပံုတည္းေသာ အမွတ္တရ ဓာတ္ပံုပါ... အဲဒီေန႔က အာစရိယ ပူေဇာ္ပြဲေန႔ေလ... ကၽြန္မတို႔ဆီမွာ အာစရိယပူေဇာ္ပြဲ က်င္းပတဲ႔ေန႔ဆို အရမ္းေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းပါတယ္... ေက်ာင္းသားတိုင္းလည္း မပ်က္မကြက္လာၾကတယ္... အဲဒီေန႔ မနက္ပိုင္းမွာ သူငယ္တန္းကေန ၈တန္း ေက်ာင္းသားထိ ေက်ာင္းခန္းမက်ယ္ႀကီးရဲ့ ၾကမ္းျပင္ေပၚ တစုတေ၀းထဲထိုင္လို႔ စင္ေပၚမွာ ထိုင္ေနၾကတဲ႔ ေက်ာင္းမွာရွိသမွ် ဆရာ၊ ဆရာမေတြကို ရိုေသစြာ ကန္ေတာ႔ၾကပါတယ္... (တကယ္ေတာ႔ ေက်ာင္းခန္းမဆိုတာက ၿမိဳ႕ေက်ာင္းေတြမွာလို သီးသန္႔ရွိတာ မဟုတ္ပါဘူး... စာသင္ခန္း သံုး၊ ေလးခန္းကို နံရံေတြ ဖယ္လိုက္ေတာ႔ ဧရာမေက်ာင္းခန္းမ ျဖစ္သြားေတာ႔တာေပါ႔...) ၿပီးရင္ေတာ႔ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူေတြရဲ့ ျပဇာတ္တြ၊ အကေတြနဲ႔ ၿမိဳင္ၿမိဳင္ဆိုင္ဆိုင္ႀကီး ေဖ်ာ္ေျဖပြဲ စတင္တယ္... ေက်ာင္း၀န္းထဲမွာလည္း မုန္႔လာေရာင္းတဲ႔လူေတြနဲ႔ စည္ကားေနတယ္... ကၽြန္မတို႔ဆီမွာ ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲက ရွားပါးေလေတာ႔ ဒါမ်ိဳး ေက်ာင္းကပြဲကိုလည္း အနီးအပါးက မိဘျပည္သူေတြ လာၾကည့္ၾကတာပါပဲ... ဒီလိုေန႔ဆို ကၽြန္မတို႔ရြာရဲ့ တစ္ဦးတည္းေသာ ဓာတ္ပံုဆရာလည္း လက္မလည္ေအာင္ ဓာတ္ပံုရိုက္ေပးရၿပီေပါ႔... ဓာတ္ပံုဆရာက တျခားလူေတာ႔ မဟုတ္ပါဘူး... တရုတ္ကုန္စံုဆိုင္ဖြင္႔ထားတဲ႔ တရုတ္မိသားစုထဲက အစ္ကိုႀကီး တစ္ေယာက္ပါ... သူ႔ကို ဓာတ္ပံုေမာင္ေမာင္ လို႔ေခၚၾကတယ္... ဒီပံုကလည္း သူရိုက္ေပးတာေပါ႔... ကၽြန္မတို႔ ေနာက္ဘက္မွာ ျဖတ္သြားတဲ႔ ေက်ာင္းသူ နွစ္ေယာက္ကလြဲၿပီး လူမရွိတဲ႔ ေက်ာင္း၀န္းႀကီးပံုေပါက္ေနလို႔ ဇေ၀ဇ၀ါေတာ႔ ျဖစ္မသြားၾကပါနဲ႔... လူေတြက ကၽြန္မတို႔ ဘယ္ဘက္ျခမ္း ေအာက္ဘက္က ေက်ာင္းခန္းမႀကီး ပတ္၀န္းက်င္မွာ ေရာက္ေနၾကလို႔ပါ... ကၽြန္မတို႔ ဓာတ္ပံုရိုက္တဲ႔ ေနရာကေတာ႔ ေက်ာင္းဆိုင္းဘုတ္ေရွ႕၊ နိူင္ငံေတာ္ အလံေအာက္၊ ကၽြန္မတို႔ ကစားကြင္းလို႔လည္း ေျပာလို႔ရတဲ႔၊ တနလၤာနဲ႔ ေသာၾကာေန႔မနက္တိုင္း စုေ၀းတန္းစီရာ ကြင္းျပင္ေနရာလည္းျဖစ္တဲ႔ ကုန္းမို႔မို႔ေပၚမွာပါ...

ကၽြန္မတို႔ ေလာဓေလး အ.လ.က ေက်ာင္းက ေတာင္ေပၚရြာေက်ာင္းေပမဲ႔ စည္းကမ္းႀကီးတဲ႔ေက်ာင္းအျဖစ္ နာမည္ႀကီးပါတယ္... အဲဒီတုန္းက ၄ တန္းနဲ႔ ၈ တန္းနွစ္ေတြက အစိုးရစစ္စာေမးပြဲေတြျဖစ္ေလေတာ႔ ကၽြန္မတို႔ေက်ာင္းက ကယားျပည္နယ္ တစ္ျပည္နယ္လံုးမွာ ေအာင္ခ်က္အေကာင္းဆံုး ေက်ာင္းထဲမွာ ပါ၀င္တယ္... နွစ္စဥ္နွစ္တိုင္း ကၽြန္မတို႔ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမႀကီး ေဒၚရင္ရင္ဟာ လြိဳင္ေကာ္ၿမိဳ႕ေပၚတက္ၿပီး ဆုသြားယူရေလ႔ရွိပါတယ္... ရတဲ႔ ဆုေတြကလည္း မနည္းပါဘူး... ေက်ာက္ဆည္သူ ဆရာမႀကီးရဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္မႈေကာင္းလို႔လည္း ကၽြန္မတို႔ေက်ာင္းအေနနဲ႔ ဒီလို ဂုဏ္ရွိေနတာ ထင္ပါရဲ့...

ကၽြန္မတို႔အိမ္က ဆရာမႀကီး ေဒၚရင္ရင္၊ ေလာဓေလးေဆးရံုမွာ တာ၀န္က်တဲ႔ မႏၱေလးဇာတိ ဆရာ၀န္မမိသားစုအိမ္တို႔နဲ႔ နီးေလေတာ႔ ကၽြန္မတို႔ မိသားစုနဲ႔ သူတို႔ မိသားစုေတြက အလြန္ရင္းနွီးၾကတယ္... အရင္ဆံုး ကၽြန္မတို႔အိမ္ တည္ေနရာကို ေျပာျပခ်င္တယ္... တိုက္ကုန္းအ၀င္လမ္းအတိုင္း ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ကၽြန္မတို႔အိမ္က ဘယ္ဘက္ျခမ္း၊ လမ္းနွစ္လမ္းဆံု ေထာင္႔မွာရွိတယ္... ကၽြန္မတို႔တိုက္ကုန္းအိမ္ေတြက ၿခံ၀င္းက်ယ္က်ယ္ထဲက အ၀ါေရာင္ တစ္ထပ္တိုက္ပုေလးေတြပါ... ဂ်ပန္ေတြ စစ္ေလ်ာ္ေၾကးအေနနဲ႔ ေလာပိတ စက္ရံုႀကီးနဲ႔ အင္ဂ်င္နီယာအရာရွိေတြ အိမ္ေနရာကို ေဆာက္လုပ္ေပးခဲ႔တာလို႔ သိရပါတယ္... အဲဒီေတာ႔ ကၽြန္မတို႔ တိုက္ကုန္းကအိမ္ေတြရဲ႕ အိမ္ေရွ႕မ်က္နွာစာေတြအားလံုး အေရွ႕ဘက္ကို လွည့္ထားပါတယ္... ဒီေတာ႔ ကၽြန္မတို႔အိမ္က အေနာက္ရပ္ျဖစ္တဲ႔ တိုက္ကုန္းလမ္းမဘက္ကို ေက်ာေပးထားၿပီး ဆရာ၀န္မ မိသားစု အိမ္ဘက္ကို မ်က္နွာမူထားတယ္... (ကၽြန္မတို႔ ၿခံတံခါး ၀င္ေပါက္က အိမ္ေက်ာေပးထားတဲ႔ တိုက္ကုန္းကားလမ္းမဘက္မွာ ရွိေလေတာ႔ အိမ္ထဲကို ေကြ႔ၿပီး ၀င္ရတယ္...) အဲဒီဆရာ၀န္မတို႔ အိမ္နဲ႔ မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္မွာ (စက္ရံုသြားရာ ကားလမ္းျခားလ်က္) ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမႀကီးတို႔ အိမ္ပါပဲ... ဆရာမႀကီးတို႔ အိမ္အေနာက္ဘက္ကေတာ႔ ကၽြန္မတို႔ရဲ့ေလာဓေလးေက်ာင္းပါ... ဆရာ၀န္မအိမ္၊ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမႀကီးအိမ္နဲ႔ တျခား ၀န္ထမ္းအိမ္ေတြက ဂ်ပန္ေတြေဆာက္လုပ္သြားတဲ႔ အိမ္မဟုတ္လို႔လားမသိဘူး ကၽြန္မတို႔အိမ္ေတြနဲ႔ မတူပါဘူး... ေျပာရရင္ေတာ႔ တိုက္ကုန္းက အိမ္ေတြကလြဲရင္ က်န္တဲ႔ ၀န္ထမ္းအိမ္ေတြ အကုန္လုံး ပ်ဥ္ေထာင္သြပ္မိုးအိမ္ေတြသာျဖစ္ၿပီး လမ္းမေတြဘက္ကို မ်က္နွာမူထားၾကတယ္... ဒီလိုဆိုရင္ေတာ႔ ကၽြန္မတို႔ အိမ္သံုးအိမ္ရဲ့ တည္ရွိပံုကို သိနိုင္ၿပီ ထင္ပါရဲ့...

ၿမိဳ႕ေနလူအမ်ားစုက နယ္ေက်ာင္းေတြရဲ့ ပညာေရးအေျခအေနကို ညံ့လိမ္႔မယ္လို႔ ထင္ထားတတ္ၾကတယ္... တကယ္ေတာ႔ နယ္ေတြမွာ တကယ္ေတာ္၊ တကယ္တတ္တဲ႔ ဆရာ၊ဆရာမေတြ အမ်ားႀကီးပါ... သူတို႔သင္ေပးရတဲ႔ ဘာသာရပ္ကို ကၽြမ္းက်င္တတ္ေျမာက္ထားတဲ႔ ဆရာေတြက မ်ားပါတယ္... အဂၤလိပ္စာ သင္တဲ႔ ဆရာ၊ ဆရာမဆိုရင္ အဂၤလိပ္လို ပီပီသသနဲ႔ သဒၵါမွန္မွန္ ကၽြမ္းက်င္စြာ ေျပာတတ္ၾကတယ္... ဒီလိုပါပဲ ဆိုင္ရာဆိုင္ရာ ဘာသာရပ္ ဆရာ၊ ဆရာမေတြကလည္း သူတို႔နည္း သူတို႔ဟန္နဲ႔ ေတာ္ၾကပါတယ္... သူတို႔ သိထား၊ နားလည္ထားသမွ်ကို အစြမ္းကုန္ ေစတနာပါပါနဲ႔ တကယ္တတ္ေအာင္၊ နားလည္ေအာင္ သင္ေပးၾကတာပါ... "ပီတိကို စား၊ အားရွိပါ၏"... "တပည့္မရွား၊ တျပားမရွိ"... "ေစတနာ၊ ကရုဏာ၊ အနစ္နာ" ဆိုတဲ႔ နာသံုးနာနဲ႔ ျပည့္၀တဲ႔ ဆရာေတြကို နယ္ေက်ာင္းေတြမွာ ေတြ႕ရမွာပါ... ေတာထဲမွာ လာေနရတဲ႔ ၀န္ထမ္းခ်င္းတူတူ သူတို႔ေတြရဲ့ဘ၀က စက္ရံု၀န္ထမ္းေတြထက္ ပိုဆိုးပါတယ္... ဆရာ၊ ဆရာမေတြဟာ တနဂၤေႏြ တပတ္ျခားတခါ စက္ရံု၀န္ထမ္းေတြအတြက္ စီစဥ္ေပးတဲ႔ကားနဲ႔ လြိဳင္ေကာ္ကို ေစ်း၀ယ္ ကားႀကံဳ ခိုကပ္ၿပီး လုိက္စီးရတတ္တယ္... ပညာေရးဌာနဆိုေတာ႔ EPC က ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ဌာနလိုမ်ိဳး အဖြဲ႕အစည္းအေထာက္အပံ့မွ မရွိဘဲ...

ကၽြန္မတို႔ဆီမွာ နွစ္၀က္က်ိဳးေလာက္မွ ပံုနွိပ္စာအုပ္ အျပည့္အစံုနဲ႔ စာသင္ရတတ္ပါတယ္... တခါတေလ နွစ္သာကုန္သြားတယ္ ဖတ္စာအုပ္မရလိုက္တဲ႔ ေက်ာင္းသားေတြလည္း ရွိပါတယ္... မ်ားေသာအားျဖင္႔ေတာ႔ ေက်ာင္းသားဦးေရအလုိက္ မွာထားတဲ႔ စာအုပ္အေရအတြက္အတိုင္း မေရာက္လာတတ္ပါဘူး... ဒီလိုခါမ်ိဳးမွာ ဆရာေတြက မဲခ်ၿပီး စာအုပ္ေ၀ေပးပါတယ္... ကၽြန္မအေမက လ တိုင္းလိုလို ရန္ကုန္ ျပန္တတ္ေလေတာ႔ ကၽြန္မတို႔အတြက္ ဖတ္စာအုပ္အေဟာင္းေတြ ၀ယ္လာေပးပါတယ္... အဲဒီေတာ႔ ေက်ာင္းစစတက္တဲ႔ေန႔ထဲက ကၽြန္မတို႔မွာ ဖတ္စာအုပ္ရွိေနတတ္တယ္... စာအုပ္သစ္ေတြ မရမခ်င္း မပူမပင္သံုးလို႔ရတာေပါ႔... တခ်ိဳ႕ေသာ သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း သူတို႔အစ္မေတြ၊ အစ္ကိုေတြရဲ့ ဖတ္စာအုပ္ေဟာင္းေတြ သံုးၾကတယ္... စာအုပ္သစ္မ၀ယ္နိုင္လို႔ စာအုပ္ေဟာင္းပဲ သံုးၿပီး စာသင္နွစ္တနွစ္ ၿပီးသြားတဲ႔ သူေတြလည္း အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္...

မွတ္မွတ္ရရ ကၽြန္မတို႔ ၅ တန္းနွစ္မွာ အေထြေထြသိပၸံဘာသာရပ္ကို သင္ရၿပီဆိုေတာ႔ ကြန္ပါဘူးေတြကိုင္ရၿပီေပါ႔... ကၽြန္မေျပာတဲ႔ ကြန္ပါဘူးကို သိတယ္မလား... ေထာက္ခၽြန္၊ ေထာက္ဆူး၊ စက္၀ိုင္းျခမ္းတို႔ ပါတဲ႔ ကြန္ပါဘူးေလ... အဲဒီနွစ္က ကၽြန္မတို႔ေက်ာင္းက ေက်ာင္းသားအေရအတြက္အတိုင္း ကြန္ပါဘူး မရပါဘူး... ဒီေတာ႔ ဆရာမက မဲနိႈက္ခိုင္းဖို႔ ျပင္ဆင္ပါတယ္... ဗလာမဲ ၁၀ မဲပါ... အျပင္မွာ၀ယ္ရင္ ေစ်းႀကီးတဲ႔အတြက္ ေက်ာင္းကရတာပဲ လူတိုင္း လိုခ်င္ေလေတာ႔ ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႔ မဲ စ နိႈက္ၾကတယ္... ေစ်းနႈန္းအတိအက်မမွတ္မိေတာ႔ေပမဲ႔ အျပင္ေပါက္ေစ်းနဲ႔ အစိုးရေစ်း ထက္၀က္ေလာက္ကြာတာေတာ႔ မွတ္မိေနတယ္... ဆရာမက နာမည္စဥ္လိုက္အတိုင္း ေက်ာင္းသားေတြ တစ္ေယာက္ခ်င္းေခၚရင္း မဲနိႈက္ခိုင္းတာ မဲေပါက္တဲ႔လူကေပ်ာ္၊ မဲမေပါက္တဲ႔လူက မ်က္နွာပ်က္နဲ႔ ၾကည့္ရတဲ႔ လူမွာလည္း ရင္ေမာရပါတယ္... ဒီလိုနဲ႔ ဗလာမဲ ၉ မဲ အထိ ေက်ာင္းသားေတြ နႈိက္ၿပီးၾကပါၿပီ... ေနာက္ဆံုး ကံဆိုးသူက ဘယ္သူျဖစ္ေလမလဲလို႔ အားလံုးကလည္း စိတ္၀င္စားေနတယ္... တကယ္ေတာ႔ ဒီဗလာမဲတစ္မဲသာ တစ္ေယာက္ေယာက္ေပါက္သြားရင္ က်န္တဲ႔လူေတြက မဲဆက္နိႈက္စရာမလိုေတာ႔ဘဲ ကြန္ပါဘူးေတြ ပိုင္ဆိုင္ရေတာ႔မွာေလ... မၾကာခင္ ကၽြန္မအလွည့္ကို ေရာက္လာေလေတာ႔ စိတ္လႈပ္ရွားစြာနဲ႔ ဆရာမ ရွိရာသြားလို႔ မဲေတြကို ကၽြန္မ စိတ္ႀကိဳက္ေသခ်ာေရြးၿပီး နိႈက္လိုက္ပါတယ္... ကၽြန္မ ေရြးခ်ယ္ထားတဲ႔ မဲလိပ္ေလး ျဖည္ေနတဲ႔ ဆရာမကို မ်က္နွာငယ္ေလးနဲ႔ ဒါေပမဲ႔ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္အျပည့္နဲ႔ ကၽြန္မေမာ႔ၾကည့္ရင္း ရင္ေတြတဒိန္းဒိန္းနဲ႔ေပါ႔... တသက္မွာ တခါ ကၽြန္မ ၀မ္းအနည္းရဆံုးေန႔ကို ေျပာပါဆိုရင္ အဲဒီေန႔ေလးကိုပဲ ကၽြန္မ ေျပာမိပါလိမ္႔မယ္... ေပါက္မဲေတြ အမ်ားႀကီးထဲက တစ္ခုတည္းေသာ ဗလာမဲကို ေသခ်ာပိုင္နိုင္စြာ ေရြးခ်ယ္လိုက္တဲ႔ ကၽြန္မမွ မေၾကကြဲရင္ ဘယ္လိုလူမ်ိဳး ေၾကကြဲမလဲေလ...

အိမ္ကိုျပန္ေရာက္တဲ႔အခါ တေန႔တာ အေတြ႔အႀကံဳေတြ ျပန္ေျပာျပတတ္တဲ႔ ကၽြန္မတို႔ေမာင္နွမေတြ အက်င္႔အတိုင္း အဲဒီေန႔မနက္ကအေၾကာင္း ကၽြန္မအေဖကို ဘာမွ မခံစားရသလို တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႔ ေျပာျပခဲ႔ပါတယ္... တကယ္ေတာ႔ ကၽြန္မရင္ထဲက ၀မ္းနည္းမႈအတိုင္းအတာကို ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ပဲ သိနိုင္မယ္ထင္ပါရဲ့... ခုျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ႔လည္း ကၽြန္မက အဲဒီအရြယ္ထဲက ကိုယ္႔ခံစားခ်က္ကို မထုတ္ျပဘဲ ဟန္ေဆာင္တတ္ေနပါလားေပါ႔... ေနာက္တေန႔မွာ ကၽြန္မ ကြန္ပါဘူးအသစ္ေလးရပါတယ္... အေဖ လြိဳင္ေကာ္ၿမိဳ႕ေပၚတက္ၿပီး ၀ယ္လာတဲ႔ ကြန္ပါဘူးေလးဟာ ေက်ာင္းကလူေတြ ရတဲ႔ ကြန္ပါဘူးနဲ႔ တသေ၀မတိမ္း တူပါရဲ့နဲ႔ ကၽြန္မ မေပ်ာ္နိုင္ခဲ႔ပါဘူး... ကြန္ပါဘူးေလးကို ၾကည့္ၿပီး ၀မ္းသာရမယ္႔အစား ေစ်းသက္သက္သာသာနဲ႔ ရမယ္႔အရာတခုကို ေစ်းႀကီးေပး၀ယ္ရတဲ႔အတြက္ ကၽြန္မစိတ္ထဲမွာ ပိုလို႔၀မ္းနည္းမိပါတယ္... ကၽြန္မထင္တယ္ေလ... ကၽြန္မသာ ပထမဆံုး ဗလာမဲ ေပါက္သူဆိုရင္ေတာင္ ကၽြန္မ ဒီေလာက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မွာ မဟုတ္ဘူးလို႔...

s0wha1

ဒီခ်ိန္ဆို...

ဒီခ်ိန္ေရာက္ရင္ ကၽြန္မတို႔ ေလာဓေလးက အ.လ.က ေက်ာင္းႀကီးလည္း ဖြင္႔ၿပီေလ... ကၽြန္မတို႔ ေက်ာင္းဖြင္႔ခ်ိန္ ပထမဆံုး ေက်ာင္းတက္ရက္ မတိုင္ခင္ညဆို စိတ္လႈပ္ရွားၿပီး အိပ္လို႔ေတာင္ မေပ်ာ္တဲ႔အျဖစ္ကို ျပန္လည္ ေတြးေတာမိရင္း ကၽြန္မ နယ္မွာ ေက်ာင္းတက္ခဲ႔ရတဲ႔ကာလကို ျမင္ေယာင္လြမ္းဆြတ္ေနမိတယ္...

ဇြန္လရဲ့ တခုေသာ တနလၤာေန႔ မနက္ ၈ နာရီေလာက္မွာ အျဖဴ၊အစိမ္း ၀တ္စံုေလး ကိုယ္စီ၀တ္လို႔ တက္ၾကြတဲ႔ ေျခလွမ္းေတြနဲ႔ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူေတြ ေက်ာင္း၀င္းထဲကို တဖြဲဖြဲ ေရာက္ရွိလာၾကၿပီေပါ႔... ေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္ ၃ လေလာက္ ခြဲခြါေနရတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ သူ႔ထက္ငါ အရင္ဦးေအာင္ နႈတ္ဆက္ ေအာ္ဟစ္ေနၾကတာ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီး တခုလံုး လူသံေတြနဲ႔ တေ၀ါေ၀ါ ျဖစ္လို႔ပါပဲ... မနက္ ၉ နာရီ ေက်ာင္းတက္ ေခါင္းေလာင္းထိုးသံႀကီး ေပၚထြက္လာခ်ိန္မွာေတာ႔ ေက်ာင္းခန္းထဲကို အလုအယက္ တရုန္းရုန္းနဲ႔ ေျပးလႊားၾကပံုကိုလည္း ျမင္ၾကရမွာပါ... ေနာက္တႀကိမ္ သံေခ်ာင္းေခါက္သံအၿပီးမွာ တညီတညာထဲ သံၿပိဳင္သီဆိုလုိက္ၾကတဲ႔ ကမၻာမေၾက နိုင္ငံေတာ္ သီခ်င္းသံကို မိုးလံုးဟိန္းမွ် ၾကားၾကရပါလိမ္႔မယ္... နိုင္ငံေတာ္ သီခ်င္းသီဆိုခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူမ်ားမွ အစ၊ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားအားလံုး အဆံုး ေရာက္ရာေနရာမွာ သတိဆြဲၿပီး သီဆိုၾကရပါတယ္... ေက်ာင္းေပါက္အ၀င္၀မွာပဲ ရွိေနေသးရင္လည္း ေက်ာင္းေပါက္၀မွာ၊ ယုတ္စြအဆံုး အိမ္သာေရွ႕ေရာက္ေနလည္း အိမ္သာေရွ႕မွာပဲ ေျခစံုရပ္ေနရပါတယ္... မေတာ္တဆမ်ား ကိုယ္သြားလိုရာကို ဆက္သြားေနခဲ႔မယ္ဆိုရင္ စည္းကမ္းႀကီးလွတဲ႔ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမႀကီးရံုးခန္း မၾကာခင္ ေရာက္ဖို႔သာ ျပင္ထားပါေတာ႔...

နိုင္ငံေတာ္သီခ်င္း သီဆိုၿပီးခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းခန္းထဲ မေရာက္ေသးတဲ႔ သူမ်ား ကုိယ္႔အခန္းရွိရာ အေျပးတပိုင္း ေလွ်ာက္လွမ္းလာၾကပံု၊ စာသင္ခန္းေတြမွာ အတန္းပိုင္ဆရာ၊ ဆရာမေတြကို ညီညာျဖျဖ နႈတ္ဆက္ေနၾကပံုေတြက အျမင္တမ်ိဳး ထူးျခားေနပါလိမ္႔မယ္... ေဒသခံ ေတာင္ရိုးလူမ်ိဳး၊ ကယားလူမ်ိဳးေတြက ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြျဖစ္ေသာ္လည္း အဲဒီမွာရွိတဲ႔ ကရင္လူမ်ိဳးတိုင္းက ခရစ္ယာန္ ဘာသာ၀င္ေတြျဖစ္ေလေတာ႔ ၿမိဳ႕ေက်ာင္းေတြမွာလို ဗုဒၶဘုရားစင္ရွိေပမဲ႔ ဘုရားမရွိခိုးခဲ႔ရပါဘူး... ဒါေၾကာင္႔ ၆ တန္းနွစ္ ၿမိဳ႕ေက်ာင္း တက္ရခ်ိန္မွာ နိုင္ငံေတာ္ သီခ်င္းမသီဆိုရေတာ႔ေပမဲ႔ ဘုရားရွိခိုးခဲ႔ရပါတယ္... ဩကာသဘုရားရွိခိုးနဲ႔ သမၺဳေဒၶၶဂါထာကလြဲရင္ ဘာမွ မရြတ္တတ္တဲ႔ကၽြန္မ မနက္ေက်ာင္းတက္ ဘုရားရွိခိုးခ်ိန္ဆို "ဤသို႔ျပဳရ ျမတ္ပံုည" အစခ်ီတဲ႔ အမွ်ေ၀ပိုဒ္ကို ေရာက္ရင္ လိုက္ေယာင္၀ါးခ်ရတဲ႔ ဒုကၡႀကံဳရပါေတာ႔တယ္... ေနာက္ပိုင္းမွာ ေယာင္၀ါးခ်ရင္းနဲ႔ ရြတ္တတ္သြားတဲ႔အျပင္ ေက်ာင္းအားရက္ေတြမွာ ဒီလို ထပ္အရွက္မကြဲရေလေအာင္ ဘုရားစာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေလ႔လာ၊ က်က္မွတ္ျဖစ္တာကို မွတ္မိေနပါေသးတယ္...

၄၅မိနစ္စီန႔ဲ စာသင္ခ်ိန္ နွွစ္ခ်ိန္အၿပီး မနက္ ၁၀နာရီခြဲေလာက္မွာ မုန္႔စားဆင္းခ်ိန္ကို ေရာက္လာပါၿပီ... ၁၅ မိနစ္ဆိုတဲ႔ အခ်ိန္ေလးမွာေတာင္ အလုအယက္ ခုန္ေပါက္ကစားေနၾကတဲ႔ မူလတန္းအရြယ္ ေက်ာင္းသားေလးေတြထဲမွာ ကၽြန္မလည္း အပါအ၀င္ေပါ႔... ၁၀နာရီ ၄၅မိနစ္ သံေခ်ာင္းေခါက္သံ အဆံုးမွာေတာ႔ မီးကို ေရနဲ႔ ၿငိမ္းလိုက္သလို ေက်ာင္းေတာ္သာႀကီး တခုလံုး ယာယီတိတ္ဆိတ္သြားပါတယ္... ၿပီးေနာက္ စာအံသံေတြနဲ႔ အခ်ိန္ေျပာင္း သံေခ်ာင္းေခါက္သံေတြပဲ ေက်ာင္းႀကီးကို လႊမ္းမိုးေနပါေတာ႔တယ္... ဒီလိုနဲ႔ ေန႔လယ္ ၁၂ နာရီ ရြာထဲက ေက်ာင္းသားေတြ ကိုယ္႔အိမ္ကုိယ္ ထမင္းစားျပန္ၾကခ်ိန္မွာ ေလာပိတ၊ ၁၀မိုင္ကုန္း၊ No.1 အစရွိတဲ႔ ရြားနီးခ်ဳပ္စပ္က ေက်ာင္းသားေတြကေတာ႔ အိမ္က ထမင္းဘူးကိုယ္စီသယ္လာလို႔ ကိုယ္႔အုပ္စုနဲ႔ကိုယ္ စားၾကဖို႔ ျပင္ဆင္ေနခ်ိန္ျဖစ္ပါတယ္...

ကၽြန္မတို႔အိမ္နဲ႔ ေက်ာင္းက အိမ္တစ္လံုးပဲ ျခားေလေတာ႔ အိမ္ျပန္ ထမင္းအျမန္စားလို႔ ေက်ာင္းကို ျပန္ေျပးပါတယ္... ၁ နာရီမွ ေက်ာင္းျပန္တက္မွာဆိုေတာ႔ကာ ကၽြန္မ ကစားဖို႔ အခ်ိန္ပိုရေအာင္လို႔ေလ... ေက်ာင္းမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ စံုရင္ေတာ႔ ေမ်ာက္မူးလဲေအာင္ကဲတဲ႔ ကၽြန္မတို႔ရဲ့ ကစားပြဲႀကီး စတင္ပါတယ္... ေမာလာရင္ေတာ႔ တခ်ိဳ႕သူငယ္ခ်င္းေတြက ေန႔လယ္အျပန္ လြယ္အိတ္တစ္လံုးအျပည့္ ဘယ္ကေန ခူးလာမွန္းမသိတဲ႔ မာလကာသီးေတြကို အားရပါးရစားၾကပါတယ္... မန္က်ည္းသီး သီးခ်ိန္ဆိုရင္ေတာ႔ မန္က်ည္းသီးစိမ္းေတြကို ခူးလာၾကျပန္ပါေရာ... ကၽြန္မအထင္ ေက်ာင္းလာရာ လမ္းတေလွ်ာက္ ေတြ႔သမွ်သစ္ပင္ေပၚ တက္ခူးခဲ႔ၾကပံုပါပဲ... သူတို႔က မန္က်ည္းသီးစိမ္းတင္ သယ္လာတာမဟုတ္ပါဘူး... ဆား၊ ငရုတ္သီးမႈန္႔၊ ငရုတ္သီးစိမ္းစပ္စပ္ ေရာထားတာေလးကို စကၠဴေလးနဲ႔ ထုပ္လို႔ သယ္လာၾကတာပါ... အဲဒီေရာသမေမႊေလးကို မန္က်ည္းသီးနဲ႔ တေပ်ာ္တပါးႀကီး တို႔စားၾကပါေတာ႔တယ္... ဒါဟာ ပိုက္ဆံရွိလို႔ စားခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာင္မွ စားစရာဆိုင္မရွိတဲ႔ ကၽြန္မတို႔ေဒသမွာ ရွိသမွ် သဘာ၀အသီးအနွံေလးေတြနဲ႔ ဖန္တီးထားတဲ႔ ေဒသခံသေရစာ တမ်ိဳးပဲေပါ႔... အဲဒီမွာ ေနတာၾကာလို႔ ရရွိလာတဲ႔ အက်ိဳးဆက္ကေတာ႔ ခုခ်ိန္ထိ ကၽြန္မတို႔ ေမာင္နွမတေတြ သေရစာထက္ ထမင္း၊ ဟင္းကို ပိုနွစ္သက္ၾကတာပါပဲ... တေန႔၊ တေန႔ ဘယ္နွစ္ႀကိမ္ေျမာက္မွန္းမသိ ထမင္းစားတတ္ၾကပါတယ္... မနက္ေစာေစာ အဆာေျပကိုလည္း ထမင္းပဲ စားေလ႔ရွိၾကတယ္...

ေန႔လယ္ ၁ နာရီ ေက်ာင္းျပန္တက္ပါၿပီ... ညေန ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ ၃နာရီ ၄၅ ထိ အားလပ္ခ်ိန္ မေပးေတာ႔ပါဘူး... ထံုးစံအတိုင္း စာအံသံေတြကပဲ ေက်ာင္း၀န္းအတြင္း မင္းမူေနပါတယ္... ညေနပိုင္း ေနာက္ဆံုး စာသင္ခ်ိန္ နွစ္ခ်ိန္မွာ တခ်ိဳ႕အတန္းႀကီးေတြရဲ႕ ႀကိဳ/သက္ ဘာသာရပ္ လက္ေတြ႔ခ်ိန္ျဖစ္ေလေတာ႔ သူတို႔ေတြ လတ္လ်ားလတ္လ်ား သြားလာလုပ္ကိုင္ေနၾကတာကို ျမင္ရပါလိမ္႔မယ္... ႀကိဳ/သက္ ဘာသာရပ္ ကို ကၽြန္မတို႔ေက်ာင္းက အလယ္တန္းေက်ာင္းသားႀကီးေတြသာ သင္ယူရတာပါ... အဲဒီဘာသာရပ္ကို ၅ တန္းနွစ္မွာ ကၽြန္မ သင္ယူခဲ႔ရဖူးပါတယ္... ျမန္မာတစ္နိုင္ငံလံုးအတြက္ ျပ႒ာန္းထားတဲ႔ သင္ရိုးညႊန္းတမ္း ဘာသာရပ္ေတြအျပင္ ကၽြန္မတို႔ေက်ာင္းက အဲဒီအပို တစ္ဘာသာကိုလည္း မယူမျဖစ္ သင္ယူရပါတယ္... ႀကိဳ/သက္ ဘာသာရပ္က အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းပညာရပ္ကို သင္ေပးတာပါ... ေက်ာင္းသူေတြကို အခ်က္အျပဳတ္၊ အခ်ဳပ္အလုပ္ သင္ပါတယ္... ေက်ာင္းသားေတြကိုေတာ႔ ႀကိမ္ထည္ပစၥည္းမ်ိဳးစံုလုပ္နည္း၊ လက္သမားပညာနဲ႔ စကၠဴရုပ္ခ်ိဳးနည္း မ်ိဳးစံုကို အတန္းပညာအလိုက္ သင္ေပးပါတယ္... ပထမဆံုးနဲ႔ ေနာက္ဆံုးသင္ခဲ႔ရတဲ႔ ႀကိဳ/သက္ဘာသာရပ္ဟာ ကၽြန္မ ဘ၀မွာ အခက္ခဲဆံုး ဘာသာရပ္ ျဖစ္ခဲ႔တယ္... နားလည္ဖို႔သာ အဓိကျဖစ္တဲ႔ ဒီဘာသာရပ္ကို ကၽြန္မက နႈတ္တိုက္ရေအာင္သာ ႀကိဳးစားခဲ႔တာေၾကာင္႔ပါ... အပ္ခ်ည္ႀကိဳးကို အပ္နဖားထဲထည့္ၿပီး ႀကိဳးအဆံုးမွာ အထံုးေလး ထံုးရတဲ႔အေၾကာင္းကိုေတာင္ ကၽြန္မ အေခါက္ေပါင္း မေရတြက္နိုင္ေအာင္ က်က္မွတ္ခဲ႔ရဖူးပါတယ္... ဒါေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမရနိုင္လို႔ ကၽြန္မ အစ္မက ကူက်က္ေပးရတာ တသက္မေမ႔စရာ အျဖစ္ပါပဲ...

၃နာရီ ၄၅ ရွိပါၿပီ... သံေခ်ာင္းေခါက္သံၾကားတာနဲ႔ အိမ္စာေပးလိုက္တာ လုပ္ခဲ႔ဖို႔ ဆရာမ သတိေပးေနတာကိုလည္း ဘယ္သူမွ နားမေထာင္ၾကေတာ႔ပါဘူး... သူ႔ထက္ငါ အလုအယက္ ေက်ာင္းျပင္ေရာက္ဖို႔သာ အဓိက ျဖစ္ေနပါတယ္... ဆရာမက "ဟဲ႔...နင္တို႔အိမ္ေတြက ထြက္ေျပးမွာ မဟုတ္ဘူး"ေျပာလည္း နားမ၀င္ေတာ႔ပါဘူး... ရပ္ေ၀းက ေက်ာင္းသားေတြကလည္း လာႀကိဳတဲ႔ ေက်ာင္းကားေပၚ အလ်င္အျမန္တက္လို႔ အိမ္ေရာက္ဖို႔ပဲ စိတ္ေစာေနပါေတာ႔တယ္... ေက်ာင္းနဲ႔ နီးတဲ႔ ကၽြန္မတို႔ ေမာင္နွမတေတြကေတာ႔ အိမ္ကို အေစာဆံုးျပန္ေရာက္သူမ်ား ျဖစ္မယ္ထင္ပါရဲ့... အိမ္ေရာက္တာနဲ႔ လြယ္အိတ္ကို ဘုတ္ခနဲ ခ်လို႔ ကစားဖို႔အတြက္ တာစူျပန္ပါၿပီ...

ညေန ၄ နာရီေလာက္ဆိုရင္ေတာ႔ တေန႔လံုး လႈပ္ရွားအသက္၀င္ေနတဲ႔ ေက်ာင္း၀န္းႀကီးဟာ တိတ္ဆိတ္ ေျခာက္ကပ္လို႔ က်န္ခဲ႔ၿပီေပါ႔... ကၽြန္းရြက္၊ ႀကိဳ႕ပင္ရြက္ေတြကို ေလတိုးသံ၊ ငွက္ေလးေတြရဲ့ တက်ီက်ီ ေအာ္သံေတြသာ ၾကားရပါေတာ႔မယ္... ေျမရိုင္းေတြ ေပါလွတဲ႔ ေတာင္ေပၚေဒသမွာေတာ႔ ကၽြန္မတို႔ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးဟာ ႀကီးမား က်ယ္၀န္းလွပါတယ္... ၿမိဳ႕ေက်ာင္းေတြလို ေလးဘက္ေလးတန္ တံတိုင္းႀကီးေတြၾကားက ေျမေနရာလြတ္မရွိ ေက်ာင္းအေဆာက္အဦးေတြ ျပည့္ေနတာမ်ိဳးမဟုတ္ဘူးေလ... က်ယ္၀န္းလွတဲ႔ ေက်ာင္း၀န္းထဲမွာ ႀကီးမားလွတဲ႔ ကစားကြင္း ေျမကြက္လပ္ေတြနဲ႔အတူ ပ်ဥ္ေထာင္သြပ္မိုး ေက်ာင္းအေဆာက္အအံုေလးေတြက ဟိုေနရာတစု၊ ဒီေနရာတစုနဲ႔ ခိုင္ခိုင္မာမာ တည္ရွိေနေလရဲ့...

ဒီလိုနဲ႔ အဂၤါေန႔ မနက္ ေရာက္လာခဲ႔ၿပီေလ... ကၽြန္မတို႔ဆီမွာ တနလၤာနဲ႔ ေသာၾကာေန႔ပဲ အျဖဴ၊ အစိမ္း ၀တ္ၾကရတာပါ... အဂၤါ၊ ဗုဒၶဟူးနဲ႔ ၾကာသပေတးေန႔ေတြမွာေတာ႔ ႀကိဳက္ရာ အကၤ်ီကို ႀကိဳက္တဲ႔ အေရာင္နဲ႔ ၀တ္ခြင္႔ရွိပါတယ္... အျဖဴ၊ အစိမ္း အကၤ်ီ တစ္စံုထက္ ပိုမတတ္နိူင္တဲ႔ ေတာသူေတာင္သားေတြမို႔ ဒီစနစ္ကို က်င္႔သံုးပံုရပါတယ္... ဆရာ၊ ဆရာမေတြကေတာ႔ ေန႔တိုင္း အျဖဴ၊ အစိမ္း ၀တ္ၾကရတယ္... အဂၤါနဲ႔ ဗုဒၶဟူးေန႔ေတြက ပံုမွန္ေန႔ေတြအတိုင္း ၿပီးဆံုးသြားျပန္ၿပီေပါ႔...

ၾကာသပေတးေန႔ ေရာက္ပါၿပီ... ကၽြန္မတို႔ေက်ာင္းေတြမွာ နွစ္စဥ္ အ၀ါသင္း၊ အစိမ္းသင္း၊ အနီသင္းနဲ႔ အျပာသင္း ဆိုၿပီး အသင္းေတြ ခြဲထားေပးပါတယ္... ကိုယ္႔အသင္းအလုိက္ တာ၀န္က်ရာရက္မွာ ကိုယ္႔စာသင္ခန္းကိုယ္ သန္႔ရွင္းရ၊ ေက်ာင္း၀န္းထဲမွာ အမႈိက္ေကာက္တဲ႔လူက ေကာက္၊ ေသာက္ေရအိုးေတြ ေရျဖည့္သူက ျဖည့္နဲ႔ တပတ္မွာ တရက္ က်ရာတာ၀န္ကို မတြက္ကပ္ဘဲ လုပ္ၾကရတယ္... အိမ္သာေဆးတဲ႔အခါလည္း အိမ္သာေဆးရတတ္ပါတယ္... ဒီလို ကိုယ္႔အသင္း တာ၀န္က်ရာ ရက္မ်ိဳးမွာဆိုရင္ေတာ႔ မနက္ေစာေစာ ၇ နာရီေလာက္ ထၿပီး ေက်ာင္းကို သြားရတာေပါ႔... ငယ္ငယ္ေလးထဲက အျပာေရာင္ ႀကိဳက္တဲ႔ ကၽြန္မက နွစ္တိုင္းမဟုတ္ေတာင္ မဟာဗႏၶဳလအသင္းဆိုတဲ႔ အျပာေရာင္အသင္းသားပဲ ျဖစ္ေလ႔ရွိပါတယ္... ဒီေန႔ ၾကာသပေတးဆိုေတာ႔ ကၽြန္မတို႔ အသင္းတာ၀န္က်တဲ႔ေန႔မို႔ မနက္ေစာေစာထလို႔ ေက်ာင္းကို သြားရၿပီ...

ေသာၾကာေန႔ကေတာ႔ အသင္း ၄ သင္းလံုး စုေပါင္း တာ၀န္ယူ သန္႔ရွင္းရတဲ႔ ေန႔ပါ... ဒီလိုေန႔မွာ အျဖဴ၊ အစိမ္း ဆင္တူ၀တ္လို႔ ေက်ာင္းေရွ႕ ကြင္းျပင္ အလံတိုင္ေရွ႕မွာ သူငယ္တန္းကေန ၈ တန္း ေက်ာင္းသားထိ အကုန္လံုးစုေ၀းၿပီး နိုင္ငံေတာ္ သီခ်င္း သီဆိုၾကရတာကေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ၾကည္နူးဖို႔ေကာင္းပါတယ္... ၿပီးရင္ေတာ႔ ဆရာမႀကီးက မိန္႔ခြန္းေျပာေလ႔ရွိတယ္... တနလၤာေန႔နဲ႔ ေသာၾကာေန႔တိုင္း ဒီလို မနက္ပိုင္း စုေ၀းတန္းစီရပါတယ္... ဆရာမႀကီး မိန္႔ခြန္းေျပာၿပီးရင္ နွစ္ေယာက္ တစ္တြဲတန္းစီလို႔ ကိုယ္႔စာသင္ခန္းကိုယ္ သြားၾကရတယ္... ဘာေၾကာင္႔မွန္းေတာ႔ မသိဘူး ကၽြန္မတို႕ ေက်ာင္းသားေတြအားလံုး ဆရာမႀကီးကို အလြန္ ေၾကာက္ၾကပါတယ္... ဆရာ၊ ဆရာမေတြဆိုလည္း ဆရာမႀကီးနားေရာက္ရင္ ၿငိမ္ၿငိမ္ကုပ္ကုပ္ေလး ျဖစ္ေနတတ္ၾကေလရဲ့... ဒီလိုနဲ႔ ေန႕လယ္ ထမင္းစားခ်ိန္ျပန္တက္ၿပီးရင္ ၄၅ မိနစ္ တစ္ခ်ိန္ပဲ စာသင္ရပါတယ္... ၿပီးရင္ေတာ႔ သူငယ္တန္း၊ တစ္တန္းက လြဲလို႔ ေက်ာင္းမွာရွိသမွ် ေက်ာင္းသားအားလံုး သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ေနၾကတာ ျမင္ရပါလိမ္႔မယ္... တစ္ပတ္ျခား တစ္ခါ ေသာၾကာေန႔ညေနမွာ ေက်ာင္း၀န္းတခုလံုးကို ျမက္နႈတ္၊ ေပါင္းသင္လုပ္ရတာျဖစ္လို႔ အဲဒီေန႔ဆို ရပ္ေ၀းက ေက်ာင္းလာတက္သူေတြက မနက္ေက်ာင္းလာခ်ိန္၊ ရြာထဲက ေက်ာင္းလာတက္သူေတြက ထမင္းစားျပန္ခ်ိန္ေတြမွာ ေတာင္းေတြ၊ ေပါက္တူး၊ ေပါက္ျပား၊ ျမက္ခုတ္ဓား စတဲ႔ ကိုယ္သန္ရာသန္ရာ ပစၥည္းေတြ ယူလာၾကရတယ္... ဒီသန္႔ွရွင္းေရးဟာ နာရီ၀က္၊ မိနစ္ ၄၀ ေလာက္သာၾကာေလေတာ႔ ကၽြန္မတို႔ ေက်ာင္းသားေတြအႀကိဳက္ ေက်ာင္းေစာေစာလႊတ္တတ္တဲ႔ ေန႔မ်ိဳးလည္း ျဖစ္ျပန္တယ္...

ကၽြန္မတို႔ သူငယ္ခ်င္း တသိုက္ကေတာ႔ ဒီလို ျမက္နႈတ္၊ အမႈိက္သိမ္း လုပ္ေနရတာေတာင္ ႀကံဖန္ကစားၾကပါေသးတယ္... ေက်ာင္း၀န္းထဲမွာရွိတဲ႔ ကၽြန္းပင္ႀကီးေတြနဲ႔ အပင္ေတြအားလံုးကို ပိုင္ဆိုင္တဲ႔ လက္ဖက္ၿခံပိုင္ရွင္ သူေဌးမႀကီး ငါးေယာက္အေနနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး ကစားၾကတာပါ... ေပါက္ျပားေတြေပါက္လုိ႔၊ အမိႈက္ေတြ ပစ္လို႔ ကိုယ္စီကိုယ္စီ အလုပ္လုပ္ေနၾကတဲ႔ ေက်ာင္းသားေတြဟာ ကၽြန္မတို႔ လက္ဖက္ရြက္ေတြကို ဆြတ္ခူးေနတဲ႔ ၿခံအလုပ္သမားေတြ ျဖစ္သြားၾကရပါေရာလား... ဒီလို စိတ္ကူးေလးတယဥ္ယဥ္နဲ႔ အလုပ္လည္းလုပ္၊ စကားေလး တေျပာေျပာနဲ႔ ကစားေနလိုက္တာ ေမာတယ္ရယ္လည္း မခံစားရပါဘူး... ႀကီးၾကပ္ေနတဲ႔ ဆရာ၊ ဆရာမေတြက ျပန္ၾကေတာ႔ ေျပာမွ ဖုတ္ဖက္ခါလို႔ စေန၊ တနဂၤေႏြ နွစ္ရက္ေပါင္း အပီအျပင္ကစားဖို႔ အားခဲရင္း အိမ္ကို ဒေရာေသာပါး ေျပးလာတဲ႔ ဟိုးလြန္ေလေသာ ဆယ္စုနွစ္တစုေက်ာ္က ကၽြန္မရဲ႕ ပံုရိပ္ကို ျပန္လည္ ျမင္ေယာင္ရင္း...

(၁၃နွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ အဆက္အသြယ္မရွိေတာ႔ေသာ ေလာဓေလးက အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္း မိုးကလ်ာအိ၊ တင္တင္ေဌး၊ ျမျမ၀င္းနဲ႔ သႏၱာလိႈင္ တို႔သို႔ အမွတ္တရ...)

s0wha1

မေမရဲ့ ပထမဆံုးေန႔ ဆိုတဲ႔ပို႔စ္ကို ဖတ္ၿပီး ဒီစာေရးဖို႔ စိတ္ကူးရခဲ႔ပါတယ္...


ဒီခ်ိန္ဆို (ဒုတိယပိုင္း)

ေလာဓေလးနွင္႔ ေလာပိတ

ကၽြန္မေနခဲ႔ဖူးတဲ႔ ေလာပိတ (၁) ဆိုတဲ႔ပို႔စ္နဲ႔ ဖတ္ခ်င္ရာဖတ္ရန္မွာ ကၽြန္မခ်စ္တဲ႔ ေလာဓေလး လို႔ Label နာမည္ ေပးထားတာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ကၽြန္မကို စာလံုးေပါင္း မွားေနတာလားလို႔ လာေမးၾကတဲ႔လူ ေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္... (တခ်ိဳ႕က ကၽြန္မခ်စ္တဲ႔ ေလာပိတ မဟုတ္ဘူးလားတဲ႔... တခ်ိဳ႕ကလည္း ေလာဓေလ႔ မဟုတ္ဘူးလားတဲ႔... ဘာလို႔ ေလာဓေလ႔ မဟုတ္ဘူးလားလို႔ ေမးမွန္း ခုထိ ကၽြန္မ နားမလည္ဘူး... ေလာဓေလးက ရြာနာမည္မွန္း မသိလို႔ေျပာတာျဖစ္မယ္ထင္ပါရဲ့... ႀကံဳမွ သူ႔ကို ျပန္ေမးၾကည့္ေတာ႔မယ္...) အဲ႔ဒီေတာ႔ ေလာပိတနဲ႔ ေလာဓေလး ကြာျခားခ်က္ကို ပို႔စ္တစ္ခုအေနနဲ႔ သီးသန္႔ေရးၿပီး ရွင္းျပဖို႔ျဖစ္လာပါတယ္...

တကယ္ေတာ႔ ေလာဓေလး၊ ေလာပိတ ဆိုတာ သီးသန္႔စီရွိတဲ႔ ရြာနာမည္ေတြပါ... ေလာဓေလးေက်းရြာက ေလာပိတ ေက်းရြာအုပ္စု ထဲမွာပါတဲ႔ ရြာတစ္ရြာပါ... ေလာဓေလးမွာ ရွိတဲ႔လူဦးေရထက္ ေလာပိတမွာ ေနထိုင္ၾကတဲ႔လူ ပိုမ်ားပါတယ္... အဲဒီေတာ႔ ေလာပိတကို ေက်းရြာႀကီးလို႔ေခၚနိုင္မယ္ထင္တယ္... ဒါေပမဲ႔ ေလာပိတ ေရတံခြန္နဲ႔ ေလာပိတ အမွတ္ (၂) ေရအားလွ်ပ္စစ္စက္ရံုရွိတာက ေလာဓေလးေက်းရြာမွာပါ... ကၽြန္မက ကၽြန္မေနခဲ႔တဲ႔ ေလာဓေလးရြာအေၾကာင္း ေရးေနေပမဲ႔ ေလာဓေလးလို႔ ေျပာရင္ လူအမ်ားစု မသိမွာ စိုးလို႔ ေလာပိတလို႔ ေရးခဲ႔တာပါ... တကယ္တန္း ကၽြန္မတို႔ ေနထိုင္ခဲ႔ရတာက ေလာဓေလးေက်းရြာမွာပါ...

ဒီထက္ ရွင္းေအာင္၊ မ်က္လံုးထဲ ျမင္လာေအာင္ ေျပာရရင္ ကၽြန္မတုိ႔ ကယားျပည္ရဲ့ ၿမိဳ႕ေတာ္ လြိဳင္ေကာ္ကေန ေလာဓေလးကို ၁၂ မိုင္ေက်ာ္ေ၀းၿပီး ကားနဲ႔ ၁ နာရီနီးပါး လာရပါတယ္... လမ္းမွာ ေတာင္ေပၚရြာေလး တစ္ရြာ၊ နွစ္ရြာနဲ႔ ေတာအုပ္ေတြပဲ ျမင္ရမယ္... အဲဒီ လမ္းတေလွ်ာက္မွာ စစ္ေဆးေရး ဂိတ္ ၃ ဂိတ္ကို ျဖတ္ရပါတယ္... ၄င္း ဂိတ္ေတြကို ေရာက္ရင္ ကားေပၚက လူအကုန္ လမ္းဆင္းေလွ်ာက္ရတယ္... အင္ဂ်င္နီယာအရာရွိ အမ်ားစုကေတာ႔ ရြတ္ၿပီး ကားေပၚက မဆင္းဘဲ ေနတတ္ၾကပါတယ္... (အဲဒီလို လမ္းဆင္း မေလွ်ာက္တဲ႔အတြက္ အစိမ္းေရာင္၀တ္ေတြနဲ႔ ျပႆနာ ျဖစ္ေပါင္းလည္း မနည္းပါဘူး... ေနာက္မွ ပို႔စ္တစ္ခုအေနနဲ႔ ကၽြန္မေရးပါဦးမယ္...) ကားေပၚက ရွိသမွ် ပစၥည္းေတြကို သူတို႔ပစၥည္းမဟုတ္တိုင္း က်ိဳးက်ိဳးပဲ႔ပဲ႔ အားရပါးရ လွန္ေလွာရွာေဖြတတ္ပါတယ္... ေလာပိတထဲကို လူစိမ္းအ၀င္မခံတဲ႔အတြက္ ဒီဂိတ္ေတြက အျပင္လူ မ၀င္ရေအာင္ စီစစ္တားျမစ္တဲ႔ ေနရာေတြလို႔ ေျပာၾကတာပဲ... ဒီေတာ႔ ေတာ္ရံုလူ ေလာပိတကို အလည္လာလို႔ေတာင္မရပါဘူး... အရင္ကေတာ႔ စစ္ေဆးေရးဂိတ္က ၁ ခုေလာက္ပဲ ရွိတာပါ... ေနာက္တိုး စစ္ေဆးေရးဂိတ္ေတြကေတာ႔ ကရင္နီသူပုန္(စစ္အစိုးရ အေခၚ)ေတြက ေနရာခ်ေပးခဲ႔တာပါ... ကၽြန္မေျပာတာ ရႈပ္သြားမလား မသိဘူး... ဒီလိုေလ ေခ်ာင္းေျမာင္းပစ္ခတ္မႈျဖစ္ခဲ႔တဲ႔ ေနရာေတြ၊ ဓာတ္အားတိုင္ေတြကို ဖ်က္ဆီးခဲ႔တဲ႔ေနရာေတြကို သူတို႔က လံုၿခံဳေရးဂိတ္ လုပ္လိုက္တာပါ... "သူခိုးေျပးမွ ထိုးကြင္းထ" ဆိုတဲ႔ စကားပံုကို ၾကားဖူးၾကတယ္ မဟုတ္လား...

ဒီလိုနဲ႔ တတိယေျမာက္ စစ္ေဆးေရးဂိတ္ကို ေက်ာ္လာအၿပီး မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ အၾကာမွာ ေလာပိတ အမွတ္ (၁) စက္ရံု (ကၽြန္မတို႔ အေခၚ No.1) ကိုေရာက္ပါတယ္... အမွတ္ (၁) စက္ရံုက ေရတံခြန္ကို ပထမဆံုးေတြ႔လို႔ အမွတ္(၁) လို႔ နာမည္ေပးၿပီး ေနာက္မွ ေတြ႔တဲ႔ ေလာပိတေရတံခြန္ကို အမွတ္ (၂) လို႔ မွည့္ေခၚခဲ႔ၾကပါတယ္... ဒါေပမဲ႔ အမွတ္(၂) စက္ရံုကို အရင္ ေဆာက္ျဖစ္လို႔ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားထုတ္လုပ္ေနၿပီ ျဖစ္ေသာ္လည္း အဲဒီခ်ိန္မွာ အမွတ္ (၁) စက္ရံုက စက္ရံုေဆာက္ကာစ စီမံကိန္းကာလပဲ ရွိပါေသးတယ္... No.1 ၿပီးရင္ ၁၀ မိုင္ကုန္းပါ (လြိဳင္ေကာ္နဲ႔ ၁၀ မိုင္ပဲ ေ၀းလို႔) ၁၀ မိုင္ကုန္း ၿပီးရင္ေတာ႔ ေလာပိတကို ေရာက္ပါတယ္... (No.1 နဲ႔ ၁၀ မိုင္ကုန္းကလည္း ေလာပိတေက်းရြာပါပဲ...) ေလာပိတကေန ေနာက္ထပ္ ၂ မိုင္ေလာက္ ကားေမာင္းလာၿပီးမွ ကၽြန္မတို႔ No.2 ရွိရာ ေလာဓေလးကို ေရာက္ပါတယ္... ေျပာရရင္ေတာ႔ ကၽြန္မတို႔ရြာ(ေလာဓေလး)ဟာ ကတၱရာလမ္းဆံုးရာ အစြန္ဖ်ားဆံုးရြာပါပဲ... ကၽြန္မတို႔ရြာ(ေလာဓေလး)ရဲ့ ဟုိမွာ ဘက္မွာ ေလးအိမ္စု ကယားရြာေလးပဲရွိပါတယ္...အဲ႔ဒါၿပီးရင္ေတာ႔ လူမရွိတဲ႔ ေတာႀကီးမ်က္မဲပဲ က်န္ပါေတာ႔တယ္...

ကၽြန္မတို႔ရြာ(ေလာဓေလး)က ရြာစြန္ရြာဖ်ား ျဖစ္ေသာ္လည္း (ေလာပိတ စက္ရံုရွိလို႔လား မေျပာတတ္ဘူး...) အလယ္တန္းေက်ာင္း တစ္ေက်ာင္းနဲ႔ အထက္တန္းေက်ာင္း တစ္ေက်ာင္းရွိပါတယ္... ၿပီးေတာ႔ ျပည္သူ႔ေဆးရံု နဲ႔ ရုပ္ရွင္ရံု တစ္ရံုလည္း (၁၉၉၀ ေနာက္ပိုင္း ရုပ္ရွင္ မျပေတာ႔ပါ...) ရွိတယ္... ေလာပိတ၊ No.1 ၊ ၁၀ မိုင္ကုန္းနဲ႔ အနီးအပါးက လူေတြက ကၽြန္မတို႕ရြာ(ေလာဓေလး)မွာ ေက်ာင္းလာတက္ရ၊ ေဆးလာကုရတာေပါ႔... သူတို႔ရြာေတြမွာ မူလတန္းေက်ာင္းေတြေတာ႔ ရွိၾကပါတယ္... ေနာက္ၿပီး ေလာပိတမွာက ၅ ရက္ ၁ ေစ်းလည္း ရွိတယ္... ကၽြန္မတို႔ ေ၀းလံေခါင္သီတဲ႔ ေတာင္ေပၚရြာေတြမွာ ေန႔တိုင္း ေရာင္း၀ယ္ေဖာက္ကားတဲ႔ေစ်း မရွိပါဘူး... ၅ရက္မွ တစ္ခါ အနီးအပါးရြာေလးေတြက ေရာင္းတဲ႔လူကေရာင္း၊ ၀ယ္တဲ႔လူက၀ယ္နဲ႔ အဲဒီတမနက္ကေတာ႔ စည္စည္ကားကား ေစ်းေလးျဖစ္လို႔ေပါ႔... ကၽြန္မတို႔ဆီက ေစ်းကြဲခ်ိန္ဆိုတာ မနက္ ၇ နာရီပါ... အဲဒီထက္ ၁ နာရီေက်ာ္ေလာက္ ေနာက္က်ၿပီးသာ ေစ်းကို ေရာက္သြားလို႔ကေတာ႔ ေျခာက္သေယာင္းေနတဲ႔ ေစ်းခံုတန္းနဲ႔ အင္ဖက္ေတြသာ ေတြ႔ရပါလိမ္႔မယ္...

ကၽြန္မတို႔ရြာ(ေလာဓေလး)မွာေတာ႔ ဘာေစ်းမွ မရွိပါဘူး... ဒါေပမဲ႔ ဗမာကုန္ေျခာက္ဆိုင္ တစ္ဆိုင္၊ တရုတ္ကုန္စံု ဆိုင္တစ္ဆိုင္ (ဒီလို ေဒသကို ဘယ္လိုေရာက္ရွိလာမွန္းမသိတဲ႔ ရွားရွားပါးပါး တရုတ္မိသားစု)နဲ႔ သမ၀ါယမဆုိင္ တစ္ဆိုင္ေတာ႔ရွိပါတယ္... ေနာက္ထပ္ ၾကြားရမယ္ဆိုရင္ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ တစ္ဆိုင္လည္း ရွိပါေသးတယ္... လက္ဘက္ရည္ဆိုင္က လက္ဘက္ရည္၊ ေကာ္ဖီပဲ ေရာင္းတာေနာ္... အေအးတို႔ ဘာတို႔ မရွိဘူး... ကၽြန္မဆို အသက္ ၈ နွစ္ သိတတ္စအရြယ္ ရန္ကုန္ကုိ ပထမဆံုး အလည္ျပန္ေရာက္မွ အေအးပုလင္းနဲ႔ အေအးေတြကို ေသာက္ဖူးတာ... အဲဒီေလာက္ထိ ကၽြန္မတို႔ရြာမွာ အစားအေသာက္စံုတယ္... ဗြီဒီယိုရံုကေတာ႔ ၃ရံုႀကီးမ်ားေတာင္ ရွိပါတယ္... စာၾကည့္တိုက္ တစ္တိုက္လည္းရွိတယ္... (သမ၀ါယမဆိုင္နဲ႔ စာၾကည့္တိုက္ကို လူပ်ိဳအင္ဂ်င္နီယာ ဦးႀကီးေတြက အုပ္ခ်ဳပ္ၾကတယ္...) ၿပီးေတာ႔ ဆိုင္နာမည္ ဟီတာခ်ီလို႔ ကၽြန္မတို႔ ေခၚတဲ႔ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ဆိုင္ တစ္ဆိုင္လည္းရွိပါေသးတယ္... အဲဒီဆိုင္မွာ တစ္ေန႔လံုးေနမွ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ လာ၀ယ္တဲ႔လူ ၅ ေယာက္ရွိရင္ ကံေကာင္းေပါ႔... အိမ္နဲ႔ ဆိုင္က တြဲရက္ဆိုေတာ႔ ဆိုင္ပိတ္တယ္၊ ဖြင္႔တယ္ဆိုတာ မရွိဘူး... ႀကိဳက္တဲ႔အခ်ိန္မွာ သြား၀ယ္လို႔ရတယ္... ဒါေပမဲ႔ အဲဒီဆိုင္က ရြာထဲမွာ ရွိတာ မဟုတ္ဘူး... ေလာပိတ ရြာအထြက္နဲ႔ ေလာဓေလး ရြာအ၀င္ ရဲစခန္းနားမွာရွိတာဆိုေတာ႔ သြားရတာ နည္းနည္းေ၀းတယ္...

ေျပာရင္း၊ ေျပာရင္းနဲ႔ ဒီပို႔စ္ေရးရတဲ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတာင္ ေပ်ာက္ကုန္ၿပီ... အခ်ဳပ္ေျပာရရင္ ေလာပိတ ဆိုတဲ႔ အဓိပၸါယ္ကို ကၽြန္မ သိသေလာက္ ရွင္းျပပါ႔မယ္... ေလာဆိုတာ လွည္းပါတဲ႔... ပိတ ကေတာ႔ လူနာမည္ပါ... အဲဒီေတာ႔ ေလာပိတ ဆိုတာ ပိတရဲ့ လွည္းလို႔ အဓိပၸါယ္ရတယ္တဲ႔... ေလာဓေလးရဲ့ အဓိပၸါယ္ကိုေတာ႔ ကၽြန္မ မသိပါဘူး... ဓေလးရဲ့ လွည္းလို႔ ေျပာရမလားမသိ... ထားပါေတာ႔ေလ... ဒီေလာက္ဆိုရင္ေတာ႔ ေလာပိတနဲ႔ ေလာဓေလး ကြာျခားခ်က္နဲ႔ မတူညီတဲ႔ ရြာနာမည္ေတြျဖစ္ေၾကာင္း သိေလာက္ၿပီထင္ပါတယ္...

s0wha1

(၅ ရက္ ၁ ေစ်းပဲ ရွိေတာ႔ စားစရာေတြ ဘယ္လိုသိမ္းၾကလဲလို႔ ကြန္မန္႔မွာ လာေမးထားတဲ႔အတြက္ ဒီေနရာမွာ ထပ္ရွင္းလိုက္ပါတယ္...
ကၽြန္မတို႔တုိက္ကုန္းက လူေတြအေနနဲ႔ ဘယ္လိုစားၾကလဲဆိုတာ ေျပာမယ္ေနာ္... မ်ားေသာအားျဖင္႔ေတာ႔ ေစာေစာစီးစီးမထခ်င္လို႔ ေလာပိတ ၅ရက္ ၁ ေစ်းကို ကၽြန္မတို႔ သြားတာ ရွားတယ္... တစ္ပတ္ျခားတစ္ခါ တနဂၤေႏြေန႔မွာ တိုက္ကုန္းကလူေတြစုၿပီး ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ဌာနက စီစဥ္ေပးတဲ႔ကားနဲ႔ လြိဳင္ေကာ္ၿမိဳ႕ေပၚမွာ ေစ်းသြား၀ယ္တတ္ၾကတယ္... (ရြာထဲမွာ လြိဳင္ေကာ္ကို သံုးရက္ တခါ ေျပးဆြဲေပးတဲ႔ ေစ်းကားလည္း ရွိပါေသးတယ္...) ၾကားရက္ေတြမွာေတာ႔ ရြာထဲက ၀က္ေမြးထားတဲ႔ ဟိုအိမ္၊ ဒီအိမ္က ၀က္ေပၚတယ္ဆို သြား၀ယ္ၾကတယ္... ၃ ရက္ ၁ ခါေလာက္ ရြာထဲက အေဒၚႀကီးတစ္ေယာက္ အမဲသား၊ ၀က္သား ၅၀ သား၊ တပိႆာ ခ်ိန္ထားၿပီးသားကို အင္ဖက္နဲ႔ထုပ္၊ ေတာင္းထဲထည့္ၿပီး လိုက္ေရာင္းတာကို ၀ယ္ၾကတယ္... ေနာက္ၿပီး ရြာသားေတြ ဒါမွမဟုတ္ စစ္သားေတြက ေတာ၀က္၊ ေဂ်(ဂ်ီ)၊ ဆတ္ ဖမ္းမိရင္ အသားေပၚၿပီး ရလာတဲ႔ အသားတြဲေတြကို နွီးႀကိဳးနဲ႔တြဲလို႔ ထမ္းပိုးႀကီးမွာ ခ်ိတ္၊ လူနွစ္ေယာက္ထမ္းၿပီး ရြာထဲ လွည့္ေရာင္းတတ္တယ္...
အဲဒီေတာ႔ အသားဟင္း ျပတ္တ႔ဲရက္က နည္းပါတယ္... အသီးအရြက္ကေတာ႔ ဘယ္အိမ္မွာ သြားခူးခူးပါ...)