Tuesday, September 4, 2007

ရန္ကုန္ျပန္ မွတ္တမ္း (၂)



ကၽြန္မ ရန္ကုန္ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း သူငယ္ခ်င္းေတြက ေမးၾကတယ္။ "ျမန္မာျပည္ႀကီး ဘာေျပာင္းလဲသြားလဲ"တဲ႔။ အမွန္အတိုင္းပဲ ျပန္ေျဖလိုက္ပါတယ္။ "ဘာမွ မေျပာင္းလဲဘူး။ အရာရာက ပိုၿပီး ေဟာင္းႏြမ္းလာတာပဲ ရွိတယ္"လို႔။ သူတို႔ကလည္း "ေအးဟာ... အားရွိစရာပဲ"လို႔ ေျပာၿပီး ရယ္ၾကတယ္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးက ၿမိဳ႕ေဟာင္းၿမိဳ႕ပ်က္ႀကီးနဲ႔ တူေနတယ္။ ေနာက္ၿပီး ဘတ္စ္ကားေတြကလည္း အရင္လို မၾကပ္ေတာ႔ဘူး။ စီးမဲ႔လူမရွိသလိုမ်ိဳး ေခ်ာင္ခ်ိေနတာပဲ။ ေနရာတိုင္းကလည္း အရင္လို လူေတြနဲ႔ ႀကိတ္ႀကိတ္တိုး ျဖစ္မေနဘူး။ ကၽြန္မသြားတဲ႔ ရက္ကပဲ အေျခအေနေတြ ရႈပ္ေနလို႔လား မေျပာတတ္ပါဘူး။ ေသခ်ာတာကေတာ႔ ျမန္မာျပည္ျပန္ရတာ ေမွ်ာ္မွန္းထားသေလာက္ ေပ်ာ္ဖို႔မေကာင္းတာပဲ။

တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ကၽြန္မ ေရႊတိဂံုဘုရားကို နွစ္ႀကိမ္သြားဖူးတာ သြားမိတဲ႔ ေန႔တိုင္းက အဂၤါေန႔ေတြ ျဖစ္ေနတယ္။ ပထမအပတ္ အဂၤါေန႔ကေတာ႔ အဂၤါေထာင္႔မွာ မစုစုေႏြးကို ေတြ႕လိုက္တယ္။ အဲဒီေန႔က ဘုရားေပၚေရာက္မွ အဂၤါေန႔မွန္း သိလိုက္တယ္။ အဲဒီေတာ႔ အျဖဴေရာင္မ၀တ္သြားမိဘူး။ ဒုတိယအပတ္လည္း အဲလိုပါပဲ။ ဘုရားေပၚေရာက္မွ ဘုရားကို တပတ္ ပတ္ၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အဂၤါေထာင္႔မွာ သြားထိုင္ေနျဖစ္တယ္။ ကၽြန္မစိတ္ထင္လို႔လားေတာ႔မသိ။ အဂၤါေထာင္႔မွာ ဘုရား၀တ္ျပဳေနတဲ႔သူ ပိုမ်ားသလိုပဲ။ အဲဒီနားက ဇရပ္ကိုေတာ႔ ပိတ္ထားတယ္။ အထဲမွာ ဘုရားလံုၿခံဳေရး၀တ္စံုနဲ႔ မိန္းမေတြကို ဧရာမတာ၀န္ႀကီးေတြ ထမ္းေဆာင္ေနရတဲ႔ မ်က္နွာေပးေတြနဲ႔ ေတြ႕လိုက္ရတယ္။

ကၽြန္မ ထိုင္ေနရာကေန ခဏထၿပီး အဂၤါေထာင္႔မွာ ဘုရားကို ေရသပၸါယ္ေနတုန္း ပါးစပ္ကေန အသံထြက္ၿပီး အန္တီစုနဲ႔ နိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြအတြက္ ဆုေတာင္းေနသံၾကားလို႔ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ႔ မစုစုေႏြးျဖစ္ေနတယ္။ သူက ေနပူထဲမွာ ထိုင္ၿပီး ဘုရားရွိခိုးေနတာ။ ကၽြန္မတို႔ကေတာ႔ ေနပူထဲမွာ ၾကာၾကာမေနနိုင္လို႔ အေနာက္ဘက္ အရိပ္ထဲမွာ (ဇရပ္ေပၚမတက္ရေတာ႔ ဇရပ္ေအာက္မွာေပါ႔) ျပန္ထိုင္ၿပီး ၾကည့္ေနလိုက္တယ္။ အဲဒီခ်ိန္ ကၽြန္မတို႔ေနာက္ တိုင္ကြယ္ကေန အျဖဴေရာင္လည္ကတံုးအက်ၤီနဲ႔ ကခ်င္ပုဆိုးနဲ႔လူတစ္ေယာက္က မစုစုေႏြးကို ဓာတ္ပံုခိုးရိုက္ေနတာ ေတြ႔လိုက္ေသးတယ္။ သိပ္မၾကာပါဘူး သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ထပ္ေရာက္လာတာနဲ႔ ကၽြန္မတို႔လည္း ဘုရားေပၚကေန ျပန္ဆင္းလာခဲ႔တယ္။

မစုစုေႏြးကိုေတာ႔ သူဘုရားရွိခိုးေနတာနဲ႔ ကြက္ၾကည့္ကြက္ၾကည့္လုပ္ၿပီးပဲ ျပန္လာျဖစ္ၾကတယ္။ သူငယ္ခ်င္းမိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကေတာ႔ မစုစုေႏြးကို သြားနႈတ္ဆက္မယ္ တကဲကဲလုပ္ေနလို႔ တျခားသူငယ္ခ်င္းေတြက အတင္းတားၿပီး ေခၚလာၾကတယ္။ သူကေတာ႔ ျပည္တြင္းမွာေနၿပီး သိပ္မေၾကာက္တတ္တဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေပါ႔။ ကိုမင္းကိုနိုင္တို႔နဲ႔ေတာင္ ဓာတ္ပံုတြဲရိုက္ၿပီး သူ႔ပိုက္ဆံအိတ္ထဲမွာ သိမ္းထားလိုက္ေသး။ ကၽြန္မတို႔သူငယ္ခ်င္းၾကားမွာေတာ႔ သူက သူရဲေကာင္းမႀကီး။ က်န္တဲ႔ သူငယ္ခ်င္းမေတြကေတာ႔ ကန္ေတာ္ႀကီးက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေၾကးရုပ္ေရွ႕မွာ
ကၽြန္မ ဓာတ္ပံုရိုက္မယ္ဆိုတာကိုေတာင္ ေၾကာက္လန္႔တၾကားနဲ႔ ကန္႔ကြက္ၾကတယ္။ "နင္႔မွာလည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ပံုေတြအမ်ားႀကီးရွိတာကို"တဲ႔။ "မလုပ္ပါနဲ႔" ဘာညာနဲ႔။ အဲဒီေန႔က ခုနက သတၱိခဲသူငယ္ခ်င္းမ မပါလာေတာ႔ သံုးေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ကၽြန္မကသာ အေလွ်ာ႔ေပးလိုက္ရတယ္။ ကၽြန္မမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေၾကးရုပ္ႀကီးကို လွည့္ၾကည့္လွည့္ၾကည့္နဲ႔ပဲ။ လမ္းမွာ ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္းေတြက "ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေၾကးရုပ္ကို ပစ္ထားၾကတယ္... အရမ္းယုတ္မာတာပဲ..." ဘာညာနဲ႔ ပြစိပြစိေတာ႔ သူတို႔က ေျပာလာၾကသား။ ဓာတ္ပံုရိုက္မယ္ဆိုေတာ႔သာ ေၾကာက္ၾကတာ။

ဒုတိယပတ္ ဘုရားေပၚတက္ေတာ႔လည္း ပထမအပတ္တုန္းကလိုပဲ။ ဒါေပမဲ႔ မစုစုေႏြးကိုေတာ႔ မေတြ႕ခဲ႔ပါဘူး။ ကၽြန္မရန္ကုန္ကို ေရာက္ေနတဲ႔ခ်ိန္ ဘာသတင္းမွလည္း မၾကားရဘူး။ အေျခအေနဆိုးရြားတဲ႔ပံုစံမ်ိဳးလည္း မဟုတ္ေတာ႔ ဘာမွကို သိပ္မသိဘူး။ ဒုတိယအပတ္အဂၤါေန႔က မိသားစုနဲ႔ ဘုရားေပၚတက္တာ။ ပထမအပတ္တုန္းကေတာ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ေပါ႔။ အဲဒီေန႔က ဘုရားေပၚကဆင္းေတာ႔ ဓာတ္ေလွကားနားက ဖိနပ္သိမ္းေကာင္တာမွာ အက်ီၤလည္ကတံုးနဲ႔ ကခ်င္ပုဆိုးနဲ႔လူ တစ္ေယာက္က ထိုင္ၿပီး ေကာင္တာက ေကာင္ေလးေတြကို ဟိုဖိနပ္ ဟိုသိမ္း၊ ဒီဖိနပ္ ဒီသိမ္းနဲ႔ ေျပာေနတယ္။ ဖိနပ္ထည့္ဖို႔ ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္၀ယ္တဲ႔လူေတြကိုလည္း အလကားေပးလို႔ေပါ႔။ စကားေျပာကလည္း ေတာ္ေတာ္ယဥ္ေက်းသား။ ဒါနဲ႔ ဓာတ္ေပါက္လိုက္ပါတယ္။ ပံုမွန္ ဖိနပ္သိမ္းေကာင္တာကလူ မဟုတ္ဘူးဆိုတာကိုေလ။ တကၠစီေပၚေရာက္ေတာ႔ အဲဒီအေၾကာင္းေျပာျဖစ္ၾကတယ္။ အရပ္၀တ္ေတြနဲ႔ျဖစ္ေပမဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္စကားေျပာစက္ေတြတကားကားနဲ႔ အလုပ္ရႈပ္ေနၾကတဲ႔ ပုဂၢိဳလ္ေတြအေၾကာင္းေျပာရင္း တကၠစီဦးေလးႀကီးကလည္း ၀င္ေျပာတယ္။ အာဂမသူငယ္ခ်င္းက အဲဒီဦးေလးကို ျပန္ေမးတယ္။ "ဒါနဲ႔ ဦးေလးကေရာ ဘာလဲ"တဲ႔။ ဦးေလးႀကီးလည္း ေၾကာင္သြားမွာေပါ႔။ "ျပည္သူလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ဘာလဲ"ဆိုၿပီး ထပ္ေမးေတာ႔မွ "ျပည္သူေပါ႔"တဲ႔။ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က ၀င္ေနာက္တယ္ "ျပည္သူဟုတ္ပါဘူး... ျပည္သားပါ"တဲ႔။ ေနာက္ေတာ႔ ဦးေလးႀကီးက ဆက္ေျပာတယ္။ "မနက္ျဖန္ ၂၂ ရက္ေန႔ကို သူ တကၠစီမဆြဲဘူး"ေပါ႔။ "ကိုမင္းကိုနိုင္တို႔ကို ေထာက္ခံတဲ႔အေနနဲ႔"လို႔ေျပာတယ္။ "ဒီေန႔ အဂၤါေန႔ကိုလည္း မစုစုေႏြးတို႔က အျဖဴေရာင္၀တ္ဖို႔ ျပည္သူေတြကို ေမတၱာရပ္ခံထားလို႔ သူ အပတ္တိုင္း အျဖဴေရာင္ ၀တ္တယ္"ေပါ႔။ ဒီေနရာမွာ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းမကလည္း ကိုယ္႔ထက္ဆိုးတယ္။ "ဟာ...ေလးစားသြားၿပီ ဦးေလးႀကီးရာ၊ ဒါမ်ိဳးျဖစ္ေနရမယ္" ဘာညာနဲ႔။ က်န္တဲ႔ေကာင္ေတြက မ်က္ခံုးလႈပ္ေနၾကၿပီ။ ဘာပဲေျပာေျပာ အဲဒီဦးေလးလို ေရဒီယိုေတြ နားေထာင္ၿပီး သိတဲ႔လူက ရွားပါတယ္။

ကားမရွိေလေတာ႔ သြားေလရာ တကၠစီငွားစီးရတာနဲ႔ ရန္ကုန္ျပန္တာ တကၠစီဖိုးနဲ႔တင္ ေတာ္ေတာ္ကုန္သြားတယ္။ တကၠစီခေတြကလည္း ဟိုနားဒီနားကို ၂၀၀၀ ေပးရတယ္။ ငွားစီးသမွ် ၃၀၀၀နဲ႔ အထက္ႀကီးပဲ ေပးရတယ္။ အစကေတာ႔ သိပ္မဆစ္ဘဲ စီးတယ္။ ေနာက္ပိုင္းေတာ႔ နည္းနည္း ဆစ္ၾကည့္တယ္။ စီးမဲ႔ခရီးသည္မရွိလို႔ တကၠစီေမာင္းတဲ႔ ဦးႀကီးေတြလည္း အရင္လို ေစ်းဆစ္ရင္ မတင္ဘူးဆိုၿပီး မေျပာနိုင္ေတာ႔ဘူး။ ကိုယ္က ေစ်းနည္းနည္းဆစ္ၿပီး စီးျပန္ရင္လည္း ကားေပၚထိုင္လိုက္တာနဲ႔ ညည္းလိုက္တဲ႔ ညည္းခ်င္းဆိုတာ ေနာက္ဆံုးေတာ႔ ေစ်းမဆစ္ခင္က ေစ်းနႈန္းအတိုင္းပဲ ေပးလိုက္မိေတာ႔တာပဲ။ ရန္ကုန္တၿမိဳ႕လံုးက လူေတြ ခိုေတြမ်ားျဖစ္သြားၿပီလား မွတ္ရေအာင္ လူတိုင္းလိုလို ညည္းၾကတယ္။ တကၠစီပဲစီးေနေတာ႔ တကၠစီေမာင္း ဦးႀကီးေတြရဲ့ ညည္းခ်င္းကို ပိုနားေထာင္ရတယ္။ အံုနာေၾကးေတာင္ မနည္းရွာေနရတယ္ဆိုတဲ႔အေၾကာင္း၊ ကုန္ေစ်းနႈန္းအေၾကာင္း၊ ေနာက္ ထံုးစံအတိုင္း အစိမ္းေရာင္၀တ္ပုဂၢိဳလ္ေတြရဲ့အေၾကာင္း၊ လတ္တေလာ ျဖစ္ေနတဲ႔ ရုန္းရုန္းအေၾကာင္း။

ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေျပာၾကတဲ႔ထဲမွာ တူညီတာ တခုကေတာ႔ လူေတြ မေက်နပ္ၾကဘူးဆိုတာပါပဲ။ ဒါေပမဲ႔ လူေတြက ဘာမွလည္း သိပ္မသိၾကဘူး။ ခုလက္ရွိ လႈပ္ရွားေနၾကတာကိုလည္း ၈၈မ်ိဳးဆက္ေက်ာင္းသားေတြဆိုတာ သိပံုမေပၚဘူး။
(ျပည္သူ)လူအမ်ားစု ေျပာၾကတာက ဒီလို အစစ ၾကပ္တည္းေနခ်ိန္မွာ ဓာတ္ဆီ၊ ဒီဇယ္ဆီေစ်း၊ ဂတ္စ္ေစ်းေတြ တိုးျမွင္႔လိုက္တာက တမင္သက္သက္လူ(ျပည္သူ)ေတြ ဆူေအာင္ ဖန္တီးတာပဲေပါ႔။ သူတို႔ရဲ့ ခရီးကလည္း အဆံုးသတ္ေနၿပီ။ ၈၈တုန္းကလိုျဖစ္ၿပီး ေနာက္တခါ ျပန္စခ်င္ေနတဲ႔ သေဘာပဲလို႔ (ျပည္သူ)လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ယူဆၾကတယ္။ ဒီေတာ႔ (ျပည္သူ)လူေတြက သူတို႔ေမွ်ာ္မွန္းသလို၊ သူတို႔ဆင္တဲ႔ ေထာင္ေခ်ာက္ထဲ မ၀င္ဘဲ ေစာင္႔ၾကည့္မယ္လို႔ ေျပာၾကတယ္။ ခုဆႏၵျပေနတယ္ဆိုတာလည္း သူတို႔က အလံရႉးလုပ္ေနတာေပါ႔ေလ။ သူတို႔လူေတြကပဲ လူ၀တ္လဲၿပီး ဆႏၵျပခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနၾကတာလို႔ (ျပည္သူ)လူအမ်ားစုက ယူဆၾကတယ္။ အဲဒါေၾကာင္႔လည္း ခုလႈပ္ရွားမႈမွာ (ျပည္သူ)လူေတြအားလံုး မပါ၀င္လာတာလို႔ေျပာရမယ္။ (ျပည္သူ)လူေတြက ေၾကာက္လို႔၊ စား၀တ္ေနေရးအတြက္ ရုန္းကန္ေနရလို႔ ဆိုတာထက္ တမင္မဆူဆူေအာင္ လုပ္ေနတယ္လို႔ ယူဆၿပီး ၀င္မပါၾကတာမ်ားတယ္။ အဲလို ေျပာဆိုယူဆေနၾကတာက တေယာက္လည္း မဟုတ္၊ နွစ္ေယာက္လည္း မဟုတ္ဘူး။ တကၠစီေမာင္းသူေတြ၊ ေစ်းေတြ၊ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေတြမွာ အဲလိုပဲ ေျပာေနၾကတာ။ ဒီေတာ႔ သူတို႔ ေျပာတာကို နည္းနည္းေတာ႔ စဥ္းစားသင္႔တာေပါ႔ေနာ္။

မိုးေတြရြာ၊ ေရေတြႀကီးၿပီး ဘယ္လိုေတြျဖစ္ကုန္လဲေတာ႔ မသိဘူး။ ခ်ိဳးရတဲ႔ေရေတြက ဂ်ိဳးျဖဴပိုက္ကဆိုေပမဲ႔ ၀ါက်င္က်င္နဲ႔ ေျမာင္းထဲက ေရေတြ ခပ္ခ်ိဳးေနရသလိုပဲ။ ေသာက္ေရကိုေတာင္ အရင္လို ဂ်ိဳးျဖဴကလာတဲ႔ေရကို ေရစစ္နဲ႔ စစ္ၿပီး မေသာက္ၾကေတာ႔ဘူး။ ေရေတြကလည္း ေျမာင္းေရလို ၀ါေနမွေတာ႔ ဘယ္လိုလုပ္ေသာက္လို႔ ရေတာ႔မွာလဲေလ။ ေရသန္႔ဗူး ဗူးႀကီးေတြမွာၿပီး ေသာက္ၾကတာ အိမ္တိုင္းလိုလိုပဲ။ အဲဒီေရသန္႔ေတြကေရာ တကယ္သန္႔ရဲ့လား မသိပါဘူး။ ေနာက္ေတာ႔ ကၽြန္မလည္း ဘယ္လိုျဖစ္လဲမသိ။ ရန္ကုန္ေရာက္ၿပီး နွစ္ရက္ပဲၾကာတယ္။ ေနမေကာင္းျဖစ္ၿပီး ေဆးခန္းသြားရတယ္။ ဒီမွာေနရင္ တခါမွ ေဆးမထိုးရေပမဲ႔ ရန္ကုန္မွာေတာ႔ တခုခုျဖစ္တာနဲ႔ အေၾကာေဆးဆိုၿပီး ေဆးထိုးခံရေတာ႔တာပဲ။

၀က္သားတုတ္ထိုးစားၿပီး ၀မ္းကိုက္လို႔ ျပန္ခါနီး တရက္က ဘာမွမလုပ္နိုင္။ ဗိုက္ထဲကေန ေအာင္႔လိုက္၊ နာလိုက္တာဆိုတာ မေျပာပါနဲ႔ေတာ႔။ စကားေတာင္ ဟဟ မေျပာနိုင္ေအာင္ ေ၀ဒနာကဆိုးလွတယ္။ ဒီၾကားထဲ အစ္မ၀မ္းကြဲေတြ၊ ညီမ၀မ္းကြဲေတြနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းအခ်ိဳ႕က သူတို႔အတြက္ အခ်ိန္အမ်ားႀကီး မေပးလို႔ဆိုၿပီး စိတ္ေကာက္ၾကေသးတယ္။ ဗိုက္နာနာနဲ႔ပဲ စမ္းေခ်ာင္းဘက္က အသီးအရြက္စံုသုပ္ အသုပ္ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ လိုက္ထိုင္ၿပီး စကားေျပာေပးရေသးတယ္။ ကိုယ္တိုင္ေတာ႔ ဘာမွမစားနိုင္ေတာ႔ဘူး။ ဒါေတာင္ ခ်င္း၁၆က ၀က္သားတုတ္ထိုးေကာင္းတယ္ဆိုၿပီး လုပ္ၾကေသးတယ္။
လူလည္း ၀႗္လည္တာလား မေျပာတတ္ဘူး။ ရန္ကုန္စေရာက္ထဲက အဆက္အသြယ္မလုပ္လို႔ မ်က္ေစာင္းေတြ တဒိုင္းဒိုင္း ထိုးတဲ႔သူနဲ႔။ ပါးစပ္ကေန ပြစိပြစိနဲ႔ နားညည္းေလာက္ေအာင္ ပူညံပူညံလုပ္တဲ႔သူနဲ႔။ ၀မ္းကိုက္တဲ႔ ေ၀ဒနာက ေတာ္ေတာ္ဆိုးရတဲ႔ၾကားထဲ ဟိုစိတ္ေကာက္ၾကတဲ႔ အစ္မေတြ၊ ညီမေတြေၾကာင္႔ ေဆးခန္းကို ေစာေစာစီးစီးမသြားရလို႔ ေ၀ဒနာက ပိုခံစားလိုက္ရတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ရန္ကုန္မွာ နွစ္ပတ္ေနတာ ေဆးခန္း နွစ္ခါ သြားရတယ္။ အေၾကာေဆးဆိုတာလည္း နွစ္ခါထိုးလိုက္ရတယ္။ ဒီကိုျပန္ေရာက္ေတာ႔ ကၽြန္မညီမက ဆီးေျပာတယ္။ တခါသံုးအပ္ဆိုတာ ေသခ်ာရဲ့လားတဲ႔။ ျမန္မာျပည္က သူနာျပဳဆရာမေတြေျပာေတာ႔ ကုလားေတြက သံုးၿပီးသား တခါသံုးအပ္ေတြ ျပန္လာ၀ယ္ၿပီး အဲဒါကို ျပဳျပင္ၿပီး ျပန္ေရာင္းတတ္တယ္တဲ႔။ သူေျပာတာနဲ႔ လူလည္း လက္ေမာင္းက အပ္ေပါက္နွစ္ေပါက္ကိုၾကည့္ၿပီး ဒိန္းကနဲ ျဖစ္သြားေသးတယ္။ ဒါေပမဲ႔ မတတ္နိုင္ဘူးေလ။ ေဆး နွစ္ခါေတာင္ ထိုးလာၿပီးမွေတာ႔ ဘာတတ္နိုင္မွာလဲ ကံေပါ႔လို႔ပဲ ေျပာရေတာ႔မွာေပါ႔။

s0wha1

ရန္ကုန္ျပန္ မွတ္တမ္း (၁)
ရန္ကုန္ျပန္ မွတ္တမ္း (၃)

Print this post

10 comments:

M.Y. said...

ညီမ အဲဒါဘာျဖစ္တုန္း ရဲ ့…ရန္ကုန္သြားေတာလား က ေကာင္းလွပါကလား…(ျမိဳ ့ေတာ္မဟုတ္ေတာ့ဘူးဆိုေတာ့ ေတာလားလို ့သုံးလိုက္ပါတယ္)

kty said...

tru&efukefeJYa0;wmBumvkdUygaemufykdif;qkdtqifroifY&iftrwkdUNrefrmukdNyefvm&ifaeNynfawmfavqdyfqkdwmuaeVia Ygn qkdNyD; domestic flight eJY&efukefudkwqifYNyefvm&vdrfYr,f/bmvkdvJqkdawmYowif;pmxJrSmaeNynfawmfudkNrefrmNynf&JUNrdKUawmfvkdUaBumfnmvkdufyDav

Joe said...

Thank you, friend.
You have shared a recent diary of Yangon. I believe the situation you mentioned in Yangon can be generalisable to the whole country.
I do wish all Myanmar people may grasp the better future and better life.
May Buddha and member gods help us all QUICKLY !

lwinmoe said...

Your comments about the views of some people in Burma are interesting.
Best and keep up the good work,
Lwin Moe

စိုးေဇယ်ထြန္း said...

ရန္ကုန္ေရာက္တာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကိုေတာင္ မဆက္သြယ္ဘူး
:P

s0wha1 said...

kty: tru&efukefeJYa0;wmBumvkdUygaemufykdif;qkdtqifroifY&iftrwkdUNrefrmukdNyefvm&ifaeNynfawmfavqdyfqkdwmuaeVia Ygn qkdNyD; domestic flight eJY&efukefudkwqifYNyefvm&vdrfYr,f/bmvkdvJqkdawmYowif;pmx

ေကတီ၀ိုင္ ေရးထားတာကို ျပန္ဘာသာျပန္ေပးတာပါ။

အမက ရန္ကုန္နဲ႔ ေ၀းတာႀကာလို႔ပါ...ေနာက္ပိုင္းဆုိ အဆင္မသင္႔ရင္ အမတုိ႕႔ ျမန္မာကုိျပန္လာရင ္ေနျပည္ေတာ္ေလဆိပ္ဆုိတာကေန Via ႔YGN ဆုိၿပီး domestic flight နဲ႔ ရန္ကုန္ကို တဆင္႔ျပန္လိမ္႔မယ္။ ဘာလုိလဲဆုိေတာ႔သတင္းစာထ

s0wha1 said...

ကိုေမာင္ရင္၊ ကိုlwinmoe ေက်းဇူး...ေကတီ၀ိုင္ ေျပာတာေတာ႔ သိပ္နားမလည္ဘူး...ကိုJoe ဆုေတာင္းတဲ႔အတိုင္း ျဖစ္ပါေစ...ေမာင္ေလး စိုးေဇယ်ထြန္း...ဒီတခါ ျပန္လာရင္ အေၾကာင္းၾကားမယ္။။။

Tha Har Rar said...

lon loon lon tal bal lo luu twe lal hae... sout yann sout yann soe tal ..... thout kyi kyal nay tay tal...... minn toe singapore mar yay taung ma shi buu ma hote lar.... lit lal ....khat thout thout lit..... kha byar har gyi ko phat ya tar a that to tal..... mo cho myit cho nae.... kghapo;erwkjbbkjjkbgjsoaerbngsijo

s0wha1 said...

tha har rar ဆိုတဲ႔လူ မဖတ္ခ်င္ရင္ မဖတ္နဲ႔ေပါ႔ဟယ္။ ကၽြန္မ႔စာကို ဖတ္ၾကပါ၊ ဖတ္ၾကပါလို႔ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မတိုက္တြန္းဖူးဘူး။ စုတ္ျပတ္သပ္ေနတဲ႔ ျမန္မာျပည္အေၾကာင္းကို စုတ္ျပတ္သပ္ေနသလို ေရးရမွာပဲ။ စကၤာပူမွာ ဘာသယံဇာတမွ မရွိလို႔ ေရကိုေတာင္ သူမ်ားႏိုင္ငံက ၀ယ္ေသာက္ေနရတယ္ဆိုေပမဲ႔ ၀ယ္ေသာက္ႏိုင္တဲ႔ အေျခအေန(ေငြေၾကး) ရွိမွ ၀ယ္ေသာက္လို႔ရတယ္ဆိုတာလည္း မေသမခ်င္းမွတ္ထားလိုက္ဦး။

Aung said...

Here we are having some guests from Burma and to our shock and dismay, they do not eat like last times. In one sentence, Burmese people become poorer even for middle class (home owning, educated and holding local professional jobs)

ကာရန္မဲ႔ အေတြးစမ်ား © 2008 Por *Templates para Você*