Friday, October 31, 2008

ဦးနာေအာက္၏ အတၳဳပၸတၱိ



ဦးနာေအာက္ႏွင္႔ ကၽြန္မရဲ့ အျမင္
ဆိုၿပီး ကိုရြက္၀ါနဲ႔ ကိုယ္႔အျမင္၊ သူ႔အျမင္ေတြ အျပန္အလွန္ ေရးထားတဲ႔ပို႔စ္ကို ဖတ္မိရင္း ဦးနာေအာက္ရြာမွ ကိုဟံင္ဂကူ နဲ႔ ကၽြန္မ သိခဲ႔ပါတယ္။ မြန္အမ်ိဳးသား ဦးနာေအာက္ကို အထင္မွား၊ အျမင္မွားျဖစ္တဲ႔အတြက္ စိတ္မေကာင္းေၾကာင္း၊ ဦးနာေအာက္ဘက္က ကာကြယ္ၿပီး ေရးေပးတာ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းေျပာရင္း ဦးနာေအာက္အတၳဳပၸတၱိကို ျမန္မာႏိုင္ငံ ျပန္မွာၿပီး ေရးေပးမယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ ခုေတာ႔ သူ႔ဘေလာ႔ဂ္မွာ တင္ထားတာနဲ႔ ကူးယူေဖာ္ျပလိုက္တယ္။ အားလံုးပဲ စိတ္၀င္စားၾကမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင္႔ပါတယ္။ ကိုဟံင္ဂကူကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္လို႔။

&&&&& &&& &&&&&


၁၁၉၄-၁၂၇၅

၁၉ ရာစုတြင္ ေက်ာ္ေဇာထင္ရွားေသာ မြန္တိုင္းရင္းသားမ်ားတြင္ ဘုရားဒကာ ဦးနာေအာက္သည္ တစ္ေယာက္အပါအ၀င္ ျဖစ္ခဲ့သည္။

ကရင္ျပည္နယ္ ဘားအံၿမိဳ႕နယ္၊ ဖဲကတာေက်းရြာ၊ မြန္ေက်းရြာကေလးျဖစ္ေသာ ခရဲေက်းရြာတြင္ ေကာဇာသကၠရာဇ္ ၁၁၉၄ ခုႏွစ္၊ ကဆုန္လဆုတ္ ၃ ရက္၊ ၾကာသပေတးေန႔တြင္ ေမြးဖြားသည္။

မိဘႏွစ္ပါးသည္ အလြန္ဆင္းရဲၿပီး ေမြးခ်င္း ၅ ေယာက္အနက္ စတုတၳေျမာက္သား ျဖစ္ေလသည္။

ဦးနာေအာက္အား မြန္ဘာသာျဖင့္ "အအက္" ဟု ေခၚတြင္ေလသည္။ မြန္ဘာသာ အအက္ဟူသည္ ျမန္မာဘာသာ အဓိပၸာယ္မွာ အရုပ္ဆိုး အက်ည္းတန္ဟု ဆုိႏုိင္သည့္အျပင္ သူတစ္ပါးအေပၚ ႏိုင္ထက္စီးနင္း မလုပ္ျခင္း၊ ေဒါသကို ထိန္းသိမ္းျခင္းႏွင့္ ႏွိမ့္ခ်၍ ေနတတ္ျခင္းဟုလည္း အဓိပၸါယ္ေဖာ္ႏိုင္သည္။

လူလားေျမာက္ အရြယ္ေရာက္လာေသာအခါတြင္ ေမာင္ေအာက္အား ပညာသင္ၾကားရန္ ေကာ့မယ္ခရ ဘုန္းေတာ္ႀကီးထံ၌ မိဘႏွစ္ပါးက အပ္ႏွံေလသည္။ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းတြင္ ပညာကို ေကာင္းစြာ မသင္ၾကားႏုိင္ဘဲ ေက်ာင္းမွထြက္ကာ ကြၽဲေက်ာင္းသား၊ ႏြားေက်ာင္းသားဘ၀ျဖင့္ ဆင္းရဲေသာ မိဘႏွစ္ပါးကို ကူညီရေလသည္။ စာသင္ၾကားရမည့္အရြယ္တြင္ ေမာင္ေအာက္သည္ ေက်ာင္းလြယ္အိတ္လြယ္ၿပီး ေက်ာင္းတက္ရမည့္အစား ေကာ့မယ္ခရရြာ၌ ေလာက္ေလးကိုကိုင္ကာ ေလာက္စာလံုးအိတ္လြယ္ၿပီး ကြၽဲစားက်က္၌ ကြၽဲစီးၿပီး ကြၽဲေက်ာင္းသားဘ၀ ျဖစ္ခဲ့ရသည္။

ေမာင္ေအာက္သည္ အလြန္ဆင္းရဲလွေသာ္လည္း လံု႔လ၊ ၀ိရိယႏွင့္ ဇြဲရွိသူျဖစ္သည္။ ေရာင့္ရဲတင္းတိမ္သူလည္း ျဖစ္သည္။ ဟင္းလ်ာအျဖစ္ ဆားရလၽွင္ ဆားႏွင့္ စားၿပီး ငါးပိဖုတ္ႏွင့္လည္း ေက်နပ္သူျဖစ္သည္။

ေမာင္ေအာက္သည္ ေရွးဘ၀က ပုပၸေစတနာ အက်ဳိးမေပးသျဖင့္ ပထမအရြယ္၌ ဒုကၡ၊ သုကၡံ ေလာက လႈိင္းတံပိုးေအာက္၌ ျမဳပ္တစ္ခါ၊ ေပၚတစ္လွည့္ျဖင့္ ခရီးၾကမ္းႀကီးေပၚတြင္ ေလၽွာက္ေနရသူျဖစ္၏။ သုိ႔ကြၽဲေက်ာင္းသားဘ၀ႏွင့္ ဘ၀ကိုရင္ဆိုင္ေနရစဥ္ ကတိုးရြာသူေဌးႀကီး ဦးမြန္ေထာ္၏ ကိုးေဆာင္အိမ္ႀကီး၊ ေကာ့ႏွတ္ရြာရွိ သူေဌးဦးေထာ္အာႏွင့္ အျခားအိမ္ႀကီးအိမ္ေကာင္းမ်ားကို ေတြ႕ရွိေသာအခါ ယင္းတို႔ကဲ့သို႔ ႀကီးပြားခ်မ္းသာလိုေသာ စိတ္မ်ား တဖြားဖြား ေပၚေပါက္လာခဲ့၏။

ဘုန္းကံရွိေသာ ေယာက်ာ္းပီပီ ဘ၀ကုိ အရႈံးမေပးတတ္သူ၊ ဇဲြရွိေသာသူ၊ လံု႔လ၀ိရိယရွိသူျဖစ္သည့္အေလ်ာက္ ကြၽဲေက်ာင္းသား၊ ႏြားေက်ာင္းသားဘ၀တြင္ က်ေရာက္လင့္ကစား ကတိုးေကာ့ႏွတ္ရြာမ်ားသို႔ ေရာက္ရွိစဥ္က ျမင္ေတြ႕ရေသာ လူခ်မ္းသာတို႔၏ ႀကီးပြားခ်မ္းသာ တိုးတက္ေနသည္ကို အားက်ကာ ၎တို႔ကဲ့သို႔ ျဖစ္လာရန္ ႀကိဳးစားမည္ဟု သႏၷိ႒ာန္ခ်ထားေလသည္။

လူလားေျမာက္အရြယ္သို႔ ေရာက္ရွိလာေသာအခါတြင္ မိဘႏွစ္ပါးလည္း ကြယ္လြန္ၿပီးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မိမိ၏အႀကံအစည္ ေအာင္ျမင္ရန္အတြက္ ကတိုး၊ ေကာ့ႏွတ္ရြာႏွင့္ တဆက္တည္းျဖစ္ေသာ သံလြင္ျမစ္ေပၚရွိ သံဃာပိုင္ရြာရွိ မိမိ၏ အစ္မႀကီး ေဒၚေထာေဂ့ (မိထ၀္ဂြံ) ရွိရာသို႔ လာေရာက္ေနထိုင္ကာ အစ္မ၏ လယ္ေျမတြင္ လယ္သမားအျဖစ္ ၀င္ေရာက္လုပ္ကိုင္ေလသည္။

အခ်ိန္တန္အရြယ္ေရာက္ေသာအခါ ဖူးစာရွင္ျဖစ္ေသာ မိေရႊမႈန္ႏွင့္ လက္ထပ္ ထိမ္းျမႇားေလသည္။ မိေရႊမႈန္သည္ အိမ္တြင္းမႈအျပင္ ေကာက္စိုက္ျခင္း၊ ကိုင္းလုပ္ျခင္းတုိ႕၌လည္း ေယာက္်ားမ်ားႏွင့္ ရင္ေဘာင္တန္းၿပီး ပစၥည္းဥစၥာရွာေဖြတတ္သူ ျဖစ္ေလသည္။ တက္ညီလက္ညီျဖင့္ ဘ၀ခရီးကို စတင္ေလၽွာက္စဥ္မွာပင္ မိေရႊမႈန္သည္ မိမိ၏ ခ်စ္လွစြာေသာ ခင္ပြန္းသည္ကို လက္တြဲျဖဳတ္ၿပီး ေသမင္းေခၚရာ ေနာက္သို႔ ပါသြားရရွာေလေတာ့သည္။

ခ်စ္ဇနီးကြယ္လြန္ၿပီးေနာက္ ၀မ္းနည္းဖြယ္ရာ၊ အားနည္းဖြယ္ရာမ်ားကို ဖယ္ရွားၿပီး ဘ၀ကို အရႈံးမေပးေသာ ေယာက်ာ္းပီပီ မိမိ၏အဓိ႒ာန္ ေအာင္ျမင္ေရးအတြက္ မင္းျဖစ္လိုက မင္းနားခစား၊ သူေ႒းျဖစ္လိုက သူေ႒းနားမွာ ခစားမွျဖစ္မယ္ဟု စိတ္ကူးၿပီး ေကာ့ႏွတ္ရြာရွိ သူေဌးႀကီးဦးေထာ္အာထံတြင္ အလုပ္၀င္လုပ္ေလသည္။

ဦးေထာ္အာ၏ စည္းစိမ္ခ်မ္းသာ ပစၥည္းႂကြယ္၀မႈကို အားက်၍ ဦးေထာ္အာကဲ့သို႔ ႂကြယ္၀ခ်မ္းသာရန္
(၁) အလုပ္ကို ႀကိဳးစားလုပ္မည္။
(၂) ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ ေနာက္မတြန္႔ဘဲ လုပ္ရမည္။
(၃) ရိုးသားရမည္။
(၄) ေ၀ဖန္ေထာက္ရႈ မိမိမႈကို ေ၀ဖန္ရမည္ဟူေသာ စည္းကမ္းေလးခ်က္ကို ခ်မွတ္ေလသည္။

ထိုသို႔ သူေဌးႀကီးဦးေထာ္အာထံတြင္ ၀င္ေရာက္အလုပ္လုပ္ေနစဥ္ ေမာင္ေအာက္၏ ေယာကၡမတို႔က ၎တို႔၏ သမီးငယ္ မိေရႊမႈန္၏ညီမ မိေရႊအုပ္ႏွင့္ ျပန္လည္ လက္ဆက္ေပးေလသည္။ မိေရႊအုပ္ႏွင့္ ၾကာရွည္ မေပါင္းလိုက္ရဘဲ အစ္မမိေရႊမႈန္နည္းတူ မိေရႊအုပ္လည္း ေသဆံုးသြားေလသည္။

ဒုတိယဇနီးေသဆံုးၿပီးေနာက္ ရွိသမၽွပစၥည္းမ်ားကို အစ္မႀကီးအား အပ္ႏွံခဲ့ၿပီး သူေဌးႀကီးဦးေထာ္အာထံတြင္ ေျခစံုပစ္၍ အလုပ္၀င္လုပ္ေတာ့သည္။

သူေဌးႀကီး ဦးေထာ္အာႏွင့္ဇနီး ေဒၚခမာနားတို႔သည္ ထိုအခ်ိန္တြင္ ေကာ့ႏွတ္ရြာ၌ အလြန္ႂကြယ္၀ခ်မ္းသာေသာ သူေဌးႀကီးဟု ေက်ာ္ၾကားလ်က္ရွိသည္။

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္ သားျဖစ္သူေမာင္ေရႊအိုးအမည္ျဖင့္ ေရႊအိုးဘရားသားကုမၸဏီ တစ္ခုကိုလည္း တည္ေထာင္ထားေလသည္။ သစ္ေတာပိုင္ရွင္ သူေဌးႀကီးလည္းျဖစ္သည္။ ေကာ့ႏွတ္ဘုရားေက်ာင္း၀င္းရွိ တုိက္ေက်ာင္းႀကီး မဟာျမတ္မုနိ ပိဋကတ္တိုက္ႏွင့္ မီးေလာင္သြားေသာ ဇရပ္ႀကီးတစ္ေဆာင္၏ အလွဴရွင္လည္း ျဖစ္၏။

ေမာင္ေအာက္သည္ သူေဌးႀကီး ဦးေထာ္အာထံ၌္ အလုပ္၀င္လုပ္ရာတြင္ ေရေတြ႔ေသာငါးက့ဲသို႔ စိတ္အားငယ္မႈ၊ ၀မ္းနည္းမႈမ်ားကို ေျဖေဖ်ာက္၍ စိတ္ခ်မ္းသာစြာျဖင့္ အလုပ္ကိုႀကိဳးစားျခင္း၊ စည္းကမ္းေသ၀ပ္ျခင္းတို႔ေၾကာင့္ အလုပ္သမားအေပၚ ေခါင္းေဆာင္မႈ ရရွိလာသည္။ သူေဌးႀကီးဦးေထာ္အာသည္ ရိုးသားေသာ ေမာင္ေအာက္အား အလုပ္သမားေခါင္းေဆာင္ခန္႔ၿပီး သစ္ေတာႀကိဳး၀ိုင္းသို႔ မိမိ၏ လူယံုအျဖစ္ႏွင့္ ေစလႊတ္၍ သစ္လုပ္ငန္းကို လုပ္ကိုင္ေစသည္။ ေမာင္ေအာက္သည္ သစ္ေတာႀကဳိး၀ိုင္းတြင္ သူေဌးႀကီးအလုိက် သစၥာရွိရွိျဖင့္ လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ေပးသျဖင့္ အေတာ္ဆံုးႏွင့္ သစၥာအရွိဆံုး အလုပ္သမားေခါင္းေဆာင္အျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳကာ ဆုေငြမ်ားခ်ီးျမႇင့္ၿပီး သူေကာင္းျပဳေလသည္။ ထိုသို႔ ဥစၥာပစၥည္းႏွင့္ ခ်ီးျမႇင့္ျခင္းခံရေသာ္လည္း ေမာင္ေအာက္မွာ ဘ၀င္ျမင့္ျခင္းမရွိဘဲ မိမိ၏ေရာက္လိုေသာ ပန္းတိုင္ကိုပင္ စြဲၿမဲစြာထားၿပီး အလုပ္ကိုႀကိဳးစား၍ လုပ္ကိုင္ေလသည္။

ထိုသို႔ အလုပ္ႀကိဳးစားမႈ၊ စည္းကမ္းရွိမႈတို႔ေၾကာင့္ ပစၥည္းဥစၥာမ်ား စုေဆာင္းမိလာ၏။ စုေဆာင္းမိလာေသာ ဥစၥာပစၥည္းမ်ားကို ထိန္းသိမ္းရန္ ဘ၀ၾကင္ေဖာ္ လိုလာ၏။ တတိယေျမာက္ဇနီးအျဖစ္ မိဂ်ာဥႏွင့္ လက္ထပ္ထိမ္းျမႇားျပန္ေလသည္။

မိဂ်ာဥႏွင့္ ထိမ္းျမႇားၿပီးေနာက္ စုေဆာင္းထားေသာေငြအျပင္ သူေဌးႀကီး ဦးေထာ္အာထံမွ ေခ်းယူထားေသာ ေငြအရင္းအႏွီးျဖင့္ သူေဌးႀကီးဦးေထာ္အာထံမွ အလုပ္ခြဲထြက္ကာ မိမိကိုယ္ပိုင္သစ္လုပ္ငန္းကို စတင္ လုပ္ကိုင္ေလေတာ့သည္။

ေမာင္ေအာက္သည္ မိမိကိုယ္ပိုင္သစ္လုပ္ငန္း လုပ္ကိုင္ရန္အတြက္ သစ္ေတာသို႔ မထြက္မီ တစ္ေန႔တြင္ "ငါသည္ ငယ္စဥ္အခ်ိန္ ဆင္းရဲသားအခ်ိန္၌ ငါရည္မွန္းထားေသာ ခ်မ္းသာရမည့္ ေရာင္ျခည္ဦးဘ၀သို႔ ငါတက္လွမ္းရေတာ့မည္။ သို႔ေသာ္ ကံတရားသည္ ဆန္းၾကယ္ပါ၏။ ဥာဏ္ႏွင့္၀ီရိယသည္ ကံတရား၏ အၿခံအရံမွ်သာ ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ငါ့ေကာင္းမႈကံျပည့္ေအာင္ ရတနာသံုးပါးသည္ ငါ၏ကိုးကြယ္ရာ ျဖစ္ပါသည္" ဟု စိတ္ကူးမိေလသည္။

ထိုစိတ္ကူးခံစားခ်က္ကို ႏွလံုးသြင္းလ်က္ ပန္း၊ ဆီမီး၊ ဖေယာင္းတုိင္မ်ားကို ကိုင္ေဆာင္လၽွက္ ဘုရားေက်ာင္း၀င္းအတြင္းသို႔ ၀င္သြားေလသည္။ ဘုရားေက်ာင္း၀င္းအတြင္းရွိ ဘုရားငုတ္တို ေစတီအနီးသို႔ ေရာက္ေသာအခါတြင္ ပန္း၊ ဆီမီး၊ ဖေယာင္းတိုင္မ်ားျဖင့္ ဘုရားအားပူေဇာ္ကာ သူ၏လိုအင္ဆႏၵကို ဆုေတာင္း၍ အိမ္သို႔ျပန္သြားေလသည္။

ယင္းဆုေတာင္းခ်က္ႏွင့္အညီ ေအာင္ျမင္မႈသည္ မေ၀းေသာကာလတြင္ ရွိေနၿပီးျဖစ္သည္ကို ေမာင္ေအာက္သည္ ယံုၾကည္မႈအျပည့္ႏွင့္ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ျဖစ္ေနမိေလသည္။

မွတ္ခ်က္ … (ေကာ့ႏွတ္ဟူေသာ ေ၀ါဟာရမွာ မြန္ဘာသာ "ကံဟႏွာတ္" ဟူေသာ အသံမွ ျဖစ္ေပၚလာေသာ အမည္ျဖစ္သည္။ "ကံ" ဟူေသာအဓိပၸါယ္မွာ ကုန္းျမင့္ေျမေနရာကို ဆိုလုိၿပီး "ဟႏွာတ္" မွာ ပက္ခြံ႔ဟူေသာ အဓိပၸါယ္ရသည္။ ေကာ့ႏွတ္ရြာ မျဖစ္ေပၚလာမီ ထိုေနရာကို ေရလႊမ္းမိုးေသာအခါ ပက္ခြံ႔လာက္ရွိေသာ ကုန္းျမင့္ကေလးသာ ေပၚထြန္းလၽွက္ရွိၿပီးေနာက္ ပက္ခြံ႕မၽွေလာက္သာ ရွိေသာေျမႏွင့္ ပတ္၀န္းက်င္ေနရာတြင္ ရြာတည္ေသာအခါ ထိုရြာကို "ေကာ့ႏွတ္" "ပက္ခြံ႔ကုန္း" ဟူ၍ ေခၚတြင္ေလသည္။)

ေမာင္ေအာက္သည္ ယံုၾကည္မႈအျပည့္အ၀ျဖင့္ သစ္ေတာသို႔ တက္သြားသည္။ ထိုအခ်ိန္၌ တနသၤာရီတိုင္းသည္ အဂၤလိပ္တို႔ သိမ္းပိုက္ထားၿပီး ျမန္မာျပည္အထက္ပိုင္းမွာ မၿငိမ္မသက္ျဖစ္ေနေသာ အခ်ိန္အခါျဖစ္ေလသည္။ သကၠရာဇ္ ၁၂၄၇ ခုႏွစ္၊ သီေပါမင္းပါေတာ္မူၿပီးေနာက္ ရွမ္းျပည္ႏွင့္ ကယားျပည္နယ္တြင္ အဂၤလိပ္တို႔ကို ခုခံတိုက္ခိုက္ၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ တုိင္းရင္းသားရွမ္းႏွင့့္ ကယားတို႔ကို အဂၤလိပ္တုိ႔က ဆက္လက္ႏွိမ္နင္းေနရေလသည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ တိုင္းရင္းသားမ်ားတုိ႔သည္ အားမတန္၍ မာန္ေလွ်ာ့ကာ အဂၤလိပ္္တို႔ႏွင့္ ေစ့စပ္ေျပၿငိမ္း ရေလသည္။ သို႔ေသာ္ ကယားေစာ္ဘြားတုိ႔က မိမိတို႔ပိုင္ သစ္ေတာမ်ားျဖစ္ၾကေသာ လြယ္ေကာ္၊ မယ္ဖ၊ မယ္ခဲ၊ သဖန္းေခ်ာင္းသစ္ေတာမ်ားကို ေစ်းေပါေပါျဖင့္ တုိင္းရင္းသား ညီအစ္ကိုေတာ္ျဖစ္သည့္ မြန္လူမ်ဳိးဦးနာေအာက္အား သစ္ထုတ္ခြင့္ ေပးလိုက္ေလသည္။ ရွမ္းေစာ္ဘြားမ်ားကလည္း မိမိတို႔ပိုင္ သစ္ေတာမ်ားမွ နန္းဖဲေတာကိုလည္း ဦးနာေအာက္အား ေစ်းႏႈန္းခ်ဳိသာစြာျဖင့္ လုပ္ကိုင္ခြင့္ေပးေလသည္။ အေရးႀကီးေသြးနီးဆိုသကဲ့သို႔ တိုင္းရင္းသားအခ်င္းခ်င္း ရိုင္းပင္းကူညီမႈေၾကာင့္ ေန႔ခ်င္းညခ်င္းဆိုသလို ဦးနာေအာက္၏စီးပြားေရးမွာ အံ့ၾသဖြယ္ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ တုိးတက္လာေတာ့သည္။

ဦးနာေအာက္၏ သစ္တံဆိပ္မွာ (၃၃၃) ျဖစ္သည္။ ယင္းတို႔သည္ ရတနာသံုးပါး၊ ပိဋကတ္သံုးပံု၊ ဘံုသံုးပါးဟူ၍ အဓိပၸါယ္ရသည္။ ထိုတံဆိပ္ကို မွတ္ပံုတင္ၿပီး မိမိပိုင္သစ္ေတာမွ သစ္မ်ားကို ယင္းတံဆိပ္ျဖင့္ ခတ္ႏွိပ္ေလသည္။ ကုသိုလ္ကံ အက်ဳိးေပးလာမႈေၾကာင့္ ထုတ္လုပ္ရန္အလြန္ခက္ေသာ မယ္ဖ၊ မယ္ခဲ၊ သဖန္းေခ်ာင္းသစ္ေတာမ်ားရွိ သစ္မ်ားသည္ ထိုႏွစ္တြင္ မိုးသည္းထန္စြာရြာၿပီး ေရလၽွံမႈေၾကာင့္ သံလြင္ျမစ္အတြင္းသို႔ အလြယ္တကူ ေရာက္ရိွလာကာ ျမစ္တေလၽွာက္ ေမ်ာပါလာၾကၿပီး ကတိုး၊ ေကာ့ႏွတ္သစ္ဆိပ္သို႔ ေကာင္းမြန္စြာ ဆုိက္ေရာက္လာၾကေလသည္။

ထိုအခ်ိန္တြင္ သံလြင္ျမစ္ကမ္းေပၚရွိ သံဃာပိုင္ရြာမွ ေမာ္လၿမဳိင္သို႔ စီးဆင္းေသာ သံလြင္ျမစ္တစ္ေလၽွာက္ ငါးမုိင္ေလာက္အကြာအေ၀းအထိ သစ္ေဖာင္မ်ားျဖင့္ ျပည့္ႏွက္ေနေတာ့၏။ ထိုသစ္အားလံုး၏ တံဆိပ္မွာ (၃၃၃) ျဖစ္ေလသည္။ သစ္ထုတ္လုပ္ေရးစခန္းမွ ေကာ့ႏွတ္ရြာအေရာက္ သစ္တစ္လံုးအတြက္ ကုန္က်စရိတ္ေငြသည္ ေငြဒဂၤါး ၂၀ ျဖစ္သည္။ ေမာ္လၿမိဳင္တြင္ ေရာင္းရေသာ ေစ်းႏႈန္းမွာ ေငြဒဂၤါး ၉၀-၁၀၀ ထိ ေရာင္းရသျဖင့္ ထိုႏွစ္ဦးမွာပင္ ဦးနာေအာက္သည္ စုစုေပါင္းအျမတ္ေငြ ၁၀ သိန္းခန္႔ ရရွိေလေတာ့သည္။

ေမာင္ေအာက္၏ ဆုေတာင္းခန္းသည္ ျပည့္စံုၿပီး ဥာဏ္ႏွင့္ လံု႔လ၊ ၀ီရိယသာ က်န္ေတာ့သည္။ ဆင္းရဲသားဘ၀မွ ေန႔ခ်င္းညခ်င္း ခ်မ္းသာလာေသာ္လည္း မိမိ၏ဘ၀ေဟာင္းကို မေမ့ဘဲ မိမိ၏ အလုပ္သမားမ်ားအေပၚ ဘႀကီးအရြယ္ကို ဘႀကီး၊ ဖခင္အရြယ္ကို ဖခင္လိုသေဘာထားၿပီး ခ်ီးျမႇင့္ထိုက္သူကို ခ်ီးျမႇင့္၍ ဆံုးမသင့္သူကို ဆံုးမေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အလုပ္သမားမ်ားက ဖခင္လိုသေဘာထားၿပီး ဘႀကီးေအာက္လို႔ အမႊန္းတင္ေခၚၾကေလသည္။ မြန္ဘာသာအားျဖင့္ "အနာဲအံက္" "ဘႀကီးေအာက္" ဟူ၍လည္း အမႊန္းတင္ၿပီး ေခၚၾကသည္။ "အနာဲ" ၏ အဓိပၸါယ္မွာ "ဘႀကီး" ျဖစ္သည္။

ထိုသို႔ႀကီးပြားခ်မ္းသာလာေသာ အႏုိင္ေအာက္သည္ ပက္ခြံ႔မၽွေလာက္သာ ရွိေသာ ေအာင္ေျမေပၚတြင္ ရပ္တည္ၿပီး ဘုရားငုတ္တိုေစတီငယ္ထံတြင္ အဓိ႒ာန္၀င္ကာ ဆုေတာင္းခဲ့သျဖင့္ ယခုအခါ ဆုေတာင္းသည့္အတိုင္း ျပည့္စံုလာသည္ကို အဖန္ဖန္သတိရသျဖင့္ အလုပ္အားသည့္အခါတိုင္း သစ္ေတာႀကိဳး၀ိုင္းမွ ေကာ့ႏွတ္သို႔ ျပန္လာသည္။ ဘုရားငုတ္တိုငယ္ကို ေစတီကေလးကို ေစတီအႀကီးအျဖစ္ ျပည္လည္တည္ကာ ဇနီးသည္ ေဒၚဂ်ာဥႏွင့္အတူ ေရစက္သြန္းခ် အမၽွေပးေ၀ခဲ့ေလသည္။

ဇနီးသည္ ေဒၚဂ်ာဥမွာလည္း ႏိုင္ေအာက္ႏွင့္ ၾကာရွည္ လက္မတြဲလိုက္ရဘဲ ေသမင္းေခၚရာေနာက္သို႔ လိုက္ရျပန္သည္။

ဦးနာေအာက္သည္ ထိုအခ်ိန္တြင္ အသက္ ၄၀ ေက်ာ္မၽွသာ ရွိေသးသည္။ ဇနီးသည္ ေသဆံုးသည့္အတြက္ တရားႏွင့္ေျဖကာ အံႀကိတ္၍ အလုပ္ကို ဆက္လုပ္ေလေတာ့သည္။

ထိုအျမတ္ေငြ ဆယ္သိန္းျဖင့္ သစ္ထုတ္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းကို တိုးခ်ဲ႕လိုက္ေလသည္။

သံလြင္ျမစ္အေရွ႕ဘက္ ယိုးဒယား (ထိုင္း) ျပည္တြင္ မယ္ေဟာင္ဆြန္ သစ္ေတာ ႀကဳိး၀ို္င္းကို အခြန္ေဆာင္ၿပီး မိမိကိုယ္တိုင္ႀကီးၾကပ္၍ ဆင္ေပါက္အစီး (၄၀) ႏွင့္ သစ္ထုတ္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းကို လုပ္ကိုင္ရာ အျမတ္အစြန္းမ်ားစြာ ရလာျပန္၏။

ဦးနာေအာက္သည္ အလုပ္ကို ထႂကြစြာလုပ္၏။ ႏိုးႏိုးၾကားၾကား အျမဲတမ္းရွိ၏။ ငယ္သားအေပၚ သနားၾကင္နာမႈရွိ၏။ အျမင္မေတာ္သည္မ်ားကို သည္းခံၿပီး ျပဳျပင္ေပး၏။ လုပ္ငန္းတစ္ခုကို ကိုယ္တိုင္ က်င့္ၾကံေထာက္ရႈၿပီးမွ လုပ္တတ္၏။ ထိုကဲ့သို႕ေသာ ထႂကြႏိုးၾကား၊ သနားသည္းခံ၊ ေ၀ဖန္ေထာက္ရႈဟူေသာ နာယကဂုဏ္ေျခာက္ပါးကို လက္ခံထားၿပီး လုပ္ငန္းကို လုပ္ေဆာင္ေသာေၾကာင့္ သူ၏လုပ္ငန္းသည္ လ်င္ျမန္စြာ တိုးတက္ျခင္းျဖစ္ေလသည္။

လုပ္ငန္းကို တြင္က်ယ္လာေအာင္ မယ္ေဟာင္စြန္သစ္ေတာကို တူျဖစ္သူ (ဇနီးမိဂ်ာဥ ဘက္မွ) ႏိုင္ထြန္းရင္ႏွင့္ ႏိုင္တြတ္တို႔အား ဆင္အစီး ၄၆ စီးႏွင့္ ႀကီးၾကပ္ခိုင္းေစၿပီး မိမိမွာမူ ရွမ္းျပည္ရွိ ေမာင္းမဲသစ္ေတာႏွင့္ ကယားျပည္နယ္ရွိ ဖားေစာင္းသစ္ေတာကို ဆက္လက္လုပ္ကိုင္ျပန္သည္။

ဦးနာေအာက္သည္ သစ္ေတာလုပ္ငန္းတြင္ မ်ားစြာေအာင္ျမင္မႈရၿပီးေနာက္ ေကာ့ႏွတ္ရြာသို႔ ျပန္လာေသာအခါတြင္ ခ်စ္တီးကုလားႏွင့္ ဘာဘူကုလားမ်ားသည္ တုိင္းရင္းသားျဖစ္ၾကေသာ ေတာင္သူလယ္သမားမ်ားအား မတန္မဆေသာ အတိုးႏႈန္းျဖင့္ ေငြေခ်းၿပီး ေသြးစုပ္ခ်ယ္လွယ္ေနသည္ကို ေတြ႕ျမင္ရသျဖင့္ ထိုခ်စ္တီးကုလားႏွင့္ ဘာဘူကုလားမ်ားကို တိုက္ရန္အတြက္ ေငြတိုးခ်စားျခင္းႏွင့္ စပါး ေရာင္း၀ယ္လုပ္ငန္းကို တုိးခ်ဲ႕စမ္းသပ္လုပ္ကိုင္ေလေတာ့သည္။

ႏိုင္ငံျခားပြဲစား ခ်စ္တီး၊ ဘာဘူကုလားမ်ားသည္ သူတို႔၏စီးပြားေရး ေစ်းကြက္ထဲသို႔ မြန္တိုင္းရင္းသား ေခတ္ပညာမဲ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းထြက္ အရင္းရွင္ေပါက္စတစ္ေယာက္ ၀င္ထြက္လာသည္ကို အထူးမလိုလား၍ ဦးနာေအာက္၏လုပ္ငန္း ပ်က္စီးရာပ်က္စီးေၾကာင္းအတြက္ နည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင့္ တိုက္ခိုက္လာၾက၏။ ထိုသုိ႔တိုက္ခိုက္ခံရမႈအျပင္ ဦးနာေအာက္အလုပ္သမားမ်ား၏ လုပ္ငန္းမကြၽမ္းက်င္မႈေၾကာင့္ ပထမတြင္ အရႈံးႏွင့္သာ ရင္ဆိုင္ရေလေတာ့သည္။ သို႔ေသာ္လည္း ဦးနာေအာက္မွာကား "ဘဲအုပ္တစ္ရာႏွစ္ရာ မေဗဒါက တစ္ပင္တည္း၊ မေဗဒါ အံကိုခဲ ပန္းပန္လ်က္ပဲ" ဟူေသာ စာဆိုႏွင့္အညီ အရင္းရွင္ႏိုင္ငံျခားသားတို႔ ၀ိုင္းၿပီး တုိက္ခုိက္ၾကသည္ကို အျပံဳးမပ်က္ အံႀကိတ္လၽွက္ ရင္ဆိုင္ရန္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္ေလသည္။

"ခုခံ၀့ံသူ ေအာင္ပြဲရ၏" ဟူေသာ ေဆာင္ပုဒ္ကို လက္ခံယံုၾကည္ၿပီး မိမိ၏ အားနည္းခ်က္ ဟာကြက္ ေပ်ာ့ကြက္မ်ားကို ေလ့လာရာတြင္ မိမိ၏ပြဲစားမ်ားႏွင့္ အလုပ္သမားမ်ား မကြၽမ္းက်င္မႈေၾကာင့္ လုပ္ငန္းမေအာင္ျမင္သည္ကို ေတြ႔ရသျဖင့္ သစ္ေတာလုပ္ငန္း၌ အားထားရေသာ လူယံုေတာ္ဦးငယ္ကိုဆင့္ေခၚၿပီး စပါးလုပ္ငန္းတြင္ တာ၀န္ယူထမ္းေဆာင္ေစသည္။ ေငြေၾကးဘက္တြင္မူ မိမိ၏လူယံုေတာ္ဦးဘိုးခင္အား တာ၀န္ခ်ထားေလသည္။ စာေရးႀကီးဦးဘိုးခင္သည္ ေန႔စဥ္ ၀င္ေငြထြက္ေငြစာရင္းႏွင့္ ဘဏ္သြင္းေငြ ထုတ္ေငြစာရင္းမ်ားကုိ ဦးနာေအာက္အား တင္ျပအစီရင္ခံရေလသည္။

ေကာ့ႏွတ္ဘုရား၀င္း အေရွ႕ေျမာက္ေထာင့္၌ ေဟာင္းႏြမ္းယိုယြင္းေနေသာ ႐ုပ္ပြားေတာ္ေလးဆူ တည္ရွိေနသည္။ တစ္ေန႔တြင္ လယ္သူမ မမိဗ်ဴသည္ ေကာ့ႏွတ္ရြာတြင္းမွ လယ္ေတာသုိ႔အသြား ထုိ႐ုပ္ပြားေတာ္ေလးဆူ တည္ရွိရာေနရာသို႔ ျဖတ္သြားစဥ္ ႐ုပ္ပြားေတာ္ေလးဆူအား ၀င္ဖူး၍ အဓိ႒ာန္ျပဳ ဆုေတာင္းေလသည္။ "တပည့္ေတာ္မသည္ ဆင္းရဲသူတစ္ဦး ျဖစ္ပါသည္။ တပည့္ေတာ္မသည္ ခ်မ္းသာခဲ့ေသာ္ မြန္ျမတ္ေသာ ေစတီတစ္ဆူ တည္ေဆာက္လွဴဒါန္းပါမည္ဘုရား" အဓိ႒ာန္ျပဳ၏။ ထုိသုိ႔ ဆုေတာင္းၿပီးေနာက္ မၾကာမီေသာ ကာလတြင္ပင္ သူေ႒းႀကီးမုဆုိးဖုိ ဦးနာေအာက္သည္ ထုိလယ္သူမအား မိမိ၏ စတုတၳေျမာက္ဇနီးအျဖစ္ လက္ထပ္ ထိမ္းျမားလုိက္ေလသည္။

မိဗ်ဴသည္ သူေ႒းႀကီးဦးနာေအာက္၏ ဇနီးအျဖစ္သုိ႔ ေရာက္သြားေသာအခါတြင္ သူမဆုေတာင္းခဲ့သည့္အတုိင္း ႐ုပ္ပြားေတာ္ေလးဆူေနရာတြင္ ေစတီတစ္ဆူတည္ၿပီး ဆုေတာင္းျပည့္ေစတီဟု ေခၚတြင္ေစေလသည္။ ထုိေစတီသည္ ယေန႔တုိင္ေအာင္ ဆုေတာင္းျပည့္ေစတီဟုေခၚတြင္ၿပီး တင့္တယ္စြာဖူးေျမာ္ႏုိင္ပါသည္။

ေကာင္းမႈကုသုိလ္တုိ႔မည္သည္ အက်ိဳးေပးလၽွင္ မေႏွးအျမန္ အက်ိဳးခံစားရသည္ မဟုတ္ပါေလာ။

ဦးနာေအာက္သည္ ဆင္းရဲသားဘ၀မွ ခ်မ္းသာလာသူပီပီ ဘ၀တူဆင္းရဲသားမ်ားအား ကူညီေလ့ရွိ၏။ မိမိက့ဲသို႔ ခ်မ္းသာလာႏုိင္ေအာင္ ထာ၀ရက႐ုဏာေရွ႕ထားၿပီး ေထာက္ပ့ံျခင္း၊ သြန္သင္ဆံုးမျခင္းႏွင့္ ခ်ီးျမႇင့္ေျမႇာက္စားျခင္းတုိ႔ကုိ အစဥ္တစိုက္ျပဳလုပ္သည္။ တစ္လလၽွင္ ေငြဒဂၤါး ၂၀ ရေသာ အလုပ္သမားတစ္ေယာက္သည္ လတုိင္းလတုိင္းမထုတ္ဘဲ တစ္ႏွစ္ျပည့္မွ ေငြဒဂၤါး ၂၄၀ ထုတ္ယူလၽွင္ အထူးခ်ီးျမႇင့္ေငြအျဖစ္ ေငြဒဂၤါး ၅၀၀ ထပ္ေဆာင္းေပး႐ုံတြင္မက အ၀တ္အစားမ်ားပါ ေထာက္ပံ့ေလသည္။

အလုပ္သမားတုိ႔အား မိမိတုိ႔၏ ေခၽြးႏွဲစာတုိ႔ကုိ စုေဆာင္းတတ္ေစျခင္းႏွင့္ ဘ၀တုိးတက္ေရးအတြက္ အခ်ိန္ပုိလုပ္အားေပးျခင္းကုိ အားေပးသည့္ သေဘာပင္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ ဦးနာေအာက္၏ အလုပ္သမားမ်ားသည္ သူ၏ေနာက္ကြယ္တြင္ မည္သူမၽွ ခုိးယူသံုးစြဲ အလြဲသံုးစားမႈ မျပဳလုပ္ၾကေခ်။ ထုိေၾကာင့္လည္း သူ၏ စီးပြားဥစၥာသည္ ဒီေရအလား တုိးတက္လာ၏။ ကလြီ၊ ဒရယ္၊ သဲကုန္း၊ က်ံဳေတာ္၌ လည္းေကာင္း၊ ဟံသာ၀တီ ပဲခူးဘက္၌ လည္းေကာင္း၊ ခရမ္းသံုးခြတုိ႔၌ လည္းေကာင္း၊ သံလြင္ျမစ္တစ္ေလၽွာက္ လက္ပံေတာ၊ ေမွာ္ဘီ၊ ထံုးအုိင္ဘက္၌ လည္းေကာင္း၊ ဂ်ိဳင္းျမစ္ဘက္ ကရနာ၊ ေကာ့တက္၊ ေကာ့ဘိန္း၊ ေကာ့လမု၊ ဇာသျပင္၊ ဂ်ိဳင္း၊ သရက္ေတာ၊ ဂႏၶီတုိင္ေအာင္တုိ႔၌ လည္းေကာင္း၊ က်ိဳက္မေရာ၊ အတၳရံျမစ္ကမ္းရွိ ရြာတုိ႔၌ လည္းေကာင္း စပါးမ်ား ၀ယ္ယူေလေတာ့သည္။

ဦးငယ္သည္ အျခားပြဲစားမ်ားထက္ ေငြႏွစ္က်ပ္၊ သံုးက်ပ္ အပုိေပးျခင္းျဖင့္ စပါးကုိ အလြယ္တကူ ၀ယ္ယူရရွိေလသည္။ ထုိ႔ျပင္ လယ္သမားတုိင္းရင္းသားမ်ားႏွင့္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ေနထုိင္ဆက္ဆံသြားမႈေၾကာင့္ ႏုိင္ငံျခားပြဲစားမ်ားထက္ အခြင့္အေရးရကာ မၾကာမီအတြင္း၌ စပါးတင္းေပါင္း ၂၅၀၀၀၀ အထိ ၀ယ္ယူရရွိသည္။

၀ယ္ယူရရွိေသာ စပါးမ်ားကုိ တုန္ကင္း၊ ေလွမ်ားျဖင့္တင္ၿပီး "ေအာင္ေခမာ"၊ "ေအာင္ပန္း" တစ္ထပ္သေဘၤာမ်ားျဖင့္ဆြဲကာ ေအာင္ေမာင္းႀကီးမ်ားကုိ တီးခတ္၍ ေမာင္းတဒူဒူႏွင့္ အသံေပးၿပီး ေမာ္လၿမိဳင္သုိ႔ သယ္ေဆာင္သြားေလသည္။ ဦးငယ္သည္ ေမာ္လၿမိဳင္တြင္ စပါးသြင္းၿပီးေနာက္ ေကာ့ႏွတ္ရြာသုိ႔ ျပန္လာခဲ့ေလသည္။

ဦးငယ္သည္ မိမိအေနျဖင့္ သူမ်ားထက္ ေငြပုိေပးၿပီး ၀ယ္သည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေငြဒဂၤါး ၈၀၀ မၽွ စာရင္းကြာျခားေလ်ာ့နည္းသည္ကုိ ဦးနာေအာက္ ဆူပူေတာ့မည္ဟု ယူဆထားေသာ္လည္း ဦးနာေအာက္က "ငါအရင္းရရင္ ၿပီးတာပဲ၊ အျမတ္မရရင္ ေနပါေစ တုိ႔တုိင္းရင္းသားေတြ မနစ္နာရင္ ၿပီးတာပဲ" ဟု ေျပာရင္း တဒုန္းဒုန္းႏွင့္ ေထာင္းေနေသာ ကြမ္းဆံမွ ကြမ္းကုိယူစားၿပီး ဦးငယ္အား လူယံုေတာ္စာေရးႀကီး ဦးဘုိးခင္ထံ စားရင္းရွင္းၿပီး ပြဲခထုတ္ယူရန္ ေစလႊတ္လုိက္ေလသည္။

စာေရးႀကီး ဦးဖုိးခင္သည္ စပါးတစ္ရာႏွင့္ ပြဲခ ၂၀ ႏႈန္း၊ စပါး ၂ သိန္းခြဲအတြက္ ပြဲခ ေငြေပါင္း ၅၀၀၀ က်သင့္ေသာ္လည္း ေမာင္ငယ္စာရင္းအတြက္ ေငြ ၈၀၀ ေလ်ာ့ေနသည္အတြက္ စာရင္းစာအုပ္ကုိကုိင္ၿပီး ဦးနာေအာက္ထံသြား၍ ေလ်ာ့ေနသည့္ေငြအတြက္ ႏႈတ္ယူရမည္၊ မႏႈတ္ယူရမည္ကုိ သိလုိ၍သြားေမးေလ၏။

ဦးနာေအာက္သည္ စာရင္းစာအုပ္ကုိယူၿပီး ၾကည့္ရာတြင္ စာရင္းေဟာင္းတြင္ ယခင္က ပြဲစားတစ္ေယာက္သည္ စပါးတင္း ၉၀၀၀၀ ၀ယ္ရာ၌ ေငြ ၁၄၀၀ ေလ်ာ့၍ လည္းေကာင္း၊ ေနာက္ပြဲစားတစ္ေယာက္သည္ စပါးတင္းေပါင္း ၆၀၀၀၀ ၀ယ္ရာ၌ ေငြ ၈၀၀ ေလ်ာ့၍လည္းေကာင္း၊ က်န္ပြဲစားတစ္ဦးသည္ စပါးတင္းေပါင္း ၃၀၈၀၀ ၀ယ္ယူရာတြင္ ေငြေပါင္း ၈၀၀ ေလ်ာ့၍လည္းေကာင္း ေတ‎ြ႕ရွိေသာအခါတြင္ ပြဲစားသံုးေယာက္၀ယ္ေသာ စပါးစုစုေပါင္း တင္း ၁၈၀၀၀၀ တြင္ ေလ်ာ့ေငြ ေပါင္းက က်ပ္ ၃၀၀၀။ ေမာင္ငယ္၀ယ္သည့္စပါးက တင္းေပါင္း ၂၅၀၀၀၀၊ ေငြေလ်ာ့သည္က ၈၀၀၊ စပါးတင္း ဆယ္တင္းတြင္ ဆယ္ျပားေလာက္ ေလ်ာ့သည့္သေဘာ မွတ္ခ်က္ေတြ႕ရွိသျဖင့္ ခ်ီးျမႇင့္သည့္အေနႏွင့္ ေလ်ာ့ေငြကုိ ပြဲခမွ မႏုတ္သည့္အျပင္ ေနာက္ထပ္ေငြ ၁၀၀၀ က်ပ္ ထပ္ေဆာင္းေပးလုိက္သည္။ ဤတြင္ ဦးနာေအာက္သည္ ခ်ီးျမႇင့္ထုိက္သူအား ခ်ီးျမႇင့္ၿပီး ဆံုးမသင့္သူကိုလည္း ဆံုးမတတ္ေၾကာင္း ျပသလုိက္ျခင္း ျဖစ္၏။

ဦးနာေအာက္သည္ ေငြတုိးခ်လုပ္ငန္းကုိလည္း လုပ္ကုိင္သည္။ ခ်စ္တီးကုလားထံ လယ္သမားမ်ား အဆမတန္ေသာ အတုိးျဖင့္ ေငြေခ်းရသည္ကုိ မိမိသည္လည္း လယ္သမားဘ၀မွ တက္လာသူ ျဖစ္သည္ႏွင့္အညီ ေတြ႕ျမင္ရသည့္အတြက္ ခ်စ္တီးကုလားကုိ ျပန္တုိက္သည့္သေဘာျဖင့္ အတုိးႏႈန္းသက္သက္သာသာျဖင့္ လယ္သမားမ်ားအား ေငြေခ်း၏။ လယ္ယာလုပ္ငန္းကုိလည္း တုိးခ်ဲ႕သည္။ ၎၏ လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ တုိင္းရင္းသားမ်ားကုိသာ လုပ္ကုိင္ေစေလသည္။

မီးသေဘၤာသူေ႒း ျဖစ္လာျခင္း...
ဦးနာေအာက္သည္ အဂၤလန္ႏုိင္ငံ စေကာ့တလန္ျပည္၊ ဂလာစဂုိၿမိဳ႕ရွိ မကၠီအင္ ဘကၠစတာ ကုမၸဏီထံမွ သေဘၤာမ်ားႏွင့္ စက္ပစၥည္းမ်ားကုိ ဦးေရႊေလးအား ေစလႊတ္၍ မွာၾကား၀ယ္ယူေလသည္။

သေဘၤာလြန္းတင္ရန္အတြက္ သေဘၤာက်င္းကုိ မုတၱမၿမိဳ႕၊ ဆီဆံုရပ္၌ တည္ေဆာက္ေလသည္။ ထုိသေဘၤာက်င္းသည္ သကၠရာဇ္ ၁၂၆၂ ခုႏွစ္တြင္ တည္ေဆာက္ၿပီးစီးၿပီး ကုန္က်စရိတ္မွာ တစ္သိန္းေက်ာ္ျဖစ္သည္။

ဦးနာေအာက္ ပုိင္ဆုိင္ေသာ သေဘၤာမ်ားမွာ (၁) ေအာင္စၾကၤာ၊ (၁) ေအာင္မဂၤလာ၊ (၃) ေအာင္တပ္၊ (၄) ေအာင္သိန္း၊ (၅) ေအာင္ဒီပါ၊ (၆) ေအာင္သီတာ၊ (၇) ေအာင္မဂၤလာျဖစ္ၿပီး ႏွစ္ထပ္သေဘၤာမ်ားျဖစ္သည္။ တစ္ထပ္သေဘၤာမ်ားမွာ (၁) ေအာင္ေဇယ်ႏွင့္ (၂) ေအာင္နိဗၺာန္ဟု ေခၚေသာ္လည္း ေနာင္တြင္ ေအာင္ေခမာႏွင့္ ေအာင္ပန္းဟူ၍ အသီးသီးေျပာင္းလဲ ေခၚတြင္ေစခဲ့သည္။

ဦးနာေအာက္ပုိင္ မီးသေဘၤာတုိ႔သည္ ကုိးစီးျဖစ္ကာ ႏွစ္ထပ္မီးသေဘၤာ၏ က်သင့္ေငြသည္ တစ္စီးလၽွင္ က်ပ္ ၆၀၀၀၀ ျဖစ္ၿပီး တစ္ထပ္မီးသေဘၤာ၏ က်သင့္ေငြသည္ တစ္စီးလၽွင္ က်ပ္ ၃၅၀၀၀ ျဖစ္ေလသည္။

သေဘၤာမ်ား၏ ကုိယ္ထည္ႏွင့္ အမုိးမ်ားကုိ ငွက္ေပ်ာၫြန္႕အေရာင္ ေဆးခ်ယ္ထားၿပီး သေဘၤာ၏ ေျပာင္းတုိင္မ်ားကုိ အညဳိေရာင္အခံထား၍ အျဖဴေရာင္ျဖင့္ ရစ္ပတ္ထားေလသည္။ သေဘၤာသားအားလံုးတုိ႔သည္ တုိင္းရင္းသားမ်ားသာ ျဖစ္ေလသည္။ ထုိသေဘၤာမ်ားသည္ သံလြင္ျမစ္၊ ဂ်ိဳင္းျမစ္ႏွင့္ အတၳရံျမစ္မ်ားတြင္ ေျပးဆြဲ၏။

သေဘၤာခမ်ားကုိ အဂၤလိပ္ပုိင္ ဧရာ၀တီကုမၸဏီက သေဘၤာခမ်ားထက္ ေလၽွာ့ေပါ့ေစၿပီး ဘုန္းေတာ္ႀကီး၊ ရွင္သာမေဏ၊ သီလရွင္၊ လူအုိႏွင့္ ကေလးငယ္မ်ားအား အခမယူဘဲ နိဗၺာန္ကူးတုိ႔အျဖစ္ သတ္မွတ္၏။ ထုိ႔ျပင္ ဦးနာေအာက္သည္ ႏွစ္စဥ္ ႏွစ္တုိင္း သီတင္းကၽြတ္လဆုတ္ (၃) ရက္ေန႔မွစ၍ ေအာင္နိဗၺာန္ တစ္ထပ္သေဘၤာေပၚတြင္ ကုနိသကၤန္းႏွင့္ လႉဖြယ္၀တၳဳမ်ား တင္ေဆာင္ၿပီး သံလြင္ျမစ္၊ ဂ်ိဳင္းျမစ္ႏွင့္ အတၳရံျမစ္မ်ားတုိ႔၏ ၀ဲယာရွိ ေက်ာင္းမ်ားႏွင့္ ဘီလူးကၽြန္းဘက္ရွိ ေက်ာင္းမ်ားတြင္ တန္ေဆာင္မုန္း လျပည့္ေန႔အထိ ကထိန္အလႉမ်ားအျဖစ္ သြားေရာက္လႉဒါန္းေလ၏။ ယင္းအျပင္ နိဗၺာန္ကူးတုိ႔အျဖစ္ သတ္မွတ္လႉဒါန္းထားေသာ အလႉဒါနအတြက္လည္း တစ္ႏွစ္တစ္ခါ ေရစက္ခ် အမၽွေပးေ၀ေလ့ရွိသည္။

ထုိသို႔ ရြာစဥ္ေလၽွာက္ၿပီး တစ္လပတ္လံုး ကထိန္အလႉကုိ လႉဒါန္းသည့္အတြက္ ထုိေဒသတြင္ "ကထိန္လႉဒါန္းျခင္းအစ ဦးနာေအာက္က" ဟု ယခုတုိင္ ေျပာစမွတ္ျပဳၾကေလသည္။

ဧရာ၀တီ သေဘၤာကုမၸဏီႏွင့္ တုိက္ပြဲ...
ျပည္တြင္းေရေၾကာင္း သယ္ယူပုိ႔ေဆာင္ေရးလုပ္ငန္းကုိ လက္၀ါးႀကီးအုပ္ထားေသာ အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႕အရင္းရွင္ပုိင္ ဧရာ၀တီကုမၸဏီႀကီးသည္ သူ၏စီးပြားေရးကြက္ထဲသုိ႔ ၀င္ေရာက္လာေသာ တိုင္းရင္းသားအရင္းရွင္ ဦးနာေအာက္ပုိင္ သေဘၤာမ်ားကုိ မလုိလားမႏွစ္သက္ေခ်။

ထုိ႔ေၾကာင့္ ဦးနာေအာက္သေဘၤာက တစ္က်ပ္ႏႈန္းယူလၽွင္ ဧရာ၀တီကုမၸဏီက တစ္၀က္ေလၽွာ့ကာ ငါးမူး (၅၀ ျပား) ႏႈန္း ယူေလ၏။ ဦးနာေအာက္က တစ္မတ္ (၂၅ ျပား) ႏႈန္း ေလၽွာ့လုိက္၏။ ဧရာ၀တီက တစ္မူး (၁၀ ျပား) ဧရာ၀တီက တစ္ပဲ (၅ ျပား) ေနာက္ဆံုးတြင္ အခမဲ့တင္လာသည့္အထိ တုိက္ပြဲဆင္လာၾက၏။

ဦးနာေအာက္၏ သေဘၤာမ်ားဆိပ္ကမ္းတြင္ မဆုိက္ကပ္ႏုိင္ေအာင္ သေဘၤာဆိပ္ကမ္းမွန္သမၽွ မိမိတုိ႔သေဘၤာမ်ားသာ ဆုိက္ကပ္ခြင့္ရရန္ ဧရာ၀တီသေဘၤာ ကုမၸဏီသည္ အခြန္ေဆာင္၍ ၀ယ္ယူေလသည္။ ဦးနာေအာက္၏ သေဘၤာမ်ား ဆုိက္ကပ္ရန္ သေဘၤာဆိပ္ကမ္းမရွိသျဖင့္ အခက္အခဲေတြ႕ရေလ၏။ ထုိအခါ ဘုရင္ခံ၏ အတုိင္ပင္ခံအဖြဲ႕၀င္လည္းျဖစ္ ကတုိးရြာရွိ တုိင္တစ္လုံးအိမ္ပုိင္ရွင္လည္းျဖစ္ေသာ ဦးေရႊေလးက ဧရာ၀တီကုမၸဏီသည္ ဆိပ္ကမ္းကုိ အခြန္ေဆာင္၍ ကုမၸဏီပုိင္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ႏုိင္သကဲ့သို႔ ျမစ္ေခ်ာင္းအားလုံးကုိ ဦးနာေအာက္ပုိင္ျဖစ္ေအာင္ အၾကံေပးသျဖင့္ သူ၏အၾကံေပးခ်က္အရ ျမစ္ေခ်ာင္းအားလံုးကုိ အခြန္ေဆာင္လုိက္ေသာေၾကာင့္ ဧရာ၀တီကုမၸဏီမွ သေဘၤာမ်ားသည္ ျမစ္ေခ်ာင္းတုိ႔တြင္ ေျပးဆြဲႏုိင္ျခင္းမရွိေတာ့ေခ်။ ဧရာ၀တီက ဆိပ္ကမ္းမ်ားပုိင္ၿပီး ဦးနာေအာက္က ျမစ္ေခ်ာင္းမ်ားပုိင္ ျဖစ္ေလသည္။ ခရီးသည္မ်ားသြားလာေရး ခက္ခဲလာေတာ့၏။ တရား႐ုံးသုိ႔ ေရာက္သြားၾက၏။ တရား႐ုံးမွ ဆံုးျဖတ္လုိက္သည္မွာ ဧရာ၀တီသေဘၤာသည္ ခရီးတစ္ခုခုအတြက္ ဆိပ္ကမ္းမွ ဦးနာေအာက္ သေဘၤာထက္အခ်ိန္ေစာစြာ ထြက္ေစၿပီး ဦးနာေအာက္ သေဘၤာထက္ဦးစြာ ဆုိက္ေရာက္ရမည္ဟု ဆုိ၏။

တုိင္းရင္းသားအရင္းရွင္ ဦးနာေအာက္သည္ နယ္ခ်ဲ႕အရင္းရွင္ကုိ မီးသေဘၤာ သယ္ယူပုိ႔ေဆာင္ေရးအတြက္ ယွဥ္ၿပိဳင္သတၱိျပလုိက္သည္မွာ ေမာ္ကြန္းတင္သြား ေလေတာ့၏။

ဘ၀ကုိမေမ့ေသာ ဦးနာေအာက္...
ဦးနာေအာက္သည္ ဆင္းရဲသားဘ၀မွ လာသည္ႏွင့္အညီ မိမိဘ၀ကုိ မည္သည့္အခါမွ မေမ့ေခ်။ အစားအေသာက္၌လည္း ေၾကးမမ်ားေခ်။ ေတာအစားအစာမ်ားသာ ႏွစ္သက္စားေသာက္ၿပီး ကြမ္းကုိတဒုန္းဒုန္းႏွင့္ ေထာင္း၍ အၿမဲတမ္းစားေလ့ရွိ၏။

နာမည္ႀကီးေသာ ဦးနာေအာက္အား ေတြ႕လုိ၍ တစ္ေန႔တြင္ အဂၤလန္ဘိလပ္မွ အဂၤလိပ္လူမ်ိဳးတစ္ဦးသည္ ေကာ့ႏွတ္ရြာသုိ႔ ေရာက္လာ၏။ ခမ္းခမ္းနားနား၊ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္၊ အေႁခြအရံႏွင့္ ေတြ႕ရေတာ့မည္ဟု ထင္မွတ္ခဲ့ေသာ္လည္း အ၀တ္ျဖဴ၀တ္ကာ ႏွီးဖ်ာေနေသာ ဦးနာေအာက္အား ေတြ႔ရေသာအခါ အထင္ႏွင့္အျမင္ လြဲမွားခဲ့ေလသည္။

ဦးနာေအာက္သည္ လယ္သမားဘ၀ကုိ မေမ့သည့္အေလၽွာက္ လယ္ယာႏွင့္ ကုိင္းလုပ္ငန္းမ်ားကုိ အားေပးမႈျပဳ၏။ အခ်ိန္ရတုိင္း ႏွီးဖ်ာ၊ ပလုိင္း၊ ေတာင္းမ်ား ရက္လုပ္ေနတတ္ၿပီး ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္လည္း ရွိလွ၏။ ရတနာသံုးပါးကုိ ကိုင္း႐ႈိင္းသူျဖစ္သည့္အေလၽွာက္ ရြာရွိေက်ာင္းကန္ဘုရားသို႔ နံနက္တစ္ေခါက္၊ ညေနတစ္ေခါက္ မွန္မွန္သြားၿပီး ၀တ္ျပဳေလ့ရွိ၏။

တစ္ေန႔တြင္ ဘုရားေက်ာင္း၀င္းတြင္ ဘုရားရွိခုိး၀တ္ျပဳစဥ္ ဓားျပသံုးေယာက္တုိ႔သည္ ဦးနာေအာက္အား မိမိတုိ႔သည္ စားစရာမရွိ၍ တစ္ေယာက္လၽွင္ ၅၀၀ က်ပ္ ႏႈန္းျဖင့္ ၁၅၀၀ က်ပ္ ေတာင္းခံ ဓားျပတုိက္ေလသည္။ ဦးနာေအာက္သည္ တုန္လႈပ္မႈမရွိဘဲ ၎တုိ႔သည္ တကယ္စားစရာမရွိ၍ ဓားျပတုိက္သည္ကုိ အျဖစ္မွန္သိသည့္အတြက္ ဓားျပတုိ႔ကို အေစာင့္ခုိင္းထားၿပီး အိမ္သို႔ျပန္၍ ေငြ ၁၅၀၀ ယူကာ ဓားျပတုိ႔အား ေပးကမ္းလိုက္ေလသည္။ အလႉတစ္ခု ျပဳလုပ္လုိက္သည့္ သေဘာပင္။

ေကာင္းမႈကုသိုလ္ ျပဳျခင္း...
ဦးနာေအာက္သည္ မိမိ၏ဘ၀ကံအက်ိဳးေပး၍ ခ်မ္းသာလာသည္ကုိ လက္ေတြ႕ယုံၾကည္သူျဖစ္၍ ေကာင္းမႈကုသိုလ္ျပဳလုပ္ရာတြင္ သူမတူေအာင္ သမုိင္းတြင္ရစ္ေအာင္ လႉဒါန္းသြားသည္ကုိ ယေန႔တုိင္ ျမင္ေတြ႕ရေလသည္။ ထုိသို႔ လႉဒါန္းႏုိင္ရန္လည္း ဦးနာေအာက္ အတြက္…

(၁) သင့္တင့္ေလၽွာက္ပတ္ရာ ေနရာအရပ္၌ လူျဖစ္ျခင္း။
(၂) ေရွးက ျပဳဖူးေသာ ေကာင္းမႈကုသိုလ္ အက်ိဳးေပးျခင္း။
(၃) သူေတာ္ေကာင္းကုိ မွီ၀ဲျခင္း။
(၄) မိမိကုိယ္ကို ေကာင္းေအာင္ တည္ေဆာက္ႏုိင္ျခင္း တည္းဟူေသာ သမၸတၱိေလးပါးႏွင့္လည္း ျပည့္စုံခဲ့ေလသည္။

အထက္ပါသမၸတၱိေလးပါးႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ ဦးနာေအာက္သည္ ၁၂၄၀ ခုႏွစ္တြင္ မႏၱေလး မဟာ၀ိသုဒၶါ႐ုံေက်ာင္းတုိက္၌ ပရိယတၱိစာေပမ်ားကုိ ေလ့လာသင္ၾကားေနၾကေသာ မြန္ဆရာေတာ္ ဦးပညာဓမၼကုိ ေကာ့ႏွတ္႐ြာတြင္ ပရိယတၱိစာသင္တုိက္ ဖြင့္လွစ္ရန္ မႏၱေလးမွ ေကာ့ႏွတ္႐ြာသုိ႔ ပင့္လာေလသည္။ ဦးပညာဓမၼေခၚ ဦးပၪၨင္းမုိးသည္ ပရိယတၱိစာေပအျပင္ ေခတ္ပညာျဖစ္ေသာ အဂၤလိပ္-ျမန္မာ၊ သကၠတ စေသာ စာေပမ်ားကုိလည္း တတ္ေျမာက္သူ ျဖစ္ေလသည္။ ဦးပညာဓမၼသည္ မႏၱေလးၿမိဳ႕တြင္ ၁၂၃၇ ခုႏွစ္မွ ၁၂၄၀ ခုႏွစ္အထိ ပရိယတၱိစာေပမ်ားကုိ သင္ၾကားခဲ့သည္။

ဦးပညာဓမၼသည္ မင္းတုန္မင္း၏ မိတ္ေဆြ ေရႊတိဂုံရင္ျပင္ေပၚရွိ ေနာင္ေတာ္ႀကီး ေစတီေတာ္၏ ထီးေတာ္ဒါယကာ ေနမ်ိဳးရာဇာသခၤရာဘြဲ႕ခံ ဦးမြန္ေထာ္၏ ေယာက္ဖ (မိန္းမ၏ေမာင္) ေတာ္သူ ျဖစ္ပါသည္။ ဦးပညာဓမၼကုိ ဦးေထာာ္အာ-ေဒၚခမနား၊ ဦးထြန္းေက်ာ္-ေဒၚမိေထာ္၊ ဦးနာေအာက္-ေဒၚဗ်ဴ သူေ႒းႀကီး သံုးဦးတုိ႔က ပစၥည္းေလးပါး ဒါယကာခံယူၿပီး ေကာ့ႏွတ္ရြာသို႔ ပင့္ေဆာင္လာသည္။ ေကာ့ႏွတ္ရြာသုိ႔ ဦးပညာဓမၼ ေရာက္လာသည့္ ၁၂၄၀ ခုႏွစ္သည္ တနသၤာရီတုိင္းႏွင့္ မြန္ေဒသအားလံုးတြင္ မြန္ပရိယတၱိသာသနာ ဆိတ္သုဥ္းေနသည့္ အခ်ိန္အခါ ျဖစ္သည္။

မြန္ပရိယတၱိသာသနာသည္ ကြယ္ေပ်ာက္ဆိတ္သုဥ္းေနရာမွ ပထမဆံုး မြန္ပရိယတၱိသာသနာကုိ စတင္ထူေထာင္ေသာ ေနရာျဖစ္သည္။ ဇာသျပင္ရြာတြင္ မြန္ပရိယတၱိသာသနာကုိ စတင္ၿပီးအားထုတ္ေနစဥ္ ဦးနာေအာက္ႏွင့္ ဦးေထာ္အာ၊ ဦးထြန္းေက်ာ္တုိ႔က မြန္ပရိယတၱိသာသနာကုိ အားေပးလုိသျဖင့္ ေကာ့ႏွတ္ရြာတြင္ စာသင္တုိက္ႀကီး ဖြင့္လုိေသာေၾကာင့္ ဇာသျပင္ေက်ာင္းမွ စာသင္သား အပါး ၆၀ ေက်ာ္ကုိ ေကာ့ႏွတ္ရြာသုိ႔ပင့္ကာ စာသင္တုိက္ကုိ စတင္ထူေထာင္ေလသည္။ စာသင္တုိက္ စတင္ဖြင့္လွစ္ေသာႏွစ္မွာ ၁၂၄၆ ခုႏွစ္ ျဖစ္ေလသည္။ ဦးပညာဓမၼ ဦးစီးအုပ္ခ်ဳပ္ေသာ စာသင္တုိက္သုိ႔ မြန္ေဒသအရပ္ရပ္မွ မြန္သံဃာေတာ္တုိ႔သည္ ဆရာေတာ္ ဦးပညာဓမၼထံသုိ႔ ခုိလႈံ၍ ပရိယတၱိ၏ ခ်ိဳၿမိန္ေသာ ႏို႔ရည္ကုိ လာေရာက္ ေသာက္စို႔ၾကေလေတာ့သည္။

မြန္တုိ႔၏ သာသနာသည္…
(က) မဟာသကၠရာဇ္ ၁၀၃ ခုႏွစ္ တဖုႆႏွင့္ဘလႅိက မြန္ညီေနာင္ႏွစ္ပါးတုိ႔က ေဂါတမျမတ္စြာဘုရား၏ ဆံေတာ္ရွစ္ဆူကုိ ရာမညတုိင္းသုိ႔ ပင့္ေဆာင္လာျခင္းျဖင့္ သာသနာေတာ္သည္ မြန္ေဒသသို႔ ပထမဆံုး ေရာက္ရွိလာျခင္း။

(ခ) ေဂါတမျမတ္စြာဘုရား ၀ါေတာ္ရွစ္၀ါရစဥ္ကာလက သု၀ဏၰဘူမိ၊ သထုံျပည္သုိ႔ ႂကြေရာက္လာၿပီးေနာက္ တရားေရေအးတုိက္ေကၽြးျခင္းႏွင့္ ဆံေတာ္ဓါတ္မ်ားကို ေပးသနားေတာ္မူသျဖင့္ သာသနာေတာ္သည္ ဒုတိယအႀကိမ္ မြန္ေဒသသုိ႔ ေရာက္ရွိလာျခင္း။

(ဂ) ျမတ္စြာဘုရား ပရိနိဗၺာန္ျပဳၿပီးေနာက္ သာသနာသကၠရာဇ္ ၂၃၅ ခုႏွစ္တြင္ ေသာဏေထရ္-ဥတၱရေထရ္ႏွင့္ တပည့္သံုးပါးတုိ႔သည္ သု၀ဏၰဘူမိ သထံုျပည္သုိ႔ ႂကြေရာက္လာၿပီး သာသနာျပဳၾကသျဖင့္ သာသနာေတာ္သည္ တတိယအႀကိမ္ မြန္ေဒသသို႔ ေရာက္ရွိလာျခင္း။

(ဃ) သာသနာသကၠရာဇ္ ၉၀၀ ခုႏွစ္ေလာက္တြင္ ရွင္မဟာဗုဒၶေဃာသသည္ သီဟုိကၽြန္းသုိ႔ ႂကြေရာက္ၿပီး ပိဋကတ္ေတာ္မ်ားကို မာဂဓဘာသာျဖင့္ ျပန္ဆုိေရးသားကာ သထံုျပည္သုိ႔ ယူေဆာင္လာသျဖင့္ သာသနာေတာ္သည္ စတုတၳအႀကိမ္ မြန္ေဒသသုိ႔ ေရာက္ရွိလာျခင္း။

(င) ေကာဇာသကၠရာဇ္ ၈၃၂ ခုႏွစ္တြင္ ဟံသာ၀တီ နန္းတက္ေတာ္မူေသာ ဓမၼေစတီမင္းလက္ထက္တြင္ သာသနာသန္႔ရွင္းေရးခရီးကုိ ေဆာင္ရြက္ၿပီး မြန္ပရိယတၱိသာသနာ တုိးတက္ျပန္႔ပြားေအာင္ ေဆာင္ရြက္ျခင္းျဖင့္ သာသနာေတာ္သည္ ပၪၥမအႀကိမ္ ေပၚထြန္းလာျခင္း။

(စ) ေကာဇာသကၠရာဇ္ ၁၂၄၀ ခုႏွစ္တြင္ ဦးေထာ္အာ၊ ဦးထြန္းေက်ာ္ႏွင့္ ဦးနာေအာက္တုိ႔ ပစၥည္းေလးပါး ဒါယကာခံယူၿပီး ေကာ့ႏွတ္ရြာတြင္ စာသင္တုိက္ႀကီး စတင္ထူေထာင္သျဖင့္ မြန္ပရိယတၱိသာသနာေတာ္သည္ ဆ႒မအႀကိမ္ ေပၚထြန္းလာသည္ကုိ "သာသနာအစ ေကာ့ႏွတ္က" ဟု ေရွးဆရာေတာ္မ်ား ႏႈတ္ဖ်ား၌ ေျပာဆုိေလ့ရွိၾကသည္။ ေကာ့ႏွတ္ပရိယတၱိစာသင္တုိက္သည္ ယေန႔တုိင္ ရပ္တည္လ်က္ရွိေလသည္။

ထုိသုိ႔ သူေတာ္ေကာင္းကုိ မွီ၀ဲရေသာ သမၸတၱိတရားႏွင့္ ေတြ႕ၾကံဳရေသာအခါ ဆင္းရဲသားဘ၀အရသာကုိ ခံစားခဲ့ဖူးေသာ ဦးနာေအာက္သည္ ဆရာေတာ္ဦးပညာဓမၼ၏ ဆံုးမၾသ၀ါဒကုိခံယူကာ နံနက္လၽွင္ ၀တ္ျဖဴကုိ၀တ္ၿပီး ဆြမ္းစားေက်ာင္းသုိ႔ လာေရာက္ကာ ဆြမ္းဟင္းမ်ားကုိၾကည့္ၿပီး လုိအပ္ပါက အၿမဲျဖည့္ေပးကာ သံဃာေတာ္မ်ားကုိ ၾကည္ညိဳ၍ ညေနၾကလၽွင္ ေဖ်ာ္ရည္ႏွင့္တကြ ေဆးမ်ားကုိ ယူေဆာင္လၽွက္ သံဃာေတာ္မ်ားကုိ လႉဒါန္းေလ့ရွိသည္။ ေကာ့ႏွတ္ ေက်ာင္းတုိက္သည္ ထုိအခ်ိန္အခါမွစ၍ စာသင္သား သံဃာေတာ္အပါး ၁၅၀-၂၀၀ တုိ႔ျဖင့္ အၿမဲျပည့္လၽွက္ရွိေသာ ေက်ာင္းတုိက္ျဖစ္လာသည္။ ဆရာေတာ္ ဦးပညာဓမၼသည္ ပရိယတၱိစာေပကုိ မြန္ဘာသာျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ျမန္မာဘာသာျဖင့္လည္းေကာင္း သင္ၾကားလုိ္ေသာ စာသင္သား သံဃာေတာ္မ်ားကုိ လက္ခံသည္။ ျမန္မာဘာသာျဖင့္ သင္ၾကားလုိေသာ သံဃာေတာ္မ်ားအား ေကာ့ႏွတ္ေက်ာင္းတုိက္ေပၚတြင္ သီတင္းသံုးေစၿပီး မြန္ဘာသာျဖင့္ သင္ၾကားလုိေသာ သံဃာေတာ္မ်ားအား ေက်ာင္းငယ္ေပါင္းမ်ားစြာရွိေသာ ဦးနာေအာက္ေက်ာင္းေခၚ ေက်ာင္းမ်ားတြင္ ေနထုိင္ေစကာ ပရိယတၱိစာေပမ်ားကုိ ေလ့လာေစသည္။ တုိက္ေက်ာင္းႏွင့္ ေအာက္ေက်ာင္းတြင္ ေနထုိင္ေသာ စာသင္သားမ်ားကုိ ဆြမ္းစားခ်ိန္တြင္ တစ္ေနရာတည္းျဖစ္ေသာ ဆြမ္းစားေက်ာင္းသို႔ တညီတညြတ္စု႐ုံးၾကၿပီး ဆြမ္းစားေစသည္။ ထုိသုိ႔စည္းကမ္းႀကီးစြာ အုပ္ခ်ဳပ္ေသာ ဆရာေတာ္၏ ဓမၼစာရိတၱ ဂုဏ္ေက်းဇူးသည္ အရပ္ရွစ္မ်က္ႏွာသုိ႔ ေမႊးႀကိဳင္ပ်ံ႕ႏွံ႕ခဲ့ေလသည္။

ဘုရား၊ ၀တ္ေက်ာင္း၊ တန္ေဆာင္း ဒါယကာျဖစ္ျခင္း...
ဦးနာေအာက္ေက်ာင္းသုိ႔ ေရာက္လာေသာ ေန႔တစ္ေန႔တြင္ ဆရာေတာ္ ဦးပညာဓမၼသည္ တန္ေဆာင္းျပာသာဒ္ပံုကုိ ေရးဆြဲၿပီး ဤပံုအတုိင္း ေကာ့ႏွတ္ေက်ာင္း၀င္းအတြင္း တစ္ေနရာတြင္ ေဆာက္လုပ္လႉဒါန္းလွ်င္ ေကာင္းမည္ဟု အၾကံေပးသျဖင့္ ဦးနာေအာက္သည္ "ဪ... ငါလာတုန္းက လက္ဗလာႀကီး၊ ျပန္လွ်င္ အခ်ည္းအႏွီးမျဖစ္ရေလေအာင္ ေကာင္းမႈမွတ္တုိင္ စိုက္ထူမည္" ဟု စိတ္ ပုိင္းျဖတ္ကာ လက္အုပ္ခ်ီမုိးကာ ဆရာေတာ္ေျခရင္း၌ ဦးခုိက္ေလၽွာက္ထားသည္မွာ "ဆရာေတာ္ အရွင္ျမတ္ဘုရား၊ ေလာကီေလာကုတ္အက်ိဳး၊ ပစၥဳပၸန္အက်ိဳးကုိ ေမၽွာ္ကုိးၿပီး ဆရာေတာ္ဘုရား ၫႊန္ၾကားသည့္အတုိင္း အမြန္ျမတ္ဆံုးေသာ စုလစ္မြန္းခၽြန္ႏွင့္တကြေသာ ျပာသာဒ္တန္ေဆာင္း အေဆာက္အအံုအတြက္ တပည့္ေတာ္ စြန္႔လႊတ္လႉဒါန္းပါမည္ ဘုရား" ဟု ေလၽွာက္တင္ေလသည္။

ဆရာေတာ္လည္း ဦးနာေအာက္အား "ဒကာေတာ္၏ လုိအင္ဆႏၵကုိ ၿပီးျပည့္၀ေစမည္" ဟု ေျပာၾကားၿပီး မႏၱေလးေနျပည္ေတာ္ရွိ အရည္အခ်င္းႏွင့္ျပည့္စံုေသာ ပန္းခ်ီ၊ ပန္းပုစေသာ ပညာရွင္မ်ားကုိေခၚကာ ႏွစ္က်ိပ္ရွစ္ဆူ ၀တ္တန္ေဆာင္းကုိ ေဆာက္လုပ္ေစသည္။ ထုိ၀တ္တန္ေဆာင္းကုိ ဘံု ၁၂ ဆင့္ ျပာသာဒ္ အေဆာင္ျဖင့္ တည္ေဆာက္ထားသည္။ ကႏုတ္ပန္းႏွင့္ မွန္စီေရႊခ် လက္ရာမ်ားမွာ ပထမတန္းျဖစ္သည္။ အတြင္းပုိင္း နံရံမ်ားတြင္ ပန္းခ်ီကားမ်ားအစား ႐ုပ္လုပ္၊ ႐ုပ္ႂကြ ပန္းပု႐ုပ္မ်ားျဖင့္ ေဂါတမျမတ္စြာဘုရား ပဋိသေႏၶယူခန္းမွစ၍ ပရိနိဗၺာန္ စံေတာ္မူခန္း ဓာတ္ေတာ္၊ ေမြေတာ္ေ၀ခန္းတုိင္ ဗုဒၶ၀င္ဇာတ္ လမ္းခင္းထားသည္။ အတြင္းပုိင္းနံရံတြင္လည္း ႐ုပ္လံုး၊ ႐ုပ္ႂကြ ပန္းပုလက္ရာမ်ားျဖင့္ မႏူဟာမင္း၊ အေနာ္ရထာမင္းႏွင့္ က်န္စစ္သားမင္းတုိ႔၏ အတၳဳပၸတၱိမ်ားကုိ ထုလုပ္ထားသည္။ ထိုတန္ေဆာင္းကုိ ၁၂၆၄ ခုႏွစ္တြင္ ေရစက္ခ်လႉဒါန္းခဲ့သည္။ ယင္းေနာက္ ဘံု ၁၂ ဆင့္ ဒီပကၤရာ ၀တ္တန္ေဆာင္းကုိ တည္ေဆာက္လႉဒါန္း ျပန္ေလသည္။ ထုိ၀တ္တန္ေဆာင္းတြင္ ပင္စည္တစ္ခုတည္း တစ္သားတည္းမွရေသာ ကၽြန္းသားျဖင့္ ျမတ္စြာဘုရားရပ္ေတာ္မူ ဆင္းတုႏွစ္ဆူ ထုလုပ္ထားသည္။ အျမင့္ေပ ၂၀၊ ေျမ စိုက္ ၂၀ ေပ၊ စုစုေပါင္း ေပ ၄၀ ရွည္သည္။ အတြင္းနံရံမ်ားတြင္လည္း ႐ုပ္လံုး႐ုပ္ႂကြ ပန္းပုလက္ရာမ်ားျဖင့္ ဇာတ္နိပါတ္ေတာ္မ်ားကုိ ထုလုပ္ထားသည္။ အျပင္နံရံမ်ားတြင္ မေဟာသဓာဇာတ္ေတာ္ကုိ ပန္းခ်ီျဖင့္ ေရးဆြဲထားသည္။ ၀တ္တန္ေဆာင္းတြင္ ေက်ာက္သားျဖင့္ထုလုပ္ထားေသာ ျမတ္စြာဘုရားေျခေတာ္ရာ ရပ္ေတာ္မူႏွစ္ဆူအား ပူေဇာ္ကန္ေတာ့ေနေသာ သစ္လံုးျဖင့္ထုလုပ္ထားေသာ ရဟန္းေတာ္႐ုပ္ႏွင့္ ရဟႏၱာ႐ုပ္မ်ားကုိ ေတြ႕ျမင္ႏုိင္ပါသည္။ ယင္း၀တ္တန္ေဆာင္းကုိ ၁၂၆၅ ခုႏွစ္တြင္ ေရစက္ခ်ႏုိင္ခဲ့ေလသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ၁၂၆၇ ခုႏွစ္တြင္ ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ား ဥပုသ္ေစာင့္တည္ႏုိင္ရန္အတြက္ မဟာ၀ိဇယသိမ္ေတာ္ႀကီးကုိလည္း တည္ေဆာက္လႉဒါန္းေလသည္။ သိမ္ေတာ္ႀကီး၏ ၾကမ္းခင္း၊ နံရံမ်ား၊ မ်က္ႏွာၾကက္တံခါးတုိင္ စသည္တုိ႔ကုိ အေကာင္းဆံုး ကၽြန္းသားမ်ားျဖင့္ ျပဳလုပ္ထားသျဖင့္ ယခုတုိင္ေအာင္ သစ္သားမ်ားမွာ ေကာင္းမြန္တုန္းပင္ ျဖစ္ေလသည္။

ဇနီးေဒၚဂ်ာဥႏွင့္အတူ ေရစက္ခ်လႉဒါန္းခဲ့ေသာ ေစတီႀကီးကုိလည္း အထူး ထပ္မံတည္ေဆာက္လႉဒါန္းၿပီး ႏွစ္စဥ္တန္ခူးလ သႀကၤန္ရက္မ်ားအားတြင္ ဇာတ္ပြဲ၊ ေလွပြဲ၊ လက္ေ၀ွ႕ပြဲႏွင့္ ကပြဲမ်ိဳးစံုတုိ႔ျဖင့္ (၇) ရက္၊ (၇) ညတုိင္တုိင္ ဘုရားပြဲကုိ က်င္းပေလသည္။ ဘုရားပြဲက်င္းပသည့္ေန႔မ်ားတြင္ ရပ္ေ၀းမွလာသည့္ ဧည့္သည္မ်ားအား ေကၽြးေမြးရန္ ေကာ့ႏွတ္ရြာရွိ ဆင္းရဲသားအိမ္မ်ားတြင္ ဆန္ႏွင့္စားစရာရိကၡာမ်ားကုိ ေထာက္ပံ့ေပးေ၀ထားၿပီး ခ်က္ေကြၽးေစသည္။ ဘုရားပြဲ စတုဒိသာမ႑ာပ္တြင္လည္း ဧည့္သည္မ်ားအတြက္ မေလာက္မင မရွိေစရန္ တစ္ေန႔လွ်င္ ထမင္းအုိးႀကီး ၅၀ ေက်ာ္မွ် ခ်က္ျပဳတ္ေကြ်းေမြးေစသည္။

ထုိ႔ေနာက္ ဆုေတာင္းျပည့္ေစတီအနီးတြင္ ၀တ္တန္ေဆာင္း တစ္ေဆာင္ကုိ ေဆာက္လုပ္လႉဒါန္းၿပီး တန္ေဆာင္း၏ အမုိးနံရံေပၚတြင္ ဦးနာေအာက္၏ ေကာင္းမႈကုသိုုလ္ျဖစ္ေသာ အေဆာက္အအံုမ်ား၏ ႐ုပ္ပံုမ်ားကုိ ပန္းခ်ီေရးဆြဲၿပီး မွတ္တမ္းတင္ေစခဲ့သည္။

ပရိယတၱိစာေပမ်ားကုိ ေလ့လာသင္ၾကားေနၾကေသာ ေကာ့ႏွတ္ေက်ာင္းမွ သံဃာေတာ္မ်ားႏွင့္ ရွင္သာမေဏမ်ားအတြက္ သၾကၤန္သံုးရက္တြင္ စာျပန္ပြဲက်င္းပေစၿပီး က်မ္းအလုိက္ အာဂုံျပန္ႏုိင္သူ ရဟန္းႏွင့္ ရွင္သာမေဏမ်ားအား ေငြဒဂၤါးဆုမ်ားျဖင့္ အားေပးေထာက္ပ့ံ လႉဒါန္းျခင္းျပဳေလသည္။

ထုိသုိ႔ေကာင္းမႈျပဳစဥ္ ခ်စ္ဇနီးေဒၚဗ်ဳတစ္ေယာက္သည္ လက္တြဲျဖဳတ္ၿပီး လူ႔စည္းစိမ္ကုိ စြန္႔လႊတ္ကာ ဘ၀တစ္ပါးသုိ႔ ေျပာင္းသြားခဲ့ေလသည္။ ေဒၚဗ်ဳေသဆံုးၿပီးေနာက္ ႐ႈမၿငီးေသာ ပၪၥမေျမာက္ဇနီးျဖစ္သူ ေဒၚၿငိမ္းေမႏွင့္ ဆက္လက္ျပန္ေလသည္။

ဦးနာေအာက္ ေဆာက္လုပ္လႉဒါန္းခဲ့ေသာ အေဆာက္အအံုမ်ား...
(၁) ေမြးရပ္ ေကာ့မယ္ခရရြာတ‎ြင္ ေက်ာင္း၊ သိမ္ႏွင့္ ဇရပ္မ်ား။
(၂) ခ႐ုံရြာတြင္ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္း။
(၃) ေမာ္လၿမိဳင္ေတာင္၀ုိင္းရပ္တြင္ " ပန္းဥယ်ာဥ္ေက်ာင္း" သိမ္ေက်ာင္းႀကီး။
(၄) ေကာ့ႏွတ္ရြာ စာသင္တုိက္၊ ဆြမ္းစားေဆာင္ႏွင့္ ဘုရားတန္ေဆာင္း။
(၅) အတုမရွိေက်ာင္း၊ ရက္ကန္းစင္ေက်ာင္း (ယခုပ်က္စီး) ။
(၆) ႏွစ္က်ိပ္ရွစ္ဆူ ၀တ္တန္ေဆာင္း။
(၇) ဒီပကၤရာ ၀တ္တန္ေဆာင္း။
(၈) မဟာ၀ိဇယ သိမ္ေတာ္ႀကီး။
(၉) ဆုေတာင္းျပည့္ ၀တ္တန္ေဆာင္း။
(၁၀) မဟာေစတီႀကီးႏွင့္ ဆုေတာင္းျပည့္ေစတီ။

ဦးနာေအာက္ ပုိင္ဆုိင္ေသာ မီးသေဘၤာမ်ား
(၁) ေအာင္ေခမာ (ေအာင္ေဇယ်)
(၂) ေအာင္ပန္း (ေအာင္နိဗၺာန္)
(၃) ေအာင္သိန္း
(၄) ေအာင္တပ္
(၅) ေအာင္စႀကၤာ
(၆) ေအာင္မာလာ
(၇) ေအာင္ဒီပါ
(၈) ေအာင္သီတာ
(၉) ေအာင္မဂၤလာ

သာသနာေတာ္ကုိ အားေပးခ်ီးေျမႇာက္လႉဒါန္းေသာ ဘုရားဒါယကာႀကီး ဦးနာေအာက္သည္ မည္သူမွ် မလြန္ဆန္ႏုိင္ေသာ သခၤါရတရားေၾကာင့္ သကၠရာဇ္ ၁၂၇၅ ခုႏွစ္၊ နယုန္လဆုတ္ (၁၂) ရက္၊ မြန္းလြဲ (၁၂) နာရီ (၃၅) မိနစ္အခ်ိန္၊ အသက္ ၈၁ ႏွစ္အရြယ္တြင္ ကြယ္လြန္အနိစၥေရာက္ခဲ့ေလသည္။ ဦးနာေအာက္၏ အေလာင္းကုိ (၇) ရက္၊ (၇) ညထားကာ ေန႔စဥ္ လႉဒါန္းေကြၽးေမြးၿပီး (၇) ရက္ျပည့္သည့္ေန႔တြင္ သၿဂၤဳိဟ္လုိက္သည္။ ေနာင္လာေနာက္သားမ်ား ေလ့လာမွတ္သားႏုိင္ေအာင္ ဦးနာေအာက္၏႐ုပ္ပံုကုိ ခရစ္သကၠရာဇ္ ၁၉၂၇ ခုႏွစ္ ေအာက္တုိဘာလ ၁၅ ရက္တြင္ ထုလုပ္ၿပီးစီးခဲ့သည္။ ထုလုပ္ခမွာ က်ပ္ ၅၀၀၀ ျဖစ္ေလသည္။ ယင္းေက်ာက္႐ုပ္တုေအာက္တြင္ မြန္ဘာသာ၊ ျမန္မာဘာသာ ႏွစ္ဘာသာျဖင့္ "ေကာ့ႏွတ္ရြာေန ေကာင္းမႈပုညရွင္ႀကီးျဖစ္ေသာ သစ္ကုန္သည္၊ ဆန္စက္ပုိင္ရွင္၊ ျမန္မာျပည္ မီးသေဘၤာသူေ႒းႀကီး၊ ဘုရားဒယကာႀကီး ဦးနာေအာက္သည္ သကၠရာဇ္ ၁၁၉၄ ခု ၊ ကဆုန္လဆုတ္ ၃ ရက္၊ ၾကာသပေတးေန႔တြင္ ေမြးဖြားၿပီး သကၠရာဇ္ ၁၂၇၅ ခုႏွစ္၊ နယုန္လဆုတ္ ၁၂ ရက္ေန႔၊ ၁၂ နာရီ၊ ၃၅ မိနစ္အခ်ိန္တြင္ ကြယ္လြန္ေလသည္" ဟု ကမၸည္းထုိးထားေပသည္။

နိဗၺာန္န ပစၥေယာ ေဟာတု ။ ။

Print this post

8 comments:

Kay said...

ညီမေလးစိုး၀ွက္-
စိတ္၀င္တစားဖတ္သြားတယ္။ ငယ္တုန္းက..ေက်ာင္းမွာသင္ရတာထက္- ပိုျပည့္စံုတာေပါ့။ လက္ေညာင္းခံ ရိုက္ေပးထားတာ ေက်းဇဴး။ မူရင္း စာတင္သူ ကိုလည္း ေက်းဇူး။ း) ခင္မင္လ်က္-

s0wha1 said...

မေက... ညီမက လက္ေညာင္းခံစရာမလိုဘူး။ ကိုဟံင္ဂကူ ေရးထားတာကို ေကာ္ပီတင္လိုက္တာ။ စာလံုးေပါင္းနည္းနည္းနဲ႔ စာလံုးျခားတာေတြေလာက္ပဲ ျပန္ျပင္ရတယ္။ ေက်းဇူး။ :)

nn said...

s0wha
မင္းနာမည္ကို ဘယ္လို အသံထြက္ရမလဲမသိ..
မင္းေဝမ်ွတာအတြက္ ေက်းဇူးပဲ..
ဒီလိုမ်ဳိး တိုင္းရင္းသားေတြရဲ့ အတၳဳပတၱိကို မ်ားမ်ားတင္ေပးဖို့ ေတာင္းဆိုခ်င္ပါတယ္..
ခုဆို ကိုယ္မသိေသးတဲ့ ဦးနာေအာက္အေၾကာင္းေတြကို ပိုသိလာရတယ္..ကိုယ္တုိ့အတြက္ လမ္းျပ တခုပါ..
အဲသလိုပဲ အားေဆးတခြက္လည္း ျဖစ္ပါတယ္..
ေက်းဇူးတင္တယ္ သူငယ္ခ်င္း..

s0wha1 said...

s0wha1 = so what ပါ။
ဦးနာေအာက္အေၾကာင္းက ကိုဟံင္ဂကူ ေက်းဇူးနဲ႔ ရလို႔ တင္ျဖစ္တာ။ တျခား ဖတ္ျဖစ္တာေတြ ရွိရင္ တင္ပါဦးမယ္။ ေက်းဇူး။

ဗမာျပည္သား said...

ဦးနာေအာက္အေၾကာင္းတင္ထားေပးလို႕ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ် ဒါေပမယ့္ သေဘၤာလိုင္း ျပႆနာျဖစ္တဲ့ကိစၥကို ကၽြန္ေတာ္ပိုျပီးစိတ္၀င္စားတယ္ ဘယ္မွာျပည့္ျပည့္စံုစံု ဖတ္လို႕ရမလဲ အမသိရင္လည္းေျပာျပေပးပါလား ေနာက္ပို႕စ္တစ္ခုမွာ.

s0wha1 said...

အင္း... ကိုဗမာျပည္သားလိုပဲ ေတာင္းဆိုတဲ႔သူက မ်ားသား။ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္လည္း သိခ်င္တာပဲ။ ကိုဟံင္ဂကူကိုေတာ႔ အပူကပ္ထားတယ္။:D

ခင္မင္းေဇာ္ said...

ခုမွလာဖတ္ျဖစ္တယ္ ေကာင္းလုိက္တာ

s0wha1 said...

ဟုတ္ အန္တီ။ :)

ကာရန္မဲ႔ အေတြးစမ်ား © 2008 Por *Templates para Você*