Wednesday, July 16, 2008

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ မေမ့ႏိုင္ေသာ မိန္႔ခြန္းမ်ား (၄)



အဂၤလိပ္တို႔၏ ဓေလ့ထံုးစံႏွင့္ အဂၤလိပ္တို႔၏ စိတ္ေနစိတ္ထားတို႔ကို စြန္႔လႊတ္ၾကကုန္ေလာ့

စည္းစိမ္ ေလာဘထြက္လိုေသာစိတ္၊ မိမိကိုယ္ကို အမ်ားႏွင့္ သီးသန္႔ျခားနားလိုေသာ စိတ္ႏွင့္ အေနအထိုင္ နည္းလမ္း စည္းကမ္းမ်ားသည္ အသင္တို႔ကို ပ်က္စီးေအာင္ ျပဳခဲ့သည္ မဟုတ္ပါေလာ။ ထုိအခ်က္တို႔ကို အသင္တို႔ကိုယ္တိုင္ ျပန္လွန္၍ စဥ္းစားအပ္ေပသည္။ ထုိအခ်က္တို႔မွာ ေလာက၀တၱရားႏွင့္ ကိုယ္က်င့္တရားကိုသာ အေရးတႀကီး ဂရုျပဳတတ္ေသာ အေရွ႕တိုင္းရင္းသားတို႔၏ စိတ္ႏွင့္ ဆန္႔က်င္လ်က္ရွိသည္။ သူခပ္သိမ္းတို႔ စိတ္ရႊင္လန္းမွဳ၊ အထူးႀကီးပြားခ်မ္းသာမွဳတို႔ကိုသာ အေရးေပးတတ္ေသာ အေရွ႕တိုင္းသားတို႔၏ ၀ါဒႏွင့္လည္း ဆန္႔က်င္လ်က္ရွိသည္။ အဂၤလိပ္တို႔၏ စိတ္ေနစိတ္ထား၊ ေနနည္း ထိုင္နည္းတို႔သည္ အသင္တို႔၌ ကိန္းေအာင္းေနေသးသမွ် ကာလပတ္လံုး ဗမာႏိုင္ငံ၏ ႀကီးပြားတိုးတက္ေရးကို ေမွ်ာ္မွန္းႏိုင္မည္ မဟုတ္ေခ်။ ထုိ႔ေၾကာင့္ လိုအပ္ေသာ စိတ္ေနစိတ္ထား၊ ေနနည္း ထိုင္နည္းတို႔ကို ၿမဲၿမံေသာသတိျဖင့္ ဖယ္ရွားသုတ္သင္ၾကေလကုန္။

..................................................

ထၾကြလံု႔လရွိေသာ စိတ္၊ သူရသတၱိရွိေသာ စိတ္၊ အလုပ္၌ စိတ္၀င္စားေသာ စိတ္၊ အက်ိဳးေဆာင္လိုေသာ စိတ္တို႔ကို ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္၍ အားေပးၾကရမည္။

ဗမာတို႔သည္ ပင္ကိုယ္ကပင္ သူရသတၱိႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ လူမ်ိဳးျဖစ္သည္။ ထၾကြလံု႔လရွိ၍ တိုးတက္ႀကီးပြားလိုေသာ လူမ်ိဳးလည္းျဖစ္သည္။ လူတမ်ိဳးတမ်ိဳး၏ တိုးတက္ျခင္း၊ ေလ်ာ့က်ျခင္းတို႔သည္ ထိုလူမ်ိဳး၏ ပစၥည္းအင္အားအေပၚမွာသာ တည္ရွိေနသည္ မဟုတ္၊ စိတ္ဓာတ္ အင္အားအေပၚ တည္ရွိေနသည္။ ဗမာသမိုင္းကို ျပန္လွန္၍ ၾကည့္ရွဳလွ်င္ ဗမာတို႔၏ စိတ္ဓာတ္အင္အား ႀကီးမားေၾကာင္းကို ထင္ရွားစြာ ေတြ႕ျမင္ရလိမ့္မည္။ အသင္တို႔သည္ ဗမာတို႔သတၱိကို ျပန္လွန္၍ ေခၚပါေလာ့၊ ေပါ့ေပါ့ဆဆ မေနေစဘဲ၊ ပ်င္းရိစြာမေနေစဘဲ အက်ိဳးေဆာင္လိုေသာ စိတ္ဓာတ္၊ အလုပ္လုပ္လိုေသာ စိတ္ဓာတ္တို႔ကို သြင္းေပးသင့္ေလသည္။ ယင္းသို႔ စိတ္ဓာတ္သစ္သြင္းေပးႏိုင္လွ်င္ ဗမာႏိုင္ငံသည္ အမွန္မုခ် ႀကီးမား တိုးတက္မည္ျဖစ္သည္။

..................................................

စက္မွဳလက္မွဳမွစ၍ အျခားသက္ဆိုင္ရာ အတတ္တို႔ကို တတ္ေျမာက္ေသာ ဗမာတို႔၏ စြမ္းရည္သတိၱတို႔ကို ႀကီးထြားေအာင္ျပဳ၍ ႏိုင္ငံအင္အားကို ျဖည့္ပါေလာ့။ တိုးပြားေအာင္ ျပဳပါေလာ့။

ဗမာႏိုင္ငံသည္ သဘာ၀အေလ်ာက္ တည္ရွိေနေသာ ဥစၥာရတနာ အေပါင္းတို႔ႏွင့္ ျပည့္စံုသည့္ ႏိုင္ငံျဖစ္ေလသည္။ ရာသီဥတု အေျခအေနကလည္း ထိုဥစၥာရတနာအေပါင္းတို႔ကို တိုးတက္ေအာင္ ျဖည့္စြမ္းႏိုင္ေသာ အေျခအေနျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အသင္တို႔သည္ အေထြေထြ ပညာေရးႏွင့္တကြ စက္မွဳလက္မွဳပညာတို႔ကို အားေပး အေရးယူသင့္ေလသည္။ သို႔မွသာ ဗမာအေပါင္းတို႔သည္ ထိုဥစၥာရတနာအေပါင္းတို႔ကို တိုးတက္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ရာတြင္ မိမိတို႔ တတ္သိေသာ ပညာတို႔ကို စူးေဆာက္ပမာ အသံုးခ်ႏိုင္မည္ျဖစ္သည္။ တဖန္ အလုပ္လုပ္လိုေသာ စိတ္ဓာတ္ကို သြင္းေပးခဲ့ေသာ္ ဗမာဥစၥာရတနာအေပါင္းတို႔သည္ တိုးတက္မည္အမွန္ျဖစ္သည္။ ထိုသို႔ တိုးတက္လွ်င္ ဗမာတမ်ိဳးလံုး ခ်မ္းသာ၍ ဗမာတမ်ိဳးလံုး၏ အင္အားလည္း ႀကီးမားလာလိမ့္မည္ျဖစ္သည္။

..................................................

က်န္းမာေရးႏွင့္ ညီညြတ္ေအာင္ ေနလိုေသာ စိတ္ဓာတ္ႏွင့္ လူအင္အား တိုးပြားေအာင္ ေဆာင္ရြက္ၾကေလာ့

လူဦးေရ မ်ားျပားျခင္းသည္ ႏိုင္ငံႏွင့္တကြ လူတမ်ိဳးလံုး၏ ႀကီးပြားတိုးတက္ေရးတြင္ အေျခခံျဖစ္သည္ကို ေျပာျပရန္ လိုမည္မထင္ပါ။ သို႔ရာတြင္ ဗမာႏိုင္ငံတြင္ ယခုထက္တိုင္ ကူးစက္တတ္ေသာ ကပ္ေရာဂါ ထူေျပာေနေသးသျဖင့္ မ်ားစြာကုန္ေသာ လူ႔တန္ဖိုးတို႔သည္ ထိုကပ္ေရာဂါတို႔ေၾကာင့္ အသက္ ဆံုးရွံဳးၾကရေလသည္။ မစြမ္းမသန္ ျဖစ္ၾကရရွာေလသည္။ ဤအခ်က္ကား ဗမာႏိုင္ငံသစ္တြင္ ေဘးဆိုးႀကီးတရပ္ ျဖစ္ေလသည္။ က်န္းမာေရးႏွင့္ စပ္ဆိုင္ေသာ ပညာရပ္တို႔ကို ဗမာႏိုင္ငံ၌ ႏွစ္သက္ဖြယ္ျဖစ္ေအာင္ အႏွံ႔အျပား ျဖန္႔ခ်ီေပးလိမ့္မည္ဟု ကၽြႏု္ပ္ ေမွ်ာ္လင့္သည္။ စားေသာက္ေနထိုင္ပံုတို႔ကို ျပဳျပင္ေပးလိမ့္မည္ဟုလည္း ေမွ်ာ္လင့္သည္။ သို႔မွသာ ဗမာႏိုင္ငံ၀ယ္ လူဦးေရတိုးတက္၍ ဗမာတို႔လည္း က်န္းမာ သန္႔ရွင္းေသာ လူမ်ိဳးျဖစ္လာႏိုင္ေပမည္။

ဤေန႔ထူးေန႔ျမတ္တြင္ ကၽြႏု္ပ္သည္ အထက္ပါ အႀကံဉာဏ္မ်ားကို ေပးခဲ့ပါ၏။ အဖသည္ လူ႔ေလာကသို႔၀င္၍ အလုပ္လုပ္အံ့ဆဲဆဲျဖစ္ေသာ သားခ်စ္ရတနာကို အႀကံဉာဏ္မ်ား ေပးသကဲ့သို႔ ဤအႀကံဉာဏ္မ်ားကို ေပးအပ္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ အသင္တို႔သည္ ကၽြႏု္ပ္၏ ေစတနာစိတ္ထားကို ယံုၾကည္ေလးျမတ္၍ ဤစစ္ႀကီးကို ေအာင္ျမင္ေရးႏွင့္ ႏိုင္ငံေကာင္း ႏိုင္ငံျမတ္ ထူေထာင္ေရး လမ္းေၾကာင္းကို လိုက္ပါလွ်င္ အသင္တို႔၏ လိုဘ ဆႏၵႀကီး ျပည့္စံုမည္ဟု ကၽြႏု္ပ္ ယံုၾကည္စိတ္ခ်ပါသည္။

နိဂံုးခ်ဳပ္လိုသည္မွာ ဗမာတို႔သည္ နိပြန္လက္နက္ ႏိုင္ငံေတာ္ႀကီးႏွင့္တကြ နိပြန္အရွင္ဧကရာဇ္ တပ္မေတာ္ႀကီးတို႔ႏွင့္ စိတ္အားထက္သန္စြာ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္ကို ေတြ႔ရွိရသျဖင့္ အထူး၀မ္းေျမာက္ပါသည္။ နိပြန္ လက္နက္ႏိုင္ငံေတာ္ႀကီးႏွင့္ နိပြန္အရွင္ ဧကရာဇ္ တပ္မေတာ္ႀကီး တို႔ကလည္း အသင္တို႔ကို လံုး၀ယံုၾကည္ ကိုးစားပါသည္။ ထို႔ျပင္ ဗမာႏိုင္ငံသစ္သည္ အေရွ႕အာရွတိုက္ႏွင့္အတူ ႀကီးပြားေရး နယ္ပယ္ႀကီးတြင္ အဆက္အသြယ္ႀကီးတခု အျဖစ္ျဖင့္ ရရွိခဲ့ၿပီးျဖစ္ေသာ ဤအဆင့္အတန္းႏွင့္ ေလ်ာ္ညီစြာ အလ်င္အျမန္ ေပါက္ေျမာက္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္လိမ့္မည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္ပါသည္။ ကၽြႏု္ပ္တို႔အဘို႔မွာကား ဗမာႏိုင္ငံေတာ္ကို တတ္အားသေရြ႕ အကူအညီေပး၍ ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္ရန္ လိုလားေၾကာင္း ေၾကညာလုိက္ပါသတည္း။

(ဗမာသစ္စာေစာင္မွ)

................................................

ဗမာျပည္ ကာကြယ္ေရးသည္ အေရွ႕အာရွ ကာကြယ္ေရးျဖစ္သည္။

ေအာက္ပါ မိန္႔ခြန္းမွာ ဇန္န၀ါရီလ ၄ ရက္ေန႔တြင္ ေရဒီယိုမွေန၍ ကာကြယ္ေရး၀န္ႀကီး ေမဂ်ာဂ်င္နရယ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ဗမာျပည္၏ ကာကြယ္ေရးဟူေသာ ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ ေျပာၾကားေသာ မိန္႔ခြန္းျဖစ္သည္။

အားလံုးသိၾကတဲ့အတိုင္း ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဗမာႏိုင္ငံလြတ္လပ္ေရးေၾကညာတဲ့ေန႔ ၁၉၄၃ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ ၁ ရက္ေန႔မွာ ကာကြယ္ေရး၀န္ႀကီးအျဖစ္ ခန္႔အပ္ျခင္းခံခဲ့ရတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီေန႔အထိ ဗမာျပည္ကာကြယ္ေရးနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ ျပည့္ျပည့္စံုစံု မေျပာရေသးဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ႏွစ္သစ္အစျဖစ္တဲ့ ဒီေန႔မွာ ခင္ဗ်ားတို႔ နားလည္ဖို႔လိုမယ္။ ဗမာျပည္ကာကြယ္ေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ နည္းနည္းေျပာရမယ္။

ဗမာျပည္ ကာကြယ္ေရးအေၾကာင္း ေျပာတဲ့ေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔တေတြဟာ လကၡဏာ ၂ ရပ္ကို သတိျပဳၾကရမယ္။ အဲဒါက အမည္အားျဖင့္ အက်ယ္နဲ႔ အက်ဥ္း၊ ပထမဆံုး ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဗမာျပည္ ကာကြယ္ေရးလို႔ ေျပာတဲ့အခါ တခ်ိဳ႕ဗမာေတြက ဒီစကားလံုးကို အင္မတန္ ေပ်ာ့တယ္လို႔ ထင္ေကာင္း ထင္ၾကလိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီလို မဟုတ္ပါဘူး။ ဗမာျပည္၏ ကာကြယ္ေရးလို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘာ့ေၾကာင့္ေျပာသလဲ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံကို မခ်ဲ႕ခ်င္ဘူး။ နယ္ေျမေတြကိုလည္း တုိက္ၿပီးမယူခ်င္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံ နယ္မခ်ဲ႕ခ်င္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဗမာျပည္ကို ကာကြယ္ခ်င္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံ အၿမဲတမ္း ေတာင့္တင္းႏိုင္သမွ် ေတာင့္တင္းေအာင္လုပ္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ေလႀကီးမိုးႀကီး စကားမေျပာဘဲ ဗမာျပည္ရဲ့ ကာကြယ္ေရးဆိုတဲ့ စကားလံုးေလာက္ပဲ ေျပာတာျဖစ္တယ္။ ဗမာျပည္ စကားပံုတခုမွာ ေလႀကီးမိုးႀကီး ေျပာဆိုလုပ္ကိုင္တဲ့ စီမံကိန္းေတြဟာ အဲဒီစီမံကိန္းမၿပီးခင္ကဘဲ ပ်က္စီး ဆံုးရွံဳးရတာပဲဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ သက္ေရာက္တဲ့ စကားပံုရွိပါတယ္။ ၿခိမ္းသာၿခိမ္းၿပီး မရြာတဲ့မိုးလိုေပါ့။ ကာကြယ္ေရးအလုပ္ဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ့တာ၀န္ပဲ။ အခု ကၽြန္ေတာ္အားလံုးကို အသံလႊင့္ေျပာၾကားေနတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ဟာ ဒီတာ၀န္ကို ဘယ္လိုေဆာင္ရြက္မလဲဆိုတာနဲ႔ တုိင္းျပည္က အကူအညီေပးဘို႔ ေျပာေနတာျဖစ္တယ္။

..................................................

အေရွ႕အာရွ ကာကြယ္ေရး

ဗမာျပည္ရဲ့ ကာကြယ္ေရးအေၾကာင္းကို မေျပာခင္ ဗမာျပည္ကာကြယ္ေရးဟာ အေရွ႕အာရွကာကြယ္ေရးနဲ႔ ဘယ္လုိ ဆက္သြယ္ေနတယ္ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ အျပည့္အစံု နားလည္ၾကရမယ္။ ယခုလက္ရွိအခ်ိန္ဟာ အတိတ္ကာလက ရက္ေတြနဲ႔ မတူဘူး။ ႏိုင္ငံအားလံုးဟာ ဆက္စပ္ေနၾကတယ္။ ႏိုင္ငံတႏိုင္ငံဟာ သီးျခားလြတ္ကင္းၿပီး မေနႏိုင္ဘူး။ ႏိုင္ငံတိုင္း ႏိုင္ငံတိုင္းဟာ တလမ္း မဟုတ္တလမ္း၊ တခု မဟုတ္တခု ဆက္စပ္ေနတယ္။ တႏိုင္ငံဟာ ဒီအေၾကာင္းကို နားမလည္ရင္ တျခားႏိုင္ငံေတြအရင္ ပ်က္ဆီးမွာပဲ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘာ့ေၾကာင့္ ၿဗိတိသွ်ေအာက္ကို က်ေရာက္ခဲ့ရသလဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ တကိုယ္ထဲ တဦးထဲေနခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းေၾကာင့္ပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘိုးေဘးဘီဘင္ေတြဟာ ဒီအေၾကာင္းကို ေတြးလည္း မေတြးခဲ့ဘူး။ လုပ္လည္း မလုပ္ခဲ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံဟာ ၿဗိတိသွ်လက္ေအာက္ကို က်ေရာက္ခဲ့ရတာပဲ။

အိႏၵိယနဲ႔ အေရွ႕အာရွမွာရွိတဲ့ တျခားႏိုင္ငံေတြလည္း ဒီလိုပဲ။ ဒီအခ်က္ကို ရွင္းလင္းျပတ္သားစြာ သိျမင္နားလည္တဲ့ ႏိုင္ငံကေတာ့ နိပြန္ႏိုင္ငံပဲျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ အခုရွိေနတဲ့ နိပြန္ႏိုင္ငံ အေျခအေနကို ေတြ႔ျမင္ႏိုင္ၾကတယ္။ ဗမာျပည္ကာကြယ္ေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေဆြးေႏြးတဲ့အခါ ယခုလို အေျခခံမူေတြကိုလဲ စဥ္းစားၾကရလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဒီအခ်က္ေတြရဲ့ က်ယ္ျပန္႔တဲ့ သြင္ျပင္လကၡဏာေတြကို ၾကည့္တဲ့အခါ ဗမာျပည္ကာကြယ္ေရးဆိုတာ အေရွ႕အာရွကာကြယ္ေရး၊ အေရွ႕အာရွကာကြယ္ေရးဆိုတာ ဗမာျပည္ကာကြယ္ေရးျဖစ္တယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေတြ႔ျမင္ နားလည္လာၾကလိမ့္မယ္။ ဒီမူအတိုင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ မလိုက္ဘူးဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ ဗမာျပည္ကို တကယ္တမ္း ကာကြယ္ႏိုင္မယ္ မဟုတ္ဘူး။ ၿပီးေတာ့ မဟာအေရွ႕အာရွ အတူႀကီးပြားေရးနယ္ကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ ထူေထာင္ႏုိင္မယ္လည္း မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဒီအခ်က္ကို ျပည့္စံုစြာ နားလည္ရမယ္။ ဒီအခ်က္ကို ကၽြန္ေတာ္ဆက္ၿပီး ရွင္းျပဦးမယ္။

..................................................

စစ္တပ္မ်ား လိုတယ္

ဗမာျပည္ကို ကာကြယ္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ ဘာလိုသလဲ။ စစ္တပ္ေတြ ေသခ်ာေပါက္လိုတယ္။ ဒီတပ္ေတြထဲမွာ ၾကည္းတပ္၊ ေလတပ္၊ ေရတပ္ေတြ ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စစ္တပ္လိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ လူေတြရွိရမယ္။ အဲဒီေနာက္ ဒီလူေတြကို ေကၽြးဘို႔၊ ေထာက္ပံ့ဘို႔၊ သူတို႔အတြက္ လက္နက္ခဲယမ္းမီးေက်ာက္ေတြ ခန္႔ခြဲေပးအပ္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ ေငြနဲ႔ လိုအပ္တဲ့ပစၥည္းေတြ ရွိရမယ္။ ဒီလိုအရာေတြ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ အလံုအေလာက္ ရွိၿပီတဲ့လား။ ယခုေခတ္ စစ္ပြဲေတြက ေရွးေခတ္က စစ္နဲ႔မတူဘူး။ ေရွးေခတ္ကေတာ့ လူတေထာင္ေလာက္ စစ္ေျမျပင္ဆင္းၿပီး အမိန္႔အတိုင္း တိုက္ရံုပဲ။ ဒီေခတ္ကေတာ့ ေရွ႕တန္းစစ္မ်က္ႏွာလႊတ္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူေတြ အေျမာက္အျမားရွိရမယ္။ လက္နက္ေပါင္း မ်ားစြာရွိရမယ္။ ျပည္သူလူထုကလည္း ေနာက္ပိုင္းကေနၿပီး စစ္အသိ၊ စစ္သတိနဲ႔ စစ္ႏိုင္ဘို႔ ကိုယ္နဲ႔သက္ဆိုင္တဲ့ တာ၀န္ေတြကို ထမ္းေဆာင္ၾကရမယ္။ ဒီလိုအေျခအေနကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႀကိဳက္တာ၊ မႀကိဳက္တာက အေၾကာင္းမဟုတ္ဘူး။ ဒီအေျခအေနကို ၾကည့္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေတြးရမယ္၊ လုပ္ရမယ္။ ဒါမွ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အသက္ရွင္ေနႏိုင္မယ္။ ဒါကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ အၿမဲသတိရွိ ေနရမယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တုိင္းျပည္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျပည္သူေတြဟာ အေျခခံ အကၡရာစဥ္ စာလံုးေတြကို ေလ့က်က္သင္အံေနတဲ့ ေက်ာင္းသားဘ၀ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္နဲ႔ တူတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဗမာျပည္ ကာကြယ္ေရးကို စီစဥ္ရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ အကၡရာစဥ္ကို ေလ့က်က္သလို ေရွ႕တည့္တည့္ကိုလည္း ၾကည့္ရမယ္။ နယ္စပ္ကို ေက်ာ္လြန္ၿပီး တရုတ္၊ အႏၵိယ၊ ရွိဳနန္၊ အန္ဒမန္၊ မေလးရွား၊ ယိုးဒယား၊ အင္ဒိုခ်ိဳင္းနား၊ အေရွ႕အိႏၵိယ ကၽြန္းစု၊ သီဟုိဠ္၊ အာဖရိကတိုက္ရဲ႕အေရွ႕ကမ္းရုိးတန္း တေလွ်ာက္ျဖစ္တဲ့ မာဒါးကားစကားကိုလည္း ၾကည့္ရမယ္။ အဲဒီအခါ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ အေရွ႕အာရွအရိပ္ကို ခုိလံွဳၿခင္းမျပဳဘဲ မစီစဥ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာ ေတြ႕ရမယ္။ ၿပီးေတာ့ ဗမာျပည္ရဲ့ ကာကြယ္ေရးဟာလည္း လံုေလာက္တဲ့ ကာကြယ္ေရးလို႔ မေခၚႏိုင္ဘူး။ ဒီေနာက္ တဖန္ အေရွ႕အာရွ ကာကြယ္ေရးမွာ ဗမာျပည္ရဲ့ ကာကြယ္ေရး၊ (တရုတ္-ဗမာ လမ္းမႀကီး၊ ရိွဳနန္ေရတပ္ အေျခခံစခန္းနဲ႔ ေရနံေျမမ်ား အပါအ၀င္) မပါဘဲ ထြက္ေနရင္ ဒီအတြက္ အေရွ႕အာရွနဲ႔ နိပြန္မွာ ဘယ္လို ထိခိုက္မယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေတြ႔ျမင္ႏိုင္ၾကမယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဗမာျပည္ရဲ့ ကာကြယ္ေရးဟာ အေရွ႕အာရွ ကာကြယ္ေရး ျဖစ္တယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ေျပျခင္းျဖစ္တယ္။

..................................................

ေတာင့္တင္းခုိင္မာတဲ့ ဗမာျပည္ ျဖစ္ဖို႔လိုတယ္

အေရွ႕အာရွကာကြယ္ေရးနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အခ်က္ ၃ ခ်က္ နားလည္ရမယ္။ အဲဒီအခ်က္ေတြက ဘာေတြလဲ။ ပထမအခ်က္က မဟာအေရွ႕အာရွ အတူႀကီးပြားေရးနယ္အတြင္းရွိ ႏိုင္ငံအားလံုး ေတာင့္တင္းရမယ္။ ဒုတိယအခ်က္က အေရွ႕အာရွထူေထာင္ေရးနဲ႔ အေရွ႕အာရွကာကြယ္ေရးမွာ နိပြန္ႏိုင္ငံဟာ ေခါင္းေဆာင္အေနနဲ႔ အေရးႀကီးအခန္းကေန လုပ္ေဆာင္ေနတယ္ ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ အျပည့္အ၀ နားလည္ရမယ္။ ဒီအခ်က္ကေတာ့ အက်ယ္ခ်ဲ႕ရွင္းျပေနစရာ မလုိဘူး။ အေရွ႕အာရွ နင္းေခ်ခံေနရတဲ့အခ်ိန္ အေရွ႕အာရွဟာ ဥေရာပထက္ မသာလြန္ႏိုင္ဘူးလို႔ အားလံုးကထင္ေနၾကတဲ့ အခ်ိန္မွာ နိပြန္ႏိုင္ငံဟာ ရုရွ-နိပြန္ စစ္ပြဲမွာ နိပြန္က ေအာင္ပဲြဆင္ၿပီး ေရွ႕တန္းတက္လာတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး အေရွ႕အာရွမွာ လ်င္ျမန္စြာ တိုးတက္လာၿပီး ျပည္သူမ်ားလည္း ႏိုးၾကားလာတယ္။ အိႏၵိယႏိုင္ငံဟာလည္း ဗမာျပည္လိုပဲ ႏိုးၾကားလာတယ္။ ဒါဟာ ရန္သူမ်ားကို ေမာင္းထုတ္ရာမွာ နိပြန္ဟာ အေရွ႕အာရွမွာ ေခါင္းေဆာင္ခဲ့တယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္တခ်က္ မဟုတ္လား။ ဒါ့ေၾကာင့္ နိပြန္ဟာ အနာဂါတ္မွာလည္း ေခါင္းေဆာင္ရမယ္။ တဖန္ နိပြန္ဟာ အေရွ႕အာရွနဲ႔ အေရွ႕ဘက္ တံတိုင္းႀကီးျဖစ္တယ္။ အေျပာမဟုတ္ဘဲ အင္အားအေတာင့္ဆံုး ကာကြယ္ေရးအဆင့္မ်ိဳးျဖစ္ဖို႔ အဲဒီလို စစ္ပရိယာယ္ သေဘာအားျဖင့္ တံတိုင္းတစ္ခု ရွိဖို႔လိုတယ္။ တတိယအခ်က္ကေတာ့ ဗမာျပည္ဟာ ဘာ့ေၾကာင့္ အေရွ႕အာရွမွာ အေရးႀကီးသလဲ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ဗမာျပည္ဟာ အေနာက္ဘက္ တံတိုင္းျဖစ္လို႔ဘဲ။ ဗမာျပည္ဟာ စစ္ပရိယာယ္အားျဖင့္ အေရးႀကီးတဲ့လမ္းေတြ၊ ေရတပ္အေျခခံစခန္းေတြနဲ႔ ဆက္သြယ္ေနတယ္။ တကယ္လို႔ ဗမာျပည္က်သြားရင္ က်န္တဲ့ အေရွ႕အာရွႏိုင္ငံေတြ ထိခုိက္ကုန္လိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေတာင့္တင္းတဲ့ ဗမာျပည္ ျဖစ္ဘို႔လိုတယ္။ ဗမာျပည္ဟာ မၾကာခင္ ဒီအဆင့္ကို ေရာက္ေအာင္လုပ္ရမယ္။ ဒီလိုျဖစ္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တျခားႏိုင္ငံေတြထက္ ႏွစ္ဆ၊ သံုးဆ ႀကိဳးစားၾကရလိမ့္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရွဴံးရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အကုန္လံုး ပ်က္သုဥ္းမွာဘဲ။

ဒီေခတ္ႀကီးမွာ စစ္ပြဲေတြဟာ ရုတ္တရက္ ေပါက္ကြဲလာႏုိင္တယ္။ ထံုးစံအတိုင္း စစ္ေၾကညာမွဳေတြဟာ မေရရာဘူး။ ဒီေတာ့ လူ၊ လက္နက္၊ ခဲယမ္းမီးေက်ာက္နဲ႔ အျခား စစ္နဲ႔သက္ဆိုင္တဲ့ ပစၥည္းေတြ အသင့္ရွိၾကရမယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ အခ်ိန္မ်ိဳးမွာေတာင္ ဒါေတြဟာ အသင့္ရွိထားဘို႔ လိုတယ္။ စစ္ျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာဆိုရင္ ဘယ္လိုႏွဳန္းနဲ႔ျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျဖစ္ႏိုင္သေလာက္ ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္ၿပီး ဒါေတြလုပ္ႀကရမယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကာလမွာေတာင္ ေအးေအးေဆးေဆး ေခ်ာင္ေခ်ာင္ကေလး မေနႏိုင္ဘူး။ ဒါ အမွန္ပဲ။ အခ်မ္းသာဆံုးျဖစ္တဲ့ အေမရိကန္နဲ႔ အႀကီးဆံုး အင္ပိုင္ယာရွင္ျဖစ္တဲ့ ၿဗိတိန္တို႔ဟာ ေအးေအးေဆးေဆး လြယ္လြယ္ေခ်ာင္ေခ်ာင္ကေလး ေနခဲ့ၾကလို႔ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ ႏွစ္အတြင္း က်ဆံုးခဲ့ၾကရတယ္။ လက္ေတြ႕အားျဖင့္ စက္မွဳလက္မွဳလုပ္ငန္းမရွိ၊ လူဦးေရ နည္းနည္းေလးရွိတဲ့ ဗမာႏိုင္ငံလို ႏိုင္ငံငယ္ေလးအဖို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အစြမ္းရွိသေလာက္ ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္ၾကရမယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ နားလည္ၾကရမယ္။ ဒီလိုမွ မဟုတ္ရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ တနည္းနည္းနဲ႔ က်ဆံုးပ်က္ဆီးျခင္းနဲ႔ ရင္ဆုိင္ၾကရမွာပဲ။

..................................................

အဓိက လုပ္ငန္း

ဒါေၾကာင့္ ဗမာျပည္ရဲ့ အဓိကလုပ္ငန္းဟာ ကာကြယ္ေရး ပထမ၊ ကာကြယ္ေရး ဒုတိယနဲ႔ ကာကြယ္ေရး ေနာက္ဆံုးျဖစ္တယ္။ ကာကြယ္ေရးကို အေျခခံၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔တေတြ ဗမာႏုိင္ငံေတာ္သစ္ကို တည္ေဆာက္ၾကရမယ္။ အဲဒီ့ေနာက္ ဗမာျပည္ဟာ ေတာင့္တင္းခိုင္မာတဲ့ ပထမတန္းစား ႏိုင္ငံတႏုိင္ငံ ျဖစ္လာမယ္။ ဒီအက်ိဳးေက်းဇူးေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အၿမဲတန္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ခံစားေနႏိုင္ၾကမယ္။ ဗမာျပည္ကို တည္ေဆာက္ေနတာ အုန္းပင္၊ ထန္းပင္ စိုက္တာနဲ႔ တူတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ နားလည္ၾကရမယ္။ အုန္းပင္က အခ်ိန္အၾကာႀကီး ပင္ပင္ပန္းပန္း လုပ္ၿပီးတဲ့ေနာက္မွ အက်ိဳးခံစားရမယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အလုပ္ဟာ ငွက္ေပ်ာ္စိုက္သလို အခ်ိန္တိုတိုေလးနဲ႔ အသီးစားရတာ မဟုတ္ဘူး ဆုိတာလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ နားလည္ၾကရမယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အလုပ္ဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သက္တမ္းအတြင္း အက်ိဳးခံစားရမွာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ထင္ရင္း လြယ္လြယ္ေခ်ာင္ေခ်ာင္ေလး ဆက္ေနၾကမယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရာဇ၀င္ေကၽြးမေၾကဘဲ က်န္ရစ္မွာပဲ။ ဒီအတိုင္းလုပ္ရင္ေတာ့ ဒုစရိုက္ ၅ ပါး က်ဴးလြန္သူမ်ား ကမၻာတည္သေရြ႕ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္အထိ အကုသိုလ္အျပစ္ဒဏ္ ခံစားေနၾကရသလို ရာဇ၀င္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ဒဏ္ခတ္မွာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘယ္လိုလဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း အဂတိမလိုက္စားတဲ့ ရာဇ၀င္တရားခံုရံုးက ျပည္သူေတြကို က်ဆံုးပ်က္ဆီးေအာင္ လုပ္တယ္ဆိုတဲ့ စြဲခ်က္နဲ႔ အကုသိုလ္ အျပစ္ဒဏ္ေပးတာ ခံရမွာပဲ။ ဒီေတာ့ ရာဇ၀င္မွာ ရဲရင့္တဲ့ ဗမာအမ်ိဳးသားႀကီးေတြအျဖစ္ မခံယူႏိုင္တဲ့ ဒီလုိေအာက္တန္းက်တဲ့ လူေတြ အျဖစ္ခံမလား။ ရာဇ၀င္ကို အိုးမဲသုတ္တဲ့ ေအာက္တန္းက်တဲ့ အည့ံစားလူေတြ အျဖစ္ခံမလား။ ဗမာအမ်ိဳးသားမ်ား ဒါကို စဥ္းစားၾကပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အခုလြတ္လပ္ေရး ရခဲ့ၾကၿပီ။ ရရွိတဲ့ လြတ္လပ္ေရးကို ခိုင္ခိုင္ၿမဲၿမဲ ဆုပ္ကိုင္ထားၿပီး တည္တန္႔ခိုင္ၿမဲေအာင္ လုပ္ျခင္းျဖင့္ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ခံစားဘို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႀကိဳးစားၾကရေပမယ္။



ဆက္ရန္

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ မေမ႔ႏိုင္ေသာ မိန္႔ခြန္းမ်ား (၃)

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ မေမ႔ႏိုင္ေသာ မိန္႔ခြန္းမ်ား (၅)

Tuesday, July 15, 2008

ေအာင္ဆန္းေပးတဲ့ျမန္မာျပည္



(စကားခ်ီး။
လူ႔ေလာကထဲ သူေနခဲ့ရတာက
၃၂ ႏွစ္ ၅ လ ၆ ရက္ ထဲရယ္ပါ။
၁၃-၂-၁၉၁၅ မွ ၁၉-၇-၁၉၄၇
နတ္ေမာက္ ဦးေသာဘိသေက်ာင္း
ေရနံေခ်ာင္း အမ်ိဳးသားေက်ာင္း
ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ေတြမွ ပညာဆည္းပူးခဲ့၊
၁၉၃၄ ေက်ာင္းသားသမဂၢအမႈေဆာင္နဲ႔ ႏိုင္ငံေရးဘ၀စတင္၊
ႏိုင္ငံေရး လုပ္သက္ ၁၃ ႏွစ္
အဓိက ျဖတ္သန္းမႈေတြက
သမဂၢ၊ တို႔ဗမာ၊ ရဲေဘာ္သံုးက်ိပ္၊ ဖဆပလ
အဓိက ေအာင္ျမင္မႈကေတာ့
ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရး သို႔မဟုတ္ စတုတၴျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္)

အရပ္ ပုပု
မ်က္ေမွာင္ ကုတ္ကုတ္
ပိုသီပတ္သီ အညာသား။

ဘီေအ ေက်ာင္းသား
စကား မေျပာ
ေျပာရင ္မရပ္
ညႇင္းသိုးသိုး အ႐ိုးခံ
ေခါင္း အမာဆံုး
ဇြဲ အရွိဆံုး
စိတ္ဓာတ္ အျပင္းထန္ဆံုး လူသား။

သူမသိ နားမလည္တာေတြက အမ်ားသား
ေရ မကူးတတ္ဘူး
စက္ဘီး မစီးတတ္ဘူး
စႏၵရား မတီးတတ္ဘူး
သီခ်င္းေကာင္းေကာင္း နားမေထာင္ခဲ့ရဘူး
မိန္းမ မပိုးတတ္ဘူး
ဘိလပ္ျပန္သန္းကို ေမရွင့္သီခ်င္း ဆိုခိုင္းခဲ့သူ
ခ်စ္ရတဲ့ နာစ့္မေလးၾကည္ကို လူငွားနဲ႔ ပိုးခဲ့ရသူ
ဗြီအိုင္ပီဆိုတဲ့ စာတန္းကို အလြန္စက္ဆုပ္ရြံရွာသူ
လမ္းေဘးမွာ ေက်ာက္ေက်ာေရေသာက္တဲ့ ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္
မဂၤလာေဆာင္မွာ ခဲဖိုးေတာင္းတာ နားမလည္တဲ့သူ
လြတ္လပ္ေရးကို စဥ္းစားရင္း စစ္ဖိနပ္ ေျပာင္းျပန္စီးတဲ့သူ
လြတ္လပ္ေရးကို စဥ္းစားရင္း ဆံပင္ညႇပ္မၿပီးခင္ ထထြက္သြားတဲ့သူ
ေတြ႕ခ်င္လြန္းလို႔ လမ္းမွာတားတဲ့ ရြာသားေတြနဲ႔
အတူ လမ္းေဘးမွာ အေၾကာ္စားတဲ့ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္
သူ႔ကုိယ္သူ ျပည္သူတစ္ေယာက္အျဖစ္ခံယူတဲ့ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္
“ၾကည္...ပဲျပဳတ္နဲ႔ နံျပားရရင္ စားခ်င္တယ္”
မိန္းမကို မနက္စာျပင္ခိုင္းတဲ့ သူ႔ရဲ႕ ကမၻာေက်ာ္စာ
ဗိုလ္ခ်ဳပ္အဆင့္ရဲ႕ အမွားနဲ႔ သာမန္ရဲေဘာ္အဆင့္ရဲ႕ အမွန္ကို
ကြဲကြဲျပားျပားသိတဲ့သူ
လူငယ္ဘ၀၊ လူ႔ဘ၀ရဲ႕ စည္းစိမ္အရသာေတြ
ခံစားဖို႔ အခ်ိန္မရခဲ့တဲ့သူ
သူ႔ျဖတ္သန္းမႈမွာ
လြတ္လပ္ေရးဆိုတာ တစ္ခုတည္းနဲ႔
ပကတိ ႐ိုးရွင္းသန္႔စင္ခဲ့တဲ့သူ
သူ႔ကို ဒဂုန္တာရာက ကင္ပြန္းတပ္
ေအာင္ဆန္း သို႔မဟုတ္ အ႐ိုင္းတဲ့။

လုပ္သက္က ခပ္ႏုႏု
ေက်ာင္းသား ေပါက္စ
သခင္ ေပါက္စ
စစ္သား ေပါက္စ
ႏိုင္ငံေရးသမား ေပါက္စ
ဘ၀ေတြက အဖံုဖံု
အသက္က ၃၀ မရွိ တရွိ။

ဒီေအာင္ဆန္း လက္ေတာက္ေလာက္ေလးကို
ဘာ့ေၾကာင့္
ေနမ၀င္ အင္ပါယာႀကီး ဒူးေထာက္ခဲ့ရပါသလဲ...။

တကယ္ဆိုေတာ့
ငါတို႔ ေအာင္ဆန္းက
နယ္နယ္ရရ မဟုတ္-
႐ိုးသားတဲ့ ျမန္မာေတြထက္ပို
႐ိုးသားတဲ့ ေအာင္ဆန္း
သတၱိေျပာင္တဲ့ ျမန္မာေတြထက္ပို
သတၱိရွိတဲ့ ေအာင္ဆန္း
စြန္႔လႊတ္ရဲတဲ့ ျမန္မာေတြထက္ပို
စြန္႔လႊတ္ျပတဲ့ ေအာင္ဆန္း၊
ဒီလို ေအာင္ဆန္း
သူ႔ေသြးသား အ႐ိုးအခ်ဥ္ေတြ အားလံုး
လြတ္လပ္ေရး တစ္ခုတည္းနဲ႔ အၿပီး
စုစည္းတည္ေဆာက္ျပတဲ့ ေအာင္ဆန္း
တကယ့္အ႐ိုးခံ ေအာင္ဆန္းေပါ့။

ဒီေအာင္ဆန္းကို
လြတ္လပ္ေရးလမ္း၀မွာ ဘြားကနဲ ျမင္လိုက္ရ႐ံုပဲ
ေအာင္ဆန္းရဲ႕ဆရာေတြ မႈိင္း၊ ျမ၊ ခ်ိဳတို႔ကအစ
““ငါတို႔ အားကိုးပါရေစ”” ဆိုလာၾက၊
ေရွးဘိုးဘြားမိဘျပည္သူေတြက
““ငါတို႔ကယ္မယ့္ မင္းေလာင္းေပၚၿပီ““ ၿပံဳးေပ်ာ္ၾက
လူငယ္ေသြးေသာက္ျမန္မာေတြက
““ငါတို႔ စြန္႔ပါရေစ”” ဆိုၿပီး ေရွ႕ထြက္လာၾက
စုၾက၊ ႐ံုးၾက၊ စည္းလံုးၾက
တကယ့္ဗမာေတြ
မဟာေအာင္ဆန္းအေနာက္က
ျပည္သူ႕ ဒီလႈိင္းလံုးႀကီးေတြရဲ႕
တ၀ုန္း၀ုန္း ႐ိုက္ခတ္သံဟာ
အဲဒီအခ်ိန္က ၀ိတိုရိယဘုရင္မႀကီးကိုေတာင္
အိပ္မက္ေတြ ေအးခဲေစခဲ့သေပါ့။

ေအာင္ဆန္းေရွ႕ေရာက္ရင္
ရွမ္းေတြက ရွမ္းစကားမဆိုၾက
ကခ်င္ေတြကလည္း ကခ်င္စကားမဟၾက
ေအာင္ဆန္းကို ယံုၾကည္စြာနဲ႔
သူတို႔ သခင္အျဖစ္ သိမွတ္ျပဳၾက
အားလံုးေသာ တိုင္းရင္းသားေတြ။

ဒီျပည္လံုးကၽြတ္အားကို စုစည္းႏုိင္ခဲ့လိုလည္း
အဂၤလိပ္ေတြက ဒီေအာင္ဆန္းလက္ေတာက္ေလာက္နဲ႔
တစ္စားပြဲထဲ ၀ိုင္းခဲ့ၾကေပါ့
အကင္းပါးသူေတြပီပီ
မတိုက္မီက ႐ံႈးေနတဲ့ ဒီစစ္ကို
ဒင္းတို႔ မတိုက္၀ံ့ၾက
မ်က္ႏွာမပ်က္ ေအာင္ျမင္စြာ ဆုတ္ခြာမယ့္လမ္းကို
သူတို႔ ေရြးခဲ့ၾက
ေအာင္ဆန္းနဲ႔အေတြ႕မွာ။

ယံုၾကည္အားကိုးတဲ့
မ်က္လံုးေပါင္း သန္း ၆၀
ေအာင္ဆန္းမွာ ရွိတယ္
လြတ္လပ္ေရးကို တ႐ႈိက္မက္မက္ေတာင့္တတဲ့
ႏွလံုးသားသန္း ၃၀ ေအာင္ဆန္းမွာရွိတယ္
ေအာင္ဆန္းေသဆို ေသျပ၀ံ့တဲ့သူ
ေအာင္ဆန္းမွာ တျပည္လံုးရွိတယ္
ဒီ မ်က္လံုးႏွလံုးအသက္
ဗို႔အားသိန္းသန္းခ်ီ မီးဆလိုက္အားေတြနဲ႔
ေနမ၀င္အင္ပါယာကို ျပတ္ျပတ္သားသား လွမ္းထိုးလိုက္တဲ့အခါ
အေျခာက္တိုက္ ဘ၀င္ျမင့္ေနသူေတြ
အားလံုး အရည္ေပ်ာ္သြားခဲ့ၾက။

ဘယ္ရာဇ၀င္မွာ ခင္ဗ်ားတို႔ ေတြ႕ဘူးလဲ။
ဂ်ပန္ဆိုတာ မႏူးမနပ္မဟုတ္ဘူး။
အဂၤလိပ္ဆိုတာက ေ၀လာေ၀း
သူငယ္ႏွပ္စားမဟုတ္။
ဒင္းတို႔ေတြေတာင္ ရေအာင္ စည္း႐ံုးႏိုင္တဲ့သူ
ေအာင္ဆန္း
ဒီေအာင္ဆန္းက စစ္ကို မလို
ဒါေပမဲ့ ရရင္ရ မရရင္ခ် ဆိုတာ ေအာင္ဆန္း၀ါဒ
လြတ္လပ္ေရးကို အျမန္ဆံုးလိုခ်င္ေနတဲ့
အဲ့ဒီအခ်ိန္ ျပည္သူေတြရဲ႕
တစ္ဦးတည္းေသာ ကိုယ္စားလွယ္
ငါတို႔ ေအာင္ဆန္းေပါ့။


ေအာင္ဆန္း
ဒီအခ်ိန္ဆို
၉၃ ႏွစ္ရွိၿပီ
ေအာင္ဆန္းေျပာမယ္
အဘိုးရဲ႕စကား နားေထာင္...။

““မေမ့နဲ႔
မင္းတို႔
ကေန႔ ႐ႈေနတဲ့ ေလဟာ
ငါတို႔
မေန႔က ေခၽြးစက္ေတြဆိုတာ
မေမ့နဲ႔
မင္းတို႔
ျမန္မာဆိုတဲ့ စကားတစ္ခြန္းကိုရဖို႔
ငါတို႔
ဘံုးေဘာလေအာ က်ဆံုးေပးခဲ့ရတာ
မေမ့နဲ႔
မင္းတို႔
ကမၻာ႔ေျမပံုေပၚတက္ႏိုင္ဖို႔
ငါတို႔
အေလာင္းေကာင္ေတြဆင့္ၿပီး ထမ္းတင္ေပးခဲ့တာ
မေမ့နဲ႔။””

ျမန္မာလူမ်ိဳးတိုင္းမွာ
အေဖႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္
တစ္ေယာက္က
ကိုယ့္ေသြးသားအေဖ
က်န္တစ္ေယာက္က
ျမန္မာလူမ်ိဳးကို ေမြးေပးတဲ့အေဖ
ျမန္မာလူမ်ိဳးရဲ႕အေဖ
ျမန္မာ့အေဖ
ေအာင္ဆန္းေပါ့။

က်ဳပ္အေဖနဲ႔အဖိုးဟာ ေအာင္ဆန္းသားေတြ
ေအာင္ဆန္းက က်ဳပ္အဖိုး
က်ဳပ္သားက ေအာင္ဆန္းရဲ႕ျမစ္ေပါ့
သူ႕အဘိုးကို သူ လြမ္းတတ္ေနၿပီ
သူ႕သားက်ရင္လဲ သူ႕အေဘးနဲ႔
ေပးေတြ႕ႏိုင္ဖို႔
အခုကတည္းက အေသအခ်ာ
က်ဳပ္ မွာထားရအံုးမယ္။

icy

ကို icy ရဲ့ ကဗ်ာကို ကူးယူေဖာ္ျပသည္။

Monday, July 14, 2008

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ မဂၤလာေဆာင္



သခင္ေအာင္ႀကီး ေရးတဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ မဂၤလာေဆာင္

Sunday, July 13, 2008

ႀကီးမိုက္=ႀကိဳက္မီး



ႀကီးမိုက္နဲ႔ ႀကိဳက္မီးဟာ ေက်ာခ်င္းကပ္ေတြ ျဖစ္ေနသတဲ႔။
တခါတေလ မီးကိုႀကိဳက္တဲ႔ လူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ႀကီးမိုက္ ျဖစ္ခ်င္လည္း ျဖစ္သြားတတ္တယ္။
ထိုအခါ ႀကိဳက္မီးသည္ ႀကီးမိုက္ ျဖစ္ေလသည္။

ႀကီးမိုက္ဆိုတာ ႀကိဳက္မီးေၾကာင္႔ ဆိုရင္ ႀကိဳက္မီးဆိုတာကေရာ ဘယ္သူေၾကာင္႔လဲ။

ေသခ်ာတာက မီးဆိုတာ ပူေလာင္တတ္ျခင္းတမ်ိဳးပင္။
အခန္႔မသင္႔လွ်င္ ေလာင္ကၽြမ္းနိုင္၏။
အေႏြးဓာတ္ လိုအပ္ခ်ိန္မွာေတာ႔ မီးရဲ့ အပူက အသံုး၀င္မည္။
ဒီေတာ႔ မီး ဆိုတာကလည္း မရွိမျဖစ္။
သံုးတတ္လွ်င္ အလြန္ တန္ဖိုးရွိလ်က္ မသံုးတတ္က ဘ၀ပါ ပ်က္မွာ။

မိုက္တယ္ဆိုေသာ စကားဟာ ျမန္မာစာမွာ ေကာင္းေသာအဓိပၸါယ္ မသက္ေရာက္။
ထို႔အျပင္ ႀကီးမွ မိုက္သည္ဆိုတာက ပိုလို႔ဆိုးရြားေလသည္။

သို႔ေသာ္ ႀကီးမိုက္ႏွင္႔ ႀကိဳက္မီးသည္ ထပ္တူညီေသာ အေျဖသာ ျဖစ္ေသာအခါ...
မီးကို ႀကိဳက္ေသာ ႀကီးမိုက္အျဖစ္ ကိုယ္႔သမိုင္း၌ တြင္ရစ္မည္...။


s0wha1
(၂၀၀၈၊ တခုေသာ ညေန)

Saturday, July 12, 2008

ေတာင္ေပၚၿမိဳ႕ေလး တၿမိဳ႕



အဲဒီၿမိဳ႕ေလးက အရမ္းခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းတယ္။ ကၽြန္မ ၁၀တန္း စာေမးပြဲၿပီးခါစက ျမန္မာတႏိုင္ငံလံုး အလည္အပတ္ ခရီးထြက္တယ္ဆိုၿပီး မိသားစုနဲ႔ သြားရင္း ေန႔ခ်င္းျပန္ ေရာက္ဖူးခဲ႔ခ်ိန္တုန္းကေတာ႔ အမွတ္တမဲ႔ပါပဲ။ လူေတြက ၿမိဳ႕ေလးအေၾကာင္း သီခ်င္းလုပ္ဆို၊ ဇာတ္လမ္းေတြ ဖြဲ႔ႏြဲ႕ၾကလည္း ကၽြန္မ ဘယ္လိုမွ မခံစားရ။ ကၽြန္မကေတာ႔ ကေလာၿမိဳ႕ေလးကိုမွ ပိုခ်စ္ခင္ေနမိတယ္။ (ကေလာၿမိဳ႕ကိုလည္း ျဖတ္သြား ျဖတ္လာပဲ ေရာက္ဖူးေသးတာပါ။)


ကၽြန္မ ငယ္ငယ္က ရန္ကုန္ဇာတိျဖစ္ေသာ္လည္း ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ေတာင္ေပၚသူလို႔ ေျပာရတာကို အလြန္ပဲ ေက်နပ္ခဲ႔တယ္။ ေတာသူ၊ အညာသူဆိုတာထက္ ေတာင္ေပၚသူဆိုတာေလးက ပိုၿပီး ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းေနသလိုလို (ကၽြန္မ စိတ္အထင္ေနာ္...)။ ငယ္ငယ္ကဆို ရန္ကုန္ေရာက္တုန္း ေတာသူလို႔ စေနာက္ၿပီး ေခၚရင္ "မဟုတ္ပါဘူး။ ေတာင္ေပၚသူပါ"လို႔ ျပန္ေျပာတဲ႔အထိ။ ေတာင္ေပၚသူေလးေတြက အသားျဖဴျဖဴ၊ ပါးနီနီေလးေတြနဲ႔ ပလိုင္းေလးကို ေခါင္းေပၚတင္လို႔ တမ်ိဳး ခ်စ္စရာေကာင္းေနတာေလ။

ကယားျပည္ဘက္မွာ အေနၾကာၿပီး ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ေတာ႔ လူေတြက ကၽြန္မတို႔ စကားေျပာတာ ၀ဲတယ္လို႔ေျပာၾကတယ္။ ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုေတာ႔ သတိမထားမိပါဘူး။ ကၽြန္မတို႔ စကားေျပာရင္ အဆံုးသတ္မွာ ေ၀ၚတို႔၊ ေ၀းတို႔ကို ထည့္တတ္တယ္။ မသိဘူးေ၀ၚတို႔၊ သိလားေ၀းတို႔ေပါ႔။:P ရန္ကုန္မွာ အေနၾကာလာေတာ႔ ရန္ကုန္ေလသံ ျပန္ေပါက္လာတာပါပဲ။ ခုက်ေတာ႔လည္း စကားသံ၀ဲ၀ဲကို ဘယ္လိုျပန္ေျပာရမွန္းေတာင္ မသိေတာ႔ဘူး။



ဒီတေခါက္ ျမန္မာျပည္ျပန္သြားတာ ပထမတခါနဲ႔ ျခားနားစြာ အစစ ေစ်းသက္သာေနတယ္ ထင္မိတယ္။ ျမန္မာျပည္ရဲ့ ကုန္ေစ်းႏႈန္းေတြအေၾကာင္း သိပ္မသိတဲ႔ ကၽြန္မက (ဒီက ကုန္ေစ်းႏႈန္းအေၾကာင္းလည္း သိပ္မသိပါ။) တေသာင္းေက်ာ္ေလာက္ဆို so cheap ျဖစ္ေနၿပီး တသိန္းေက်ာ္ေလာက္ ခဏေလးနဲ႔ ကုန္သြားလို႔လည္း ကုန္သြားမွန္း မသိ။ (တကယ္႔တကယ္က် တသိန္းဆိုတဲ႔ ပိုက္ဆံဟာ ဘယ္ေလာက္မွ အသံုးမခံတဲ႔ ေငြပမာဏပါပဲ။) ဘာ၀ယ္၀ယ္ တန္လိုက္တာဟူ၍ ထင္ေနေသာ ကိုယ္႔စိတ္ကိုယ္ ရယ္ခ်င္ေနမိတာ အခါခါ။ အဲဒီၿမိဳ႕ေလးက ထမင္းဆိုင္မွာ တခါစား ၁၀၀၀ ဆိုေတာ႔ "ဟယ္... ထမင္းတခါစား အဲေလာက္ပဲ ရွိသလား၊ ဒီေလာက္ ေစ်းခ်ိဳတာ တခါမွ မေတြ႔ဖူးဘူး" ျဖစ္ေနၿပီး စားလို႔လည္း ေကာင္းေနတဲ႔အတြက္ သေဘာေတြ က်လို႔။ (ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွာေတာ႔ ထမင္းတခါစား ၁၀၀၀ ဆိုတာ ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ ျဖစ္ေနေလာက္ၿပီ ထင္တယ္။) ပထမဆံုးတေခါက္ အလည္ျပန္တုန္းကေတာ႔ သားေရဖိနပ္ တစ္ရန္ ၃၇၀၀ ဆိုတာကို အလြန္ေစ်းႀကီးတယ္ ထင္ေနမိတယ္။ ေသခ်ာ ေတြးၾကည့္တဲ႔အခါ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္မ ျမန္မာျပည္မွာ ရွိေနခဲ႔ခ်ိန္ လြန္ေလၿပီးေသာအခါက ကုန္ေစ်းႏႈန္းေတြနဲ႔ ယွဥ္ၿပီး အရာရာ မ်က္ကလူးဆန္ျပာ ျဖစ္ေနခဲ႔တာ။ ခုတေခါက္က် ျမန္မာျပည္က ေစ်ႏႈန္းေတြနဲ႔ ေနသားတက်ျဖစ္ရင္း ဒီက ေစ်းႏႈန္းေတြနဲ႔ ခ်ိန္ထိုးလိုက္တဲ႔အခါ အံ့မခန္း ေစ်းသက္သာေနသလို ထင္ေနမိၿပီကိုး။ ဒီေတာ႔လည္း... ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္မ အလြန္ပဲ စိတ္ခ်မ္းသာေလသတည္းေပါ႔။

အဲဒီေဒသမွာ အစားအစာေတြက လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္နဲ႔ ေစ်းႏႈန္းလည္း သင္႔ပါတယ္။ ဆိတ္ဦးေႏွာက္ဆိုတာက အရမ္း စားေကာင္းတယ္။ နာရီစင္နားရွိ သဘာ၀ႏြားႏို႔ဆိုင္က ဆိမ္႔ၿပီး ခ်ိဳေနတဲ႔ ႏြားႏို႔ပူပူေလး ေသာက္ရတာ တမ်ိဳး ၾကည္ႏူးစရာ။ ကၽြန္မ အရမ္းႀကိဳက္တဲ႔ စေတာ္ဘယ္ရီသီးေဖ်ာ္ရည္ကို လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ေသာက္မႏိုင္ ျဖစ္ေလာက္ေအာင္ ေသာက္ခဲ႔ရတာ။ ၀ိုင္ခ်ိဳခ်ိဳေတြကလည္း ေသာက္ေလေသာက္ေလ ငတ္မေျပေအာင္ စြဲေဆာင္ႏိုင္စြမ္းရွိတယ္။

ကၽြန္မ မစားဖူးတဲ႔ ရွမ္းအစားအစာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလည္း စားျဖစ္ခဲ႔တယ္။ တို႔ဟူးေႏြးကို ဒီက ပလာဇာရွိ ျမန္မာဆိုင္မွာ ပထမဆံုး စားဖူးတာ။ ၿမီးရွည္တို႔၊ ဖက္ထုပ္တို႔ဆိုတာ နာမည္သာၾကာဖူးၿပီး ဘယ္လိုမ်ိဳးမွန္း ကၽြန္မ မသိ။ ရွမ္းေခါက္ဆြဲကို ထိုၿမိဳ႕ေလးေရာက္မွ ေကာင္းေကာင္းစာဖူးေတာ႔တယ္။:D ရွမ္းေခါက္ဆြဲမွာမွ အေစးနဲ႔ အဖြယ္ဆိုၿပီး ခပ္ဆန္းဆန္းေလး ခြဲျခားထားတာကိုလည္း အထူးအဆန္းျဖစ္ေနခဲ႔ေသးတယ္။ အဲဒီေလာက္ထိ ရွမ္းအစားအစာႏွင္႔ ကၽြန္မ နီးစပ္တယ္လို႔ ေျပာရမယ္။ ဆိုင္တစ္ဆိုင္အေရာက္ ဖက္ထုပ္ရမယ္ဆိုတဲ႔ ဆိုင္းဘုတ္ေတြ႕တာနဲ႔ အားရပါးရ မွာၾကည့္တဲ႔အခါ ဖက္ထုပ္ဆိုတာ ကၽြန္မ ဒီမွာ အၿမဲစားေနက် Dumpling ကို ေခၚတာပါလားလို႔ သေဘာေပါက္ရတယ္။ ကၽြန္မ စားတဲ႔ဆိုင္ကပဲ မေကာင္းလို႔လားေတာ႔ မသိ။ ဖက္ထုပ္က အသားသိပ္မပါ၊ ဘာမပါနဲ႔ ၿပီးေတာ႔ က်စ္က်စ္ႀကီးျဖစ္ေနတဲ႔အတြက္ လံုး၀စားမေကာင္း။ Dumpling နဲ႔ တျခားစီမွ တျခားစီ။ အဲဒီ ဖက္ထုပ္ကလြဲၿပီး က်န္တဲ႔ အစားအစာေတြကို ကၽြန္မ အရမ္း၊ အရမ္း သေဘာက်ေလသတည္းေပါ႔။


တၿမိဳ႕လံုးက ေရာင္းသူေတြပဲျဖစ္လို႔ ၀ယ္သူေတာင္ ရွိပါ႔မလား ထင္ရေလာက္ေအာင္ အိမ္တိုင္းလိုလို ဆိုင္ေလးေတြ ဖြင္႔ထားတတ္တဲ႔ၿမိဳ႕။ ကိုယ္႔ဆိုင္မွာ မေရာင္းတဲ႔ပစၥည္း သူမ်ားဆိုင္မွာ သြား၀ယ္နဲ႔ သူတျပန္၊ ကိုယ္တျပန္ ေရာင္းလိုက္၊ ၀ယ္လိုက္ လုပ္ေနတာျဖစ္မယ္လို႔ ေနာက္ေျပာင္ၿပီး ေတြးမိရတဲ႔အျဖစ္။ တကယ္ေတာ႔ တျခားၿမိဳ႕ေတြသြားရင္ ျဖတ္သြားျဖတ္လာျပဳသြားရတဲ႔ၿမိဳ႕၊ အလည္အပတ္လာသူေတြ အလြန္ပၚတဲ႔ၿမိဳ႕ေလးမွာ ဆိုင္ေတြ မ်ားျပားေနတာ အံ့ဩစရာေတာ႔ မဟုတ္ပါ။ အမ်ားဆံုး ေတြ႔ရတာက စားေသာက္ဆိုင္၊ စားစရာဆိုင္ေတြ၊ ၿပီးရင္ေတာ႔ ဆြယ္တာ အကၤ်ီလွလွေလးေတြ ေရာင္းတဲ႔ဆိုင္မ်ား။ ေနာက္ဆံုးေပၚ ဒီဇိုင္းေတြနဲ႔ ကိုရီးယား ဖက္ရွင္ အေႏြးထည္ေတြ ေကာင္းေကာင္းရႏိုင္တဲ႔ "ေမသရဖူ"ကေတာ႔ ကၽြန္မ သေဘာအက်ဆံုး ဆြယ္တာဆိုင္ေလးပင္။ (အဲဒီဆိုင္ကို ကၽြန္မ ညေနတိုင္းနီးပါးသြားၿပီး အကၤ်ီေတြ ငမ္းတတ္တယ္။:P) တကယ္ သူတို႔ၿမိဳ႕မွာ တျခားနာမည္ႀကီးတဲ႔ဆိုင္ေတြ ရွိေသာ္လည္း ကၽြန္မကေတာ႔ အဲဒီဆိုင္က အ၀တ္အစားေတြေလာက္ မႀကိဳက္ႏွစ္သက္ခဲ႔တာ အမွန္။


ၿမိဳ႕ေလးက ဘုရားတဆူရဲ့ မ်က္ႏွာေတာ္ကို ဖူးလိုက္ရခ်ိန္မွာ ဘယ္တုန္းကမွ မျဖစ္ေပၚဘူးတဲ႔ သပၸါယ္ၾကည္ညိဳျခင္းတမ်ိဳးကို ကၽြန္မ ခံစားလိုက္ရတဲ႔ တဒဂၤ... ဘုရားဆင္းတုေတာ္ေရွ႕က မခြါဘဲ မ်က္ႏွာေတာ္ကို ကၽြန္မ အၾကာႀကီး ထိုင္ဖူးေနမိတယ္။ ဆင္းတုေတာ္ တဆူလံုးကို ႏွီးေတြနဲ႔သာ ရက္လုပ္ပူေဇာ္ထားျခင္း ျဖစ္တဲ႔ ဒီဘုရားကို ဖူးရင္း၊ ဖူးရင္းနဲ႔ စိတ္ထဲမွာ ျဖစ္ေပၚလာတဲ႔ သဒၶါတရားက ဘာနဲ႔မွ မတူ။ အမွန္အတိုင္း ေျပာရရင္ ကၽြန္မ တသက္လံုး အဲလို ၾကည္ႏူးမႈမ်ိဳး တခါမွ မခံစားဖူး။


ညေနေစာင္းမွ ဘုရားေပၚက ျပန္ဆင္းလာရင္း လွပတဲ႔ ေတာင္ေပၚရႈခင္းေလးကို ၾကည့္ၿပီး အေတြးေတြနဲ႔ စိတ္ကူးယဥ္ရတာ ငယ္ဘ၀ကို ျပန္လည္ ရရွိလိုက္သလိုလို။ ေတာင္ေပၚကေန ဟိုးခ်ိဳင္႔၀ွမ္းထဲက ရြာေလးေတြ၊ အိမ္ေလးေတြက သဘာ၀အလွကို ပိုၿပီး ရုပ္လံုးၾကြေစသကဲ႔သို႔ပင္။ ေႏြရာသီျဖစ္ေနတာေတာင္မွ ေလေလးက စိမ္႔စိမ္႔ေလးတိုက္ၿပီး မေအးလြန္း၊ မပူလြန္းနဲ႔ အရမ္းကို ေနလို႔ေကာင္းတဲ႔ ေဒသ။ အိမ္လွလွေလးေတြနဲ႔ အလြန္ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ႔ ၿမိဳ႕ေလး။ ျပင္းျပင္းပ်ပ်ျဖစ္ေပၚလာတဲ႔ အဲဒီၿမိဳ႕ေလးမွာ ေနခ်င္စိတ္ေၾကာင္႔ ေျမကြက္ ေစ်းႏႈန္းအခ်ိဳ႕ကို စံုစမ္းမိတဲ႔ခါ ေျမကြက္ႀကီးပဲကို သိန္း ၃၀ ေလာက္သာ ရွိတယ္ဆိုေတာ႔ အရမ္းအံ့ဩသြားခဲ႔မိေသးတာ။ ဒီေလာက္ေတာင္ ေစ်းခ်ိဳသလားေပါ႔။ (ခ်က္ခ်င္းလည္း မ၀ယ္ႏိုင္ဘဲနဲ႔။:D) အို... ငရဲျပည္ႀကီးပဲ ျဖစ္ေစဦးေတာ႔ ဒီၿမိဳ႕ေလးမွာပဲ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းေနရမယ္ဆို ငါ ေနႏိုင္မွာပဲလို႔ ေတြးျဖစ္တဲ႔ထိ၊ ခုမွ ေရာက္ဖူးေလျခင္းဆိုၿပီး စိတ္မေကာင္းေတြ ျဖစ္ရတဲ႔ထိ အဲဒီၿမိဳ႕ေလးကို ကၽြန္မ အလြန္ပဲ ခ်စ္ခင္၊ စြဲလန္းမိသြားတယ္။


ရႊင္လန္း ခ်မ္းေျမ႕ၾကပါေစ။

s0wha1

PS: လြန္ခဲ႔တဲ႔ တလေက်ာ္ေလာက္ထဲက ေရးထားတဲ႔စာကို ခုမွ နည္းနည္းထပ္ေရးရင္း ပို႔စ္တင္လိုက္ရတယ္။ အဲလို တိုးလို႔ တန္းလန္း ေရးထားတဲ႔စာေတြလည္း မနည္းေတာ႔ဘူး။ အကုန္လံုးကုိ အျမန္ အဆံုးသတ္ၿပီး ပို႔စ္တင္မယ္လို႔ေတာ႔ ေတြးထားတာပဲ။

Friday, July 11, 2008

NYP Concert (20.07.08)



Nanyang Poly ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားေတြရဲ့ ကပြဲ (သႀကၤန္ပြဲေတာ္လို႔ ဆိုရမလား၊ Myanmar Cultural Show လို႔ပဲ ေျပာရမလား) ကို လာမယ့္ ဇူလိုင္ 20 ရက္၊ တနဂၤေႏြေန႔မွာ က်င္းပမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ Poly ေက်ာင္း ၅ ေက်ာင္းထဲမွာ ဒီႏွစ္ နန္ယန္းသႀကၤန္ကေတာ႔ ေနာက္အက်ဆံုး က်င္းပတာ ထင္ပါတယ္။ ဒီပြဲကို ႏွစ္လေက်ာ္ၾကာ ႀကိဳးစား ပမ္းစားနဲ႔ ေသခ်ာျပင္ဆင္ ထားတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ NYP မွာ ျမန္မာပြဲမ်ားကို က်င္းပခြင္႔မရခဲ႔တာ အေတာ္ၾကာပါၿပီ။ ခုလည္း RP မွာ က်င္းပမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

***


  • ျမန္မာမႈ၊ ျမန္မာ႔ အလွ၊ ျမန္မာ႔ ယဥ္ေက်းမႈ အႏုပညာကို ပိုမို အသက္၀င္ေစမည့္ NYP ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူေလးမ်ား၏ ရိုးရာႏွင္႔ တိုင္းရင္းသား အကပေဒသာမ်ား...
  • ရသစံုလင္ ျပည့္ႏွက္စြာ၊ ဟာသမ်ားျဖင္႔ ျဖည့္စြက္ထားေသာ အၿငိမ္႔ႏွင္႔ ျပဇာတ္...
  • ယခင္ႏွစ္မ်ားႏွင္႔ မတူ၊ တမူကြဲ ဆန္းျပားမည့္ NYP Radio က႑...
  • စူးရွ၊ ျမဴးၾကြဖြယ္ Beats မ်ားႏွင္႔ ခံုမင္ဖြယ္ Instrumental taste မ်ား ပါ၀င္ေသာ Concert အစီအစဥ္...
  • ျမန္မာ႔သဏၭာန္ကို ထင္ဟပ္ေဖာ္ၾကဴးေသာ Model Show ႏွင္႔အတူ အျခားေသာ ရိုးရာႏွင္႔အညီ၊ မူဟန္မပ်က္ တင္ဆက္ထားေသာ program မ်ား...
  • အမွတ္တရ ေမတၱာလက္ေဆာင္မ်ား ျပန္လည္ ေပးသြားမည့္ အစီအစဥ္...
  • တစ္ႏွစ္ထက္ တစ္ႏွစ္ ပိုမို ထူးျခားေသာ အစီအစဥ္သစ္မ်ား...
ေန႔ရက္ - ၂၀၊ ဇူလိုင္၊ ၂၀၀၈

ေနရာ - The Republic Culture Center
(Republic Polytechnic, Near Woodlands MRT)

အခ်ိန္ - ေန႔လယ္ ၁း၃၀ မွ ၇း၃၀ အထိိ၊

၀င္ေၾကး - စကၤာပူ ေဒၚလာ ၁၂ က်ပ္ ၊ ၁၅ က်ပ္

လက္မွတ္ ၀ယ္ယူလိုလွ်င္ - ၉၀၀၃ ၇၈၀၄၊ ၉၁၈၅ ၅၄၃၁။

***

နန္ယန္းေက်ာင္းေတာ္သူ၊ ေက်ာင္ေတာ္သား ေမာင္ေလး၊ ညီမေလးမ်ားရဲ့ ကပြဲကို လာေရာက္ အားေပးႏိုင္ၾကဖို႔ တိုက္တြန္းလိုက္ရပါတယ္။ ေက်းဇူးတင္ရွိပါတယ္။


ရႊင္လန္း ခ်မ္းေျမ႕ၾကပါေစ။

s0wha1

Wednesday, July 9, 2008

သနပ္ခါး



Khinminzaw: ေနလို႕မွ ေကာင္းရဲ႕လား အိပ္လို႕ေပ်ာ္ပါေစ
အခ်စ္ေရ႕
me: ေကာင္းပါဘူး
khinminzaw: သနပ္ခါးေလး လွေအာင္လူးၿပီးရင္....
ဟီး စလံုးမွာ သမီး သနပ္ခါးလိမ္းလား
me: ဟုတ္
လိမ္းတယ္
ဘာလို႔လဲ
khinminzaw: ေအာ္ ေဂ်ညီညီ႕သီခ်င္းကို သတိရလို႕


ကၽြန္မ GTalk Statusမွာ ေရးထားတာကို ဖတ္ၿပီး အန္တီခင္က လာေနာက္တာ။ အဲဒီတုန္းက Statusမွာ ဘာေရးထားလဲဆိုတာေတာ႔ မမွတ္မိ။ ေသခ်ာတာကေတာ႔ လြမ္းေနၾကာင္း တခုခုျဖစ္ပါလိမ္႔မယ္။ ဒါနဲ႔ သနပ္ခါးအေၾကာင္း ဆက္ေျပာရင္း ကၽြန္မေက်ာင္းမွာ သနပ္ခါးကိုရွင္းျပတဲ႔ ပေရာ႔ဂ်က္အေၾကာင္း ေျပာျဖစ္ေတာ႔ ကၽြန္မကို အဲဒီအေၾကာင္း ပို႔စ္ ေရးပါတဲ႔။ ကၽြန္မလည္း ေရးမယ္ဆိုၿပီး ကတိေပးထားတာ ၃ လေက်ာ္ေလာက္ ရွိသြားၿပီ။ စာေရးရမွာ စိတ္မပါ၊ လက္မပါျဖစ္ေနတာ လနဲ႔ခ်ည္ေအာင္ ၾကာေနပါၿပီေကာ။

ဘယ္သူေတြ ဘာေျပာေျပာ ကၽြန္မကေတာ႔ သနပ္ခါး အရမ္းႀကိဳက္တယ္။ သနပ္ခါး လိမ္းထားလိုက္ရင္ စိတ္ကိုေအးခ်မ္းသြားတယ္။ ဘယ္ေနရာ၊ ဘယ္အရပ္ပဲျဖစ္ျဖစ္ သနပ္ခါးလိမ္းဖို႔ ၀န္မေလးတတ္တာကိုေတာ႔ ကၽြန္မကို လူေျပာမ်ားေစမယ္ ထင္တယ္။ ဘာလုိ႔ဆို ဒီမွာ သနပ္ခါးလိမ္းထားရင္ အမ်ားစုက ေလွာင္ခ်င္၊ ေျပာင္ခ်င္ၾကသလို၊ ရႈံ႕ခ်ခ်င္သလို ပံုစံမ်ိဳးေတြ ေတြ႔ရတတ္တယ္။ တခ်ိဳ႕ကလည္း ဒီႏိုင္ငံသားေတြ အထင္ေသး၊ အျမင္ေသး ရွိမယ္လို႔ ယူဆၾကသလား မသိပါဘူး။ ကၽြန္မကေတာ႔ တကယ္ နားမလည္တာ အမွန္။ ေရာမကို ေရာက္ရင္ ေရာမလို က်င္႔ရမယ္ဆိုေပမဲ႔ မေကာင္းတာ လုပ္ျခင္းမဟုတ္တဲ႔ ဒီသနပ္ခါးဟာ ဘယ္လိုေၾကာင္႔ လူေတြကို မ၀ံ့မရဲ ျဖစ္ေစလဲ မသိပါ။


ကၽြန္မအေနနဲ႔ ရန္ကုန္မွာ တကၠသိုလ္တက္စဥ္တုန္းကလည္း သနပ္ခါးဘဲၾကားနဲ႔ ေက်ာင္းတက္ၿပီး ဒီမွာ ေက်ာင္းတက္စဥ္ကာလတေလွ်ာက္ သနပ္ခါးပါးကြက္နဲ႔ ေက်ာင္းတက္ပါတယ္။ ရန္ကုန္လို ကိုယ္႔တိုင္းျပည္က ၿမိဳ႕မွာ သနပ္ခါးလိမ္းၿပီး ေက်ာင္းလာတဲ႔အတြက္ ေတာသူမလိုလို၊ ဘာလိုလိုနဲ႔ ေျပာခ်င္၊ ယူဆခ်င္ၾကေသးတယ္ဆိုေတာ႔ ဒီလိုေနရာမ်ိဳးမွာ သနပ္ခါးလိမ္း ေက်ာင္းတက္တာ ဘာေျပာေကာင္းလိုက္မလဲလို႔ ဆိုရမလိုျဖစ္ေနၿပီ။:D

အိမ္မွာေနရင္ သနပ္ခါး ပါးကြက္ၾကားႀကီး အားရပါးရလိမ္းၿပီး ေက်ာင္းသြားရင္ေတာ႔ ပါးကြက္ေသးေသးေလး ကြက္တယ္။ သူမ်ားေတြလို သနပ္ခါးပါးကြက္ လွလွေလးလည္း မကြက္တတ္ဘဲ ရိုးရိုးပံုစံသာ လိမ္းပါတယ္။ သနပ္ခါးဆိုရာမွာ အေပြးေကာင္းေကာင္းနဲ႔ သနပ္ခါးတံုးကိုသာ ကၽြန္မကေတာ႔ သနပ္ခါးလို႔ ယူဆတယ္။ သနပ္ခါးခဲ၊ သနပ္ခါးရည္ေတြကို ကၽြန္မ ဘယ္ေတာ႔မွ မ်က္ႏွာကို မလိမ္းဘူး။ အဲဒါကလည္း သနပ္ခါး မစစ္ဘူးထင္တာရယ္၊ ရႊံ႕ေတြပါတယ္လို႔ သူမ်ားေတြ ေျပာၾကတာရယ္ေၾကာင္႔ မလိမ္းျဖစ္တာ။ ငယ္ငယ္ေလးထဲက ေရးခ်ိဳးၿပီးရင္ သနပ္ခါးကို ေျခဆံုး၊ ေခါင္းဆံုးေသြးလိမ္းထားမွ စိတ္ၾကည္လင္သလို ခံစားရတယ္။ က်န္တာေတြ ဘယ္ေလာက္ပ်င္းပ်င္း သနပ္ခါးေသြးၿပီး မ်က္ႏွာလိမ္းရတာေတာ႔ လံုး၀ မပ်င္းခဲ႔ဘူး။ အေပြးကုန္သြားတဲ႔ သနပ္ခါးတံုးေတြကို ႀကိတ္ၿပီး အခဲေလးေတြလုပ္ထားတာကို လက္နဲ႔ လည္ပင္းကို လိမ္းပါတယ္။ မ်က္ႏွာလိမ္းဖို႔အတြက္ေလာက္ပဲ သနပ္ခါးေသြးႏိုင္တာ မဟုတ္လား။

သနပ္ခါးက လူ႔အသားကို ေအးျမေစတာကေတာ႔ သနပ္ခါးလူးတဲ႔သူတိုင္း သိမွာပါ။ ေနာက္ၿပီး ေခၽြးထြက္တဲ႔အခါ သနပ္ခါးက စုပ္ယူထားတဲ႔အတြက္ မ်က္ႏွာကို ေခၽြးမပ်ံေစဘူးလို႔ ထင္ပါတယ္။ ဒါက ကၽြန္မ အထင္ေပါ႔။ တခ်ိဳ႕ကေတာ႔ ေျပာၾကတယ္။ မ်က္ႏွာထဲ ေခ်း၀င္တယ္ေတြေရာ၊ ခုလို အဲကြန္းခန္းထဲမွာပဲ ေနရတဲ႔အခါ သနပ္ခါးေၾကာင္႔ မ်က္ႏွာအသားကို ေျခာက္ေစတယ္ေရာ ေျပာၾကတယ္။ သနပ္ခါးက ေခၽြးကို စုပ္ထားတာႀကီးၾကည့္ရတာ ရြံစရာေကာင္းတယ္ဆိုတာက ပါေသး။ ဘယ္သူေတြ ဘာပဲေျပာေျပာပါ။ ကၽြန္မ သနပ္ခါးကို အလြန္ပဲ ႏွစ္သက္ပါတယ္။ အဲဒီလိုပဲ ထမီရွည္ရွည္၀တ္ရတာကိုလည္း ေတာ္ေတာ္ သေဘာက်တယ္။ လမ္းထဲမွာဆိုရင္ ကၽြန္မတို႔ ညီအမကို ျမဴနီစပယ္လို႔ စေနာက္ၿပီး ေခၚခံရတဲ႔အထိပါပဲ။ ထမီက ေျခမ်က္စိအေပၚနားေလာက္ ေရာက္ေနရံုေလး တိုေနရင္ေတာင္ လမ္းမေလွ်ာက္တတ္သလို ျဖစ္တယ္။ အဲဒါေၾကာင္႔ တခ်ိဳ႕ အနံတိုေနတဲ႔ အေမ႔ထမီေတြကို အထပ္ဆင္ ႏွစ္ထပ္တပ္ၿပီး ၀တ္တယ္။ ထမီ၀တ္ရင္သာ ေျခမ်က္ေစ႔ဖုံးေနေအာင္ရွည္ၿပီး ေျမႀကီးမွာ ဒရြတ္တိုက္ဆြဲေနမွ ၀တ္တတ္ေပမဲ႔ စကတ္ဆိုရင္ေတာ႔ တိုေလႀကိဳက္ေလပဲ။ ဒါက ခၽြင္းခ်က္။ တူမွ မတူတာေနာ္...:D


ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္မ ေက်ာင္းစတက္တဲ႔အခါ သနပ္ခါးလိမ္းၿပီး တက္ေတာ႔ လူေတြက ကြက္ၾကည့္၊ ကြက္ၾကည့္လုပ္ပါတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင္႔ ျမန္မာေက်ာင္းသားေတြပါ။ ဒီႏိုင္ငံသားေတြနဲ႔ တျခားလူမ်ိဳးေတြကေတာ႔ စပ္စုရင္ေတာင္ မသိမသာနဲ႔ မရိုင္းေအာင္ဘဲ ခိုးၾကည့္တတ္ၾကပါတယ္။ ျမန္မာျပည္အေၾကာင္းသိတဲ႔၊ ျမန္မာျပည္ကို ေရာက္ဖူးတဲ႔ တခ်ိဳ႕ေတြေလာက္ပဲ သနပ္ခါးကို ေကာင္းေကာင္းသိၾကတယ္။ ေက်ာင္းစတက္ခါစ ထံုးစံအတိုင္း ပထမႏွစ္၊ ပထမ semester မွာ သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအေဖာ္ မရွိခဲ႔ပါဘူး။ မ်ားေသာအားျဖင္႔က ျမန္မာႏိုင္ငံကေန ၀င္ခြင္႔ေျဖလုိ႔ ေအာင္ၿပီး လာတက္ၾကတာဆိုေတာ႔ ျမန္မာေက်ာင္းသားေတြအခ်င္းခ်င္း ဟိုမွာထဲက မ်က္မွန္းတန္းမိၿပီး သိေနၾကတဲ႔အတြက္ ကၽြန္မလို တစ္ေယာက္ထဲ မျဖစ္ခဲ႔ၾကဘူးထင္တယ္။ ကၽြန္မကုိယ္၌က လူအမ်ားႀကီးနဲ႔ ရုန္းစုရုန္းစု မေနတတ္တာလည္း ပါပါတယ္။ ဘာလို႔ဆို ဒီက ျမန္မာေက်ာင္းသားေတြဟာ အတင္းတုတ္တဲ႔ေနရာမွာ (အရမ္း အရမ္းကို) နာမည္ႀကီးလို႔ပါ။:P

ေနာက္ပိုင္း ကၽြန္မနဲ႔ ခင္လာတဲ႔အခါ တခ်ိဳ႕က လာေမးၾကတယ္။ ဘာလို႔ သနပ္ခါးလိမ္းၿပီး ေက်ာင္းတက္တာလဲ။ စတိုင္လ္လားတဲ႔။ တခ်ိဳ႕ကက်ေတာ႔လည္း သနပ္ခါးႀကီး မလိမ္းပါနဲ႔ မလွဘူးတဲ႔။ ပါးကြက္က မ်က္ႏွာကို ဖ်က္ေနတယ္တဲ႔။
ျမန္မာတစ္ေယာက္ သနပ္ခါးလိမ္းတာကို စတိုင္လ္လားလို႔ ေမးတာကိုေတာ႔ ဘာျပန္ေျဖရမွန္းမသိေအာင္ ခုခ်ိန္ထိ နားမလည္ေသးပါဘူး။ ကၽြန္မကို လွခ်င္လို႔ သနပ္ခါး လိမ္းတယ္ထင္ရင္ မွားသြားမွာေပါ႔။ ကၽြန္မက မိန္းကေလးျဖစ္ၿပီး လွခ်င္စိတ္မရွိပါဘူး။ (မယံုရင္ ပံုျပင္မွတ္။ :P) မလွေတာ႔မွာပဲ စိုးတယ္။

ကၽြန္မတို႔ႏွစ္မွာ ျမန္မာေက်ာင္းသားဦးေရ နည္းတယ္။ စီနီယာေတြကေတာ႔ ေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္ ေျပာရမယ္။ ကၽြန္မတို႔ Lecture ခန္းထဲမွာ ကၽြန္မအပါအ၀င္ ျမန္မာႏွစ္ေယာက္ပဲရွိၿပီး Tutorial ခန္းထဲမွာဆို ကၽြန္မ တစ္ေယာက္ထဲ ျမန္မာ။ က်န္တဲ႔ Module တူ ျမန္မာသူငယ္ခ်င္းေတြ အကုန္လံုးလည္း အဲဒီလိုပါပဲ။ ဒီေတာ႔ ေန႔စဥ္ ကၽြန္မ ပါးမွာ ေတြ႕ရတဲ႔အရာကို အတန္းထဲကလူေတြ စိတ္၀င္စားၾကတယ္။ တစ္ေယာက္ၿပီး တစ္ေယာက္လာေမးၾကတာ ရွင္းျပမႏိုင္တဲ႔အဆံုး ေက်ာင္းသားတိုင္း မယူမေနရျဖစ္တဲ႔ ဘာသာရပ္တခုမွာလုပ္ရမယ္႔ ပေရာ႔ဂ်က္ကို သနပ္ခါးဆိုတဲ႔ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ တတန္းလံုးကို ရွင္းျပမယ္လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ ဆရာမကလည္း အရမ္းေကာင္းတဲ႔ အစီအစဥ္ပဲလို႔ေျပာတယ္။


ျမန္မာႏိုင္ငံကေက်ာင္းေတြမွာ ဘယ္တုန္းကမွ မလုပ္ခဲ႔ရတဲ႔ လူအမ်ားေရွ႕မွာ ထြက္ၿပီး စကားေျပာ၊ ရွင္းျပရတဲ႔ Presentation ဆိုတဲ႔ေန႔ကို ေရာက္လာပါၿပီ။ အဲဒီ
Presentation လုပ္ရတဲ႔အခါ ျမန္မာေက်ာင္းသားတိုင္း အနည္းနဲ႔အမ်ား ေၾကာက္ဒူးတုန္၊ အသံတုန္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔အတြက္ ဘယ္တုန္းကမွ ခုလို အေလ႔အက်င္႔မရွိခဲ႔ဘဲကိုး။ အဲဒီေန႔က လူ ၂၀ ေက်ာ္သာရွိတဲ႔ Tutorial စာသင္ခ်ိန္မွာ ေျပာရတာေၾကာင္႔ အဆင္ေျပခဲ႔တယ္လို႔ ဆိုရမွာပဲ။ ကၽြန္မက သနပ္ခါးတံုးနဲ႔ ေက်ာက္ပ်ဥ္ကိုပါ အပင္ပန္းခံၿပီး ေက်ာင္းကို သယ္သြားတယ္။ ၿပီးေတာ႔ သူတို႔ေရွ႕မွာ သနပ္ခါးေသြးျပ၊ လက္ကိုလိမ္းျပၿပီး သနပ္ခါးရဲ့ေကာင္းေၾကာင္းေတြကို စေျပာပါတယ္။ ေဒၚခင္မ်ိဳးခ်စ္ အဂၤလိပ္လို ေရးသားတဲ႔ စာအုပ္ထဲက စကားလံုးေတြနဲ႔ အင္တာနက္ကရွာေတြ႕တာေတြကို အမ်ားဆံုး ယူသံုးျဖစ္ပါတယ္။ ၿပီးတာနဲ႔ သနပ္ခါးလိမ္းထားတဲ႔ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးပံုေတြကို ပရိုဂ်က္တာနဲ႔ ျပတယ္။ ၿပီးေတာ႔ သနပ္ခါးတံုး ေသြးမလိမ္းခ်င္ရင္ သနပ္ခါးရည္လည္းရွိေၾကာင္း ေျပာရင္း သနပ္ခါးခဲေတြ၊ သနပ္ခါးရည္ဘူးေတြရဲ့ ဓာတ္ပံုေတြလည္း ျပျဖစ္တယ္။

ကၽြန္မ သနပ္ခါးအေၾကာင္း အမႊန္းတင္တာ ဘယ္ေလာက္မ်ားသြားလဲေတာ႔ မသိဘူး။ ကၽြန္မကို သနပ္ခါးဘူးေတြ မွာၾကတာ ၅ ေယာက္ထက္ မနည္းဘူးျဖစ္သြားတယ္။:D သူတို႔က ကၽြန္မေသြးထားတဲ႔ သနပ္ခါးကို ေမႊးၾကည့္၊ သနပ္ခါးတံုးကို နမ္းၾကည့္လုပ္ၾကပါတယ္။ သနပ္ခါးအေၾကာင္းကုိ ကၽြန္မေျပာခဲ႔တာေတာ႔ အင္မတန္ရိုးရွင္းတယ္။ Myanmar Traditional Make-Up ျဖစ္ေၾကာင္း၊ အမ်ိဳးသမီး၊ အမ်ိဳးသား၊ ကေလး၊ လူႀကီး မေရြး ကၽြန္မတို႔ အသံုးျပဳၾကေၾကာင္းနဲ႔ လွဖို႔ဆိုတာထက္ အသားအေရကို ေအးျမေစလို၊ ေနေရာင္ျခည္ဒဏ္ကေန ကာကြယ္ေစလိုတာက အဓိက ျဖစ္ေၾကာင္း ကၽြန္မ ေျပာတယ္။ ၿပီးေတာ႔ သနပ္ခါးအန႔ံေလးကလည္း သင္းသင္းေလးနဲ႔ စိတ္ကို ၾကည္လင္ေအးခ်မ္းေစတယ္လို႔ ကၽြန္မ ရွင္းျပတယ္။ သနပ္ခါးတံုးကို တျခားကရတာမဟုတ္ဘဲ သနပ္ခါးပင္လို႔ ကၽြန္မတို႔ေခၚတဲ႔ အနံ႔ေမႊးၿပီး အေပြးထူတဲ႔ သစ္ပင္တမ်ိဳးက ရေၾကာင္း၊ အဲဒီသစ္ပင္ကို ခုတ္ထစ္ပိုင္းလိုက္တဲ႔အခါ ခုလို သနပ္ခါးတံုးကိုရေၾကာင္းနဲ႔ မာေၾကာတဲ႔ေက်ာက္ျပားမွာ ေရနဲ႔ေသြးလိုက္တဲ႔အခါ
အဲဒီသနပ္ခါးရည္ရေၾကာင္း ေျပာရင္းနဲ႔ တလက္စထဲ ေသြးျပရတာေပါ႔။ အစက သူတို႔က သနပ္ခါးကို အမႈန္႔လား၊ ခ်က္ရတာလား၊ ႀကိဳရတာလား၊ ျပဳတ္ရတာလားနဲ႔ အလြန္ပဲ ေပါက္ေပါက္ရွာရွာေမးတတ္ၾကတယ္။ ၀က္ၿခံေပါက္တာကို ကာကြယ္ေပးသလို ေပ်ာက္ကင္းေစတယ္ဆိုတဲ႔အခ်က္က သူတို႔ကို ပိုစိတ္၀င္စားေစမယ္ထင္တယ္။ ဘာလို႔ဆို ဒီကလူေတြမ်က္ႏွာမွာ ၀က္ၿခံမရွိတဲ႔သူ ခပ္ရွားရွားရယ္။ (ကဲ႔ရဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး ဘုရား... ဟိုတခါလို ျဖစ္မွာစိုးလို႔...:D) မသိေသးသူမ်ား ေတြးခ်င္ရာေတြး၊ ေရးခ်င္ရာေရး (၃) မွာ ဖတ္ၾကည့္ၾကပါရန္...

ေက်ာင္းၿပီးလို႔ အလုပ္၀င္တဲ႔အခါမွာေတာ႔ အလုပ္သြားခ်ိန္တိုင္း သနပ္ခါး မလိမ္းျဖစ္ေတာ႔ပါဘူး။ အခ်ိန္မရတာေၾကာင္႔ပါ။ ေစာေစာႏိုးတဲ႔ေန႔၊ အရမ္းပူတယ္လို႔ ခံစားရတဲ႔ေန႔၊ သနပ္ခါးလိမ္းခ်င္စိတ္ေပါက္လာတဲ႔ ေန႔ေတြမွာေတာ႔ သနပ္ခါးလိမ္းျဖစ္ပါတယ္။ လိမ္းတယ္ဆိုတာက ပါးကြက္ကြက္တာကို ေျပာတာပါ။ ပါးကြက္မကြက္ဘဲနဲ႔ မ်က္ႏွာမွာ သနပ္ခါးပြတ္တာေလာက္ကေတာ႔ ေန႔တိုင္း လုပ္ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလို သနပ္ခါး ပါးကြက္ကြက္တဲ႔ ပထမဆံုးေန႔မွာေတာ႔ ထံုးစံအတိုင္း ရွင္းျပရတာေပါ႔။ တခ်ိဳ႕ကေတာ႔ ေျပာတယ္။ နင္တို႔ make-up ကလည္း မလွတဲ႔အျပင္ ရုပ္ေတာင္ဆိုးသြားေသးတဲ႔။ ဟီဟီ... အဲဒီေတာ႔လည္း ျပန္ေျပာတာေပါ႔။ ငါ လိမ္းတာ မေကာင္းလို႔ပါဟာ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါႀကိဳက္တယ္၊ ငါတို႔လူမ်ိဳးေတြလည္း ႀကိဳက္ၾကတယ္။ ဒါ ရိုးရာယဥ္ေက်းမႈတခုပဲလို႔၊ နင္တို႔ မေလးလူမ်ိဳး အမ်ိဳးသမီးေတြ ေခါင္းၿမီးၿခံဳသလိုေပါ႔။ နင္တုိ႔ကေတာ႔ သေဘာက်ရင္ က်ၾကမယ္။ ငါတို႔အတြက္ကေတာ႔ ဘာႀကီးေတြမွန္း မသိဘူးလို႔ ႏွာေခါင္းရႈံ႕ေျပာၿပီး ထြက္ခဲ႔တယ္။ ဆိုင္၊ မဆိုင္ေတာ႔ မသိဘူး။ ဘာျပန္ေျပာရမွန္းမသိေတာ႔ ေျပာခ်င္ရာ ေျပာခဲ႔လိုက္တာ ေအးေရာ။

သနပ္ခါးႀကိဳက္ၿပီး အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင္႔ မလိမ္းျဖစ္သူေတြ အတြက္ ကေလးသံုးပစၥည္းေတြ အမ်ားဆံုးထုတ္လုပ္တဲ႔ JohnSon's ကိုယ္တိုက္ဆပ္ျပာရည္ ဗူးအေရာင္ေလးက ခရမ္းေရာင္ေလးကို ၀ယ္သံုးၾကည့္ပါလို႔။ အဲဒီဆပ္ျပာရည္ရဲ့ အနံ႕က သနပ္ခါးနံ႔သင္းသင္းေလး။ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ေျပာလို႔ သံုးၾကည့္တာ အနံ႔ကေတာ႔ တကယ္႔ သနပ္ခါးအနံ႔ေလးပါပဲ။ သနပ္ခါးမလိမ္းဘဲနဲ႔ သနပ္ခါး လိမ္းထားသလို feel မ်ိဳးေလးရေစပါတယ္။ အဲဒီအနံ႔နဲ႔ lotion လည္း ရွိပါတယ္။ ဘူးအေရာင္ကလည္း ခရမ္းေရာင္ပါပဲ။ ေစ်းလည္း ခ်ိဳတယ္။

ကၽြန္မ ေျပာခ်င္တဲ႔ သနပ္ခါးအေၾကာင္းကေတာ႔ ဒီေလာက္ပဲ ထင္တယ္။ မေရးခ်င္၊ ေရးခ်င္ ပ်င္းရိေလးတြဲစြာနဲ႔ ေရးထားတဲ႔ ဒီစာ ဖတ္မေကာင္းရင္ အျပစ္မေျပာနဲ႔ေနာ္။ :)


ရႊင္လန္း ခ်မ္းေျမ႕ၾကပါေစ။

s0wha1

ဓာတ္ပံု မူပိုင္ --- ဂူဂယ္မွ ရွာေဖြေတြ႔ရွိေသာ ဓာတ္ပံုကို အသံုးျပဳထားျခင္းျဖစ္သည္။


ကာရန္မဲ႔ အေတြးစမ်ား © 2008 Por *Templates para Você*