အနိုင္မခံ

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကိုယ္တိုင္ ဘာသာျပန္ထားတဲ႔ ကဗ်ာေလးပါ...

***

Out of the night that covers me,
Black as the Pit from pole to pole,
I thank whatever gods may be
For my unconquerable soul.

In the fell clutch of circumstance
I have not winced nor cried aloud.
Under the bludgeonings of chance
My head is bloody, but unbow'd.

Beyond this place of wrath and tears
Lies but the horror of the shade,
And yet the menace of the years
Finds, and shall find me, unafraid.

It matters not how strait the gate,
How charged with punishments the scroll,
I am the master of my fate:
I am the captain of my soul.
Engrave this quote in Our Store! | Rate this Quote! | Tell a Friend

-William Ernest Henley, "Invictus", 1875

အႏိုင္မခံ

ငါ့အား ဖုံးလႊမ္းထားေသာ လကြယ္သန္းေခါင္
ဤအေမွာင္အတြင္းမွေန၍ အႏိုင္မခံ အရႈံးမေပးတတ္ေသာ
ငါ၏စိတ္ဓာတ္ကို ဖန္ဆင္းေပးသည့္ နတ္သိၾကားတုိ႔အား ငါေက်းဇူးတင္၏။

ေလာကဓံတရားတို႔၏ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္ေသာ လက္ဆုပ္တြင္းသို႔
က်ေရာက္ေနရျငားေသာ္လည္း ငါကား မတုန္လႈပ္ မငိုေၾကြး

ကံတရား၏ ရုိက္ပုတ္ျခင္း ဒဏ္ခ်က္တို႔ေၾကာင့္
ငါ၏ ဦးေခါင္းသည္ ေသြးသံတုိ႔ျဖင့္ ရဲရဲနီ၏ ညြတ္ကား မညြတ္

ဤေလာဘေဒါသတို႔ ၾကီးစိုးရာဌာန၏ အျခားမဲ့၌ကား
ေသျခင္းတရားသည္ ငံ့လင့္လ်က္ရွိ၏။
သို႔ေသာ္ ငါ့အား မတုန္လႈပ္သည္ကို ေတြ႔ရအံ့။
ေနာင္ကိုလည္း ဘယ္ေတာ့မွ မေၾကာက္သည္ကိုသာ ေတြ႔ရအံ့။

သုဂတိသို႔ သြားရာ တံခါး၀သည္ မည္မွ် က်ဥ္းေျမာင္းသည္ျဖစ္ေစ
ယမမင္း၏ ေခြးေရပုရပိုက္၌ ငါ့အျပစ္တို႔ကို မည္မွ်ပင္ မ်ားစြာ
မွတ္သားထားသည္ျဖစ္ေစ ငါကား ဂရုမျပဳ
ငါသာလွ်င္ ငါ့ကံ၏ အရွင္သခင္ျဖစ္၍
ငါသာလွ်င္ ငါ့စိတ္၏ အၾကီးအကဲ ျဖစ္သတည္း။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း
(အိုးေ၀မဂၢဇင္း၊ အတြဲ ၆ အမွတ္ ၁၊ ၁၉၃၆ ခု)

စုေဆာင္းထားသမွ် ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းပံုအခ်ိဳ႕ (၂)

ကၽြန္မမွာ ရွိသေလာက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းပံုေတြ ထပ္တင္လိုက္ပါတယ္။ ဒီရက္ပိုင္း ကၽြန္မ ပို႔စ္အသစ္တင္ျဖစ္မယ္ မထင္ပါဘူး။ အားလံုးပဲ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

s0wha1

စုေဆာင္းထားသမွ် ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းပံု အခ်ိဳ႕

စုေဆာင္းထားသမွ် ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းပံုအခ်ိဳ႕ (၃)
စုေဆာင္းထားသမွ် ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းပံုအခ်ိဳ႕ (၄)
စုေဆာင္းထားသမွ် ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းပံုအခ်ိဳ႕ (၅)
စုေဆာင္းထားသမွ် ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းပံုအခ်ိဳ႕ (၆)
စုေဆာင္းထားသမွ် ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းပံုအခ်ိဳ႕ (၇)


ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းပံုပါ ပိုက္ဆံအခ်ိဳ႕

ဦးနာေအာက္နွင္႔ ကၽြန္မရဲ့ အျမင္

ဒီပို႔စ္ျဖစ္ေပၚလာပံုကို အရင္ရွင္းျပခ်င္ပါတယ္။ ခုရက္ပိုင္း ကၽြန္မေန႔တိုင္းလိုလို သြားဖတ္ေနတဲ႔ ကိုရြက္၀ါ ဘေလာ႔ဂ္မွာ ဦးနာေအာက္ က်႐ႈံးမႈ ႏွင့္ တိုင္ရင္းသားမ်ား၏ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ ဆိုတဲ႔ ပို႔စ္ကို မေန႔က ဖတ္မိလိုက္ပါတယ္။ ကိုရြက္၀ါက ကိုရဲမြန္ ဘေလာ႔ဂ္မွာ တင္ထားတဲ႔ ဦးနာေအာက္ရဲ့ စဥ္႔ကူးမင္း သေဘၤာ ပံုနဲ႔ ပို႔စ္က ကြန္မန္႔ေတြေၾကာင္႔ ဦးနာေအာက္ပို႔စ္ကို ေရးုျဖစ္တယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ အဲဒီပို႔စ္ကို ကၽြန္မ ဖတ္မိရင္း ကိုရြက္၀ါရဲ့ ေရးသားခ်က္မ်ားမွ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို လက္မခံနိုင္တာနဲ႔ ကြန္မန္႔ေရးဖို႔ စဥ္းစားေသးတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ကြန္မန္႔ကရွည္ေနမွာရယ္၊ ေျပာခ်င္တာေတြ မ်ားေနတာရယ္နဲ႔ ကၽြန္မဘေလာ႔ဂ္မွာ ဒီပို႔စ္ကိုေရးလိုက္တာပါ။

ကိုရြက္၀ါအေနနဲ႔ နယ္ခ်ဲ႕ကုမၸဏီကို စီးပြားေရး လက္၀ါးႀကီးအုပ္လိုမႈ ေလာဘစိတ္နဲ႔ အျပဳတ္တိုက္တယ္လို႔ သံုးနႈန္းေျပာဆိုထားတာဟာ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ျပင္းထန္စြာနဲ႔ ကိုယ္က်ိဳးစြန္႔တိုက္ပြဲ၀င္ခဲ႔ေသာ ဦးနာေအာက္ကို (ဆႏၵမပါေသာ္လည္း) ေတာ္ေတာ္ေလး ေစာ္ကားသလို ျဖစ္ခဲ႔တယ္လို႔ ျမင္ပါတယ္။ သမိုင္းဆိုတာ အလကားျဖစ္ေပၚလာတာမွ မဟုတ္ဘဲ။ သူ႔ရဲ့လုပ္ေဆာင္ခ်က္၊ စိတ္ဓာတ္ေတြေၾကာင္႔သာ မ်ိဳးခ်စ္ပုဂၢိဳလ္ႀကီး ဦးနာေအာက္ရယ္လို႔ ျမန္မာ႔သမိုင္းထဲ ထည့္သြင္း ဂုဏ္ယူရေလာက္တဲ႕ထိ မွတ္တမ္းတင္ခံရတာနဲ႔တင္ အနည္းဆံုးေတာ႔ သူက ေတာ္ရံုလူမဟုတ္ေၾကာင္း အရင္ဆံုး မွတ္ခ်က္ျပဳခ်င္ပါတယ္။

ကိုရြက္၀ါေရးထားတဲ႔ ဦးနာေအာက္ရဲ့ က်ရံႈးျခင္းအေပၚ သံုးသပ္ခ်က္ေတြကို ကၽြန္မတစ္ခုမွ လက္မခံနိုင္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ႔ ကိုယ္႔တိုင္းရင္းသားျပည္သူေတြကို ေစ်းနႈန္းသက္သက္သာသာနဲ႔ စီးေစခ်င္ရံုသာ ရည္ရြယ္ခဲ႔ရင္ေတာ႔ ကိုရြက္၀ါေျပာတာ အခ်ိဳ႕ကို လက္သင္႔ခံစရာ ရွိပါတယ္။ တကယ္႔ လက္ေတြ႔မွာေတာ႔ ဒါဟာ စီးပြားေရးလုပ္ေနတာမဟုတ္သလို နယ္ခ်ဲ႕ကို တဖက္တလမ္းကေန ကိုယ္တတ္နိုင္သေလာက္ အနာခံ ေတာ္လွန္ေနခဲ႔တာသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေတာ္လွန္တယ္ဆိုတာ လက္နက္သမားကို လက္နက္မဲ႔က ဘယ္လိုမွမယွဥ္နိုင္ေသာ္လည္း ရရာလက္နက္စြဲကိုင္လို႔ တိုက္ေနရပါမယ္။ အနည္းဆံုး ကိုယ္ အညံ့မခံ၊ အရံႈးမေပးေၾကာင္း တဖက္ရန္သူ သိေအာင္ျပရပါမယ္။ ဒီသေဘာပါပဲ။ နယ္ခ်ဲ႕နဲ႔ ဦးနာေအာက္တို႔ရဲ့ ၿပိဳင္ပြဲမွာ စိတ္ဓာတ္တိုက္ပြဲ၊ ခံယူခ်က္တိုက္ပြဲနဲ႔ ရႈံးမယ္မွန္းသိရက္ ရနိုင္သမွ် နယ္ခ်ဲ႕ကို အန္တုျခင္းေတြနဲ႔ တိုက္ပြဲ၀င္ထားတာပါ။ သူ႔မွာ စီးပြားေရးအျမင္ေတြနဲ႔ ေရြးခ်ယ္ခြင္႔မရွိခဲ႔ပါဘူး။

ကိုရဲမြန္ရဲ့ဘေလာ႔ဂ္က ကြန္မန္႔မွာ ကိုjoyက "ျမန္မာ အမ်ားစု မ်ိဳးခ်စ္စိတ္နဲ႔ အမ်ိဳးကိုေစာင္႔ေရွာက္ေသာစိတ္ နည္းပါးေၾကာင္း" ေရးသားထားတာကို ကိုရြက္၀ါက လက္မခံခဲ႔ေပမဲ႔ ကၽြန္မကေတာ႔ အျပည့္အ၀လက္ခံပါတယ္။ နယ္ခ်ဲ႕ေခတ္အခါမွာသာမက ခုေခတ္မွာလည္း အဲဒီစိတ္က နည္းပါးေနတာပါပဲ။ ကိုရဲမြန္ကေတာ႔ "ဆင္းရဲမြဲေတမႈက အိမ္ေရွ႕က ၀င္လာတဲ႔အခါမွာ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္က အိမ္ေနာက္က ထြက္သြားတတ္ပါတယ္" လို႔ ကိုjoyရဲ့ ကြန္မန္႔ကို ရီပလိုင္းျပန္ထားပါတယ္။

ဦးနာေအာက္နဲ႔ နယ္ခ်ဲ႕ကုမၸဏီတို႔ရဲ့ သေဘၤာၿပိဳင္ဆြဲမႈတိုက္ပြဲမွာ မ်ိဳးခ်စ္ျမန္မာျပည္သူေတြကသာ တတပ္တအားနဲ႔ ပါ၀င္ခဲ႔ရင္ ကၽြန္မတို႔ ဒီလို မရႈမလွ အေရးနိမ္႔စရာအေၾကာင္း မရွိပါဘူး။ ဒီေနရာမွာ ခုေခတ္လို ေစ်းကြက္စီးပြားေရးအရ ကုမၸဏီအခ်င္းခ်င္း ၿပိဳင္ဆိုင္ေနၾကတာ မဟုတ္ေၾကာင္း အရင္ဆံုး သေဘာေပါက္ထားရပါမယ္။ ဒါက နယ္ခ်ဲ႕အဂၤလိပ္ေတြကို ေတာ္လွန္ေနတာပါ။ နယ္ခ်ဲ႕ေတြကေတာ႔ ဒီသေဘာကို ေကာင္းေကာင္း နားလည္ထားပါတယ္။ အဂၤလိပ္သေဘာၤကုမၸဏီ တစ္ခုဆိုေပမဲ႔ အဲဒီကုမၸဏီတစ္ခုထဲကပဲ ဒီၿပိဳင္ပြဲကို ဆင္ႏႊဲေနတာမဟုတ္ဘဲ လိုအပ္ရင္လိုအပ္သလို သူတို႔တနိုင္ငံလံုးရဲ့ ခ်မ္းသာၾကြယ္၀မႈကိုပါ အသံုးခ်ၿပီး အနိုင္ရေအာင္ လုပ္ေဆာင္မယ္ဆိုတာ ယံုမွားစရာမရွိပါဘူး။ တကယ္ေတာ႔ ဒီပြဲမွာ ဦးနာေအာက္ တစ္ေယာက္ထဲ စီးပြားကုန္ က်ရႈံးခဲ႔တာမဟုတ္ဘဲ ျမန္မာတမ်ိဳးသားလံုးရဲ့ အရႈံးျဖစ္ခဲ႔တာပါ။

အဲဒီခ်ိန္က ျမန္မာျပည္သူေတြအေနနဲ႔ ဦးနာေအာက္ရဲ့ သေဘၤာခက ပိုမ်ားေနရင္ေတာင္ ကိုယ္႔အမ်ိဳးသားပိုင္ ဦးနာေအာက္ သေဘၤာကိုပဲ စီးသင္႔ပါတယ္။ ကၽြန္မေျပာၿပီးတဲ႔အတိုင္း ေစ်းကြက္အၿပိဳင္ရွာယူေနတာ မဟုတ္ဘဲ နယ္ခ်ဲ႕အစိုးရကို တနည္းနည္းနဲ႔ လက္မခံ၊ မေက်နပ္ေၾကာင္း ပုန္ကန္ျပသေနတာ ျဖစ္တဲ႔အတြက္ ဒီတိုက္ပြဲမွာ အားလံုးတက္ညီလက္ညီ ပါသင္႔တယ္ဆိုတာ နားလည္ရမယ္႔ကိစၥပါ။ ခုေတာ႔ ဒီလိုမဟုတ္ပါဘူး။ နယ္ခ်ဲ႕ဘက္က သေဘၤာခ ေစ်းခ်ိဳတယ္ဆို နယ္ခ်ဲ႕သေဘၤာဘက္ကို ၿပံဳတိုး စီးၾကပါတယ္။ ဦးနာေအာက္က အခမဲ႔ စီးခြင္႔ျပဳတယ္ဆို္မွ ဦးနာေအာက္သေဘၤာဆီ ေရာက္လာၾကျပန္ပါတယ္။ ေဟာ...ဟိုဘက္က ထမင္းလည္း ေကၽြး၊ ပု၀ါတပိုင္းလည္း ေပးမယ္ဆိုေတာ႔ ဟိုဘက္ကို ေရာက္သြားၾကျပန္ပါတယ္။ ဘယ္မွာလဲ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္။ တေန႔တာ ယာယီ ကိုယ္အလကားစားရ၊ အလကားစီးရဖို႔ပဲ ၾကည့္တတ္တဲ႔ ျမန္မာေတြရဲ့ စိတ္ဓာတ္ကိုမွ မေကာင္း မေျပာ၊ ဘယ္သူ႔ကို ေျပာရမွာပါလိမ္႔။ ကၽြန္မလည္း ကိုယ္႔လူမ်ိဳးကိုယ္ ဒီထက္လည္း ပိုမေ၀ဖန္ခ်င္ေတာ႔ပါဘူး။

နံပါတ္(၁) ဦးနာေအာက္ ေတြးေခၚမႈမွားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူက အရိုးေၾကေၾက၊ အရည္ခမ္းခမ္း စီးပြားျပဳတ္ နယ္ခ်ဲ႕ကို ေတာ္လွန္သြားတဲ႔ မ်ိဳးခ်စ္ပုဂၢိဳလ္ႀကီး ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔ကို ေ၀ဖန္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာင္ နယ္ခ်ဲ႕စနစ္ရဲ့ သဘာ၀ကို နားမလည္ျခင္းနဲ႔ အဲဒီေခတ္ရဲ့ စီးပြားေရးၿပိဳင္ဆိုင္မႈသေဘာကို နားမလည္ဘဲ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္အေပၚအေျခခံၿပီး လုပ္သြားတယ္ ဆိုတာပဲျဖစ္ပါတယ္။

နံပါတ္(၂) စီးပြားေရး လုပ္ငန္း လက္၀ါးႀကီးအုပ္လိုမႈဆိုတာကေတာ႔ နံပါတ္(၁)အခ်က္မွာတင္ ေျဖရွင္းၿပီးသား ျဖစ္သြားပါၿပီ။ သူ႔အေနနဲ႔ နယ္ခ်ဲ႕နဲ႔အၿပိဳင္ႀကဲၿပီး စီးပြားလုရွာစရာမလို၊ တျခားစီးပြားေရးေတြလုပ္နိုင္ပါတယ္။ လုပ္နိုင္လို႔လည္း တျခားစီးပြားေရးနဲ႔ ပိုက္ဆံရွာခဲ႔ၿပီး အလံုအေလာက္ရွိလာတဲ႔အခါမွ နယ္ခ်ဲ႕ကို အန္တုဖို႔ သေဘၤာေထာင္ၿပီး ဆန္႔က်င္ခဲ႔တာပါ။ ေစ်းကြက္လုလို၊ ေလာဘတႀကီး လက္၀ါႀကီးအုပ္လိုလို႔ဆိုတာကို လံုး၀လက္မခံနိုင္ပါဘူး။

***

ညီမ ေရးသားခ်က္မ်ားအေပၚ ကိုရြက္၀ါ ျပန္လည္ ေဆြးေႏြးခ်င္တယ္ဆို ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ႀကိဳဆိုပါတယ္။

s0wha1

ဆိုင္ရာ ပို႔စ္ေတြ - ကိုပီတိရဲ့ ဒီေရး ဟိုေရာက္၊ ဟိုေရး ဒီေရာက္ (၂)

တခါတခါ

တခါတခါ မႈန္ပ်ပ် အနာဂတ္တခုမွာ
ေသခ်ာျခင္း ငါ႔ဘ၀ကို စေတးဖို႔
နွလံုးသားက ခြင္႔မျပဳခဲ႔ဘူး ေမာင္...

တခါတခါ ငါ႔ဦးေနွာက္မွာ ဗလာက်င္း
အခ်စ္ေတြနဲ႔သာ ျပည့္ေနခဲ႔ဖို႔
ငါ ေမွ်ာ္လင္႔မိတတ္တယ္ ေမာင္...

တခါတခါ ဆႏၵနဲ႔ဘ၀ ထပ္တူက်ဖို႔
မႀကိဳးစားရဲခဲ႔တဲ႔ ငါ
ညံ့ဖ်င္းတယ္ဆိုလည္း မျငင္းခ်င္ေတာ႔ဘူး ေမာင္...

တခါတခါ မိုက္ရူးရဲဆန္တာကို
သတၱိေကာင္းလွခ်ည္ရဲ့လို႔
ငါ ခံယူတတ္ခဲ႔ခ်င္တယ္ ေမာင္...

တခါတခါ မျဖစ္နိုင္တဲ႔ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္နဲ႔
ဘ၀ကို မရွင္သန္ခ်င္တဲ႔ ငါ
ကိုယ္႔ကိုယ္ကို မုန္းတီးမိတယ္ ေမာင္...

တခါတခါ ဆန္႔က်င္ဘက္ ဘ၀ နွစ္ခု
ေခတၱ ဆံုစည္းျခင္းကို
တသက္တာအျဖစ္ မွတ္ယူလိုက္ခ်င္တယ္ ေမာင္...

တခါတခါ ျဖစ္ခ်င္တာထက္
ျဖစ္သင္႔တာကို ေရြးခ်ယ္ရတာလည္း
ဘ၀ရဲ့ နိယာမ တစ္ခု ျဖစ္ေနတတ္တယ္ ေမာင္...

တခါတခါ မ်က္ရည္ေခ်ာင္းရိုးထဲ
ငါ႔ေန႔ေတြ ေလွာ္ခတ္ဖို႔ေတာင္
အတၱရဲ့ တားျမစ္ျခင္းကို ခံယူခဲ႔ရတယ္ ေမာင္...

တခါတခါ ခ်စ္လ်က္နဲ႔ ေ၀း
ငါ႔ရဲ့ ေရြးခ်ယ္မႈကို ဟားတိုက္လို႔ ရယ္ေမာ
အားေပးခဲ႔ရတယ္ ေမာင္...

တခါတခါ ပန္းတိုင္တစ္ခုရဲ့ အဆံုးသတ္
ဘ၀နဲ႔ ဦးေနွာက္သာ ရွိေနခဲ႔တာ
ငါ ေနာင္တ မရခ်င္ဘူး ေမာင္...

တခါတခါ ငါ႔ရင္ေတြ ေၾကမြ၊ အပူရုပ္ကို ဟန္လုပ္
အၿပံဳးတုေတြ ဖန္ဆင္းခဲ႔ေပမဲ႔
တစစီျဖစ္ေနတဲ႔ ငါ႔နွလံုးသားကိုေတာ႔ ယံုၾကည္ေပးပါ ေမာင္...

တခါတခါ ျဖစ္တည္မႈမဲ႔၊
ရပ္တည္ခ်က္ေၾကာင္႔
ငါ ယံုၾကည္ရာပဲ ဆက္ေလွ်ာက္ခ်င္တယ္ ေမာင္...

တခါတခါ အရံႈးအနိုင္မရွိတဲ႔ ခ်စ္ျခင္းတရားမွာ
က်န္ရစ္ခဲ႔သူနဲ႔ ထားရစ္ခဲ႔သူအစား
ေနရစ္ခဲ႔သူပဲ ငါ ျဖစ္ခ်င္ခဲ႔တယ္ ေမာင္...

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘယ္လိုပဲေျပာေျပာ
ငါ မင္းကို အရမ္းခ်စ္ခဲ႔ပါတယ္ ေမာင္ရယ္...

s0wha1
(06/08/07) တနလၤာေန႔

ဓာတ္ပံု မူပိုင္ --- ဂူဂယ္မွ ရွာေဖြေတြ႔ရွိေသာ ဓာတ္ပံုကို အသံုးျပဳထားျခင္းျဖစ္သည္။

မေလးရွားမွ အျပန္(၁)

လြန္ခဲ႔တဲ႔ နွစ္နွစ္ေလာက္က မေလးရွားကိုအလည္သြားျဖစ္ပံုနဲ႔ အဲဒီက အျပန္ ကၽြန္မ ခုလက္ရွိ ေနေနတဲ႔ ဒီနိုင္ငံအေပၚ ပိုၿပီး အျမင္ၾကည္လင္လာတဲ႔အေၾကာင္းကို ေရးခ်င္တာပါ။ ပို႔စ္ရွည္ေနရင္ေတာ႔ နွစ္ပုဒ္ခြဲတင္ပါ႔မယ္။

ကၽြန္မ ဆယ္တန္း ေျဖၿပီးခါစခ်ိန္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က အေပ်ာ္တမ္း လကၡဏာၾကည့္ေပးတယ္။ သူက ၾကည့္တတ္လို႔ ၾကည့္ေပးတာမဟုတ္ပါဘူး။ သူ႔ကိုလည္း လကၡဏာအေၾကာင္း မေတာက္တေခါက္တတ္တဲ႔ အသိတစ္ေယာက္က ၾကည့္ေပးရင္း နိုင္ငံေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေရာက္ဖူးမယ္လို႔ ေျပာတယ္တဲ႔။ ေျပာရရင္ေတာ႔ ကမၻာပတ္ရမယ္ေပါ႔ေလ။ ဒါနဲ႔ သူက လက္ရဲ့ ဘယ္အေရးအေၾကာင္းကို ၾကည့္ရတာလဲ ေမးခဲ႔ၿပီး ကၽြန္မလက္က လကၡဏာကို လာၾကည့္တာပါ။ သူကေျပာတယ္ ကၽြန္မလက္မွာ သူ႔လိုမ်ိဳး မပါဘူးတဲ႔။ ဒီေတာ႔ ကၽြန္မက ခုေနေနတဲ႔ နိုင္ငံကလြဲလို႔ ဘယ္မွ ထပ္မေရာက္ေတာ႔ဘူးဆုိလားပဲ။ သူ႔စကားအရ ကၽြန္မ ေတာ္ေတာ္ေလး မေက်မနပ္ျဖစ္မိတယ္။ ဘာကိစၥ ကၽြန္မက နိုင္ငံတစ္ခုထဲပဲ ေရာက္ဖူးရမွာလဲေပါ႔။ အဲဒီအေၾကာင္းအရာက ကၽြန္မ မသိစိတ္ထဲမွာ ကိန္းေအာင္းေနတာ နွစ္အေတာ္ၾကာခဲ႔ပါၿပီ။ သူကေတာ႔ သူေျပာခဲ႔တဲ႔စကား ျပန္မွတ္မိမယ္ေတာင္ မထင္ပါဘူး။ သူက သေဘၤာသားျဖစ္ခ်င္တဲ႔လူဆိုေတာ႔ သူ႔ကို ေဟာလိုက္တဲ႔လူေျပာတာ အမွန္လို႔ ယူဆခဲ႔သလို၊ ကၽြန္မကလည္း သူ ကၽြန္မကို ေျပာတာ မမွန္ေစရဘူးလို႔ အၿမဲ စဥ္းစားေနမိတာ။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ သူကေတာ႔ ခုခ်ိန္ထိ ျမန္မာနိုင္ငံကေန တဖ၀ါးမွ မခြါရေသးပါဘူး။ တျခားနိုင္ငံ သြားျဖစ္ဖို႔ ေနာက္ဆို သူ႔အတြက္ ပို္မလြယ္ေတာ႔ပါဘူး။

ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္မလည္း မသြားရဘူးဆိုရင္ေတာင္ အနည္းဆံုး အိမ္နီးခ်င္းနိုင္ငံေတြေတာ႔ သြားျဖစ္ေအာင္သြားမယ္လို႔ စိတ္ကူးထားတာ အဲဒီနွစ္ တရုတ္နွစ္ကူးခ်ိန္မွာ အေကာင္အထည္ေဖာ္ပါေတာ႔တယ္။ အဲဒီခ်ိန္ဆို ဒီမွာ ၃၊ ၄ ရက္ေလာက္ ရံုးပိတ္တယ္ဆိုေတာ႔ ကၽြန္မတို႔ ခရီးထြက္ဖို႔ အဆင္ေျပပါတယ္။ ဒါနဲ႔ အေဖ႔ကို ဒီနွစ္ကူးရင္ ကြာလာလမ္ပူကို သြားလည္ဖို႔ေျပာတယ္။ အိမ္ကလူေတြကလည္း ထံုးစံအတိုင္း သြားၾကမယ္ေပါ႔။ သူတုိ႔က အနားနီးမွ ကပ္ျဖဳတ္တတ္သူေတြပါ။ သူတို႔အေၾကာင္း သိေနတဲ႔ ကၽြန္မကလည္း သြားမယ္ ေျပာတိုင္း စိတ္ခ်၊ လက္ခ် မယံုထားပါဘူး။ ဒါေပမဲ႔ မေလးဗီဇာကိုေတာ႔ တမိသားစုလံုး ယူထားၿပီးၾကၿပီ္။ သြားခ်င္တဲ႔ခ်ိန္ ထသြားလို႔ရေတာ႔ ကၽြန္မလည္း သိပ္မပူမိပါဘူး။ ေနာက္ ရံုးပိတ္ရက္ေတြ ေရာက္လာတယ္။ ကၽြန္မက အေဖ႔ကို မနက္က်ရင္ သြားၾကမယ္ေလလို႔ အေဖကလည္း အိုေကတဲ႔။ ဒါနဲ႔ အင္တာနက္မွာ ကားလက္မွတ္ေတြ၊ ေဟာ္တယ္ေတြ စံုစမ္းေတာ႔ ကားလက္မွတ္ေတြက ကုန္ေနၿပီဆိုတာႀကီးပဲ။ အေဖက ေျပာတယ္ ဒီကေန လိုင္းကားစီးၿပီး Johor (မေလးရွား နယ္စပ္ၿမိဳ႕) ထိသြားမယ္။ အဲဒီမွာ KL ထိသြားတဲ႔ ၾကားကားေတြ ေပါတယ္ေပါ႔။ ဒါေပမဲ႔ တကယ္သြားၾကေတာ႔မယ္လည္းဆိုေရာ အစ္မက ေနမေကာင္းခ်င္သလိုမို႔ မလိုက္ေတာ႔ဘူးတဲ႔။ အေမက ပင္ပန္းမွာမို႔ မလိုက္ဘူးတဲ႔။ ညီမကလည္း ခရီးသြားခါနီးဆို ဂဂ်ီဂေဂ်ာင္က်တတ္တဲ႔အတိုင္း မလိုက္ဘူးပဲ။ ေမာင္ေလးကေတာ႔ စထဲက ဘယ္လိုမွ ေခၚမရ။ အမွန္ဆို အေဖကလည္း အင္တင္တင္။ ကၽြန္မကသာ မေလးရွားကို ေရာက္တယ္ဆိုရံုေလးပါ။ twin tower ေရွ႕မွာ ဓာတ္ပံုရိုက္ရရင္ ၿပီးေရာ ခ်က္ခ်င္း ျပန္လာလည္း ကိစၥမရွိဘူးဆိုၿပီး အတင္းေျပာေနေတာ႔ အေဖက မျငင္းဘူး။ မနက္က်ရင္ သြားမယ္လို႔ ေျပာတယ္။

ကၽြန္မ မနက္ နိုးလာေတာ႔ အေဖက ဘာမွ မလုပ္ထားဘူး။ အဲဒီအေၾကာင္းလည္း မသိသလိုနဲ႔ ေစ်းသြားဖို႔ေတာင္ လုပ္ေနေသးတယ္။ ကၽြန္မလည္း တအိမ္လံုးကို ေတာ္ေတာ္ေလး တင္းသြားတယ္။ ဒါနဲ႔ စိတ္တိုတိုနဲ႔ မနက္ေစာေစာစီးစီး အိမ္ေရွ႕မွာ ငိုပစ္လိုက္တယ္။:P အဲဒီေတာ႔မွပဲ အေဖက သြားမွာေပါ႔ ဘာညာနဲ႔ ေျပာတယ္။ ေနာက္ဆံုး မႀကီးက သူလည္း လိုက္မယ္ေပါ႔။ အဲဒီေတာ႔ အေမကလည္း လိုက္ပါ႔မယ္ မငိုနဲ႔ဆိုၿပီး ျဖစ္ေရာ။ အေမနဲ႔ မႀကီးလိုက္ရင္ သူပါလိုက္မယ္ဆိုၿပီး ညီမကလည္း သြားဖို႔ျပင္တယ္။ ကၽြန္မကေတာ႔ မရပါဘူး စိတ္ကေကာက္ၿပီဆိုေတာ႔ အိပ္ရာေပၚ သြားထိုင္ေနတယ္။ အေဖက အ၀တ္အစားေတြထည့္ဆိုလည္း မထည့္ဘူး။ မႀကီးက အေဖ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မယ္၊ ဟဲ႔ ထဆိုလည္း ေပကပ္ေနလိုက္ေသးတယ္။ ေနာက္ေတာ႔လည္း စိတ္မေျပတေျပနဲ႔ အ၀တ္အစားေတြ ကမန္းကတန္း ေတြ႔ရာေကာက္ထည့္ၿပီး ကားငွားလို႔ JB ကိုေရာက္တဲ႔ ဘတ္စ္ကားဂိတ္ထိ လာခဲ႔ၾကတယ္။

တကယ္ေတာ႔ ကၽြန္မက စကၤာပူကို ေက်ာ္လို႔ မေလးရွားနယ္နိမိတ္ထဲထိ အရင္တခါ ေရာက္ဖူးခဲ႔ပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ မေလးရွားၿမိဳ႕ေတာ္ထိ ေရာက္ခဲ႔တာမွ မဟုတ္တာ နိုင္ငံတစ္နိုင္ငံ ေရာက္ဖူးတယ္လို႔ မသတ္မွတ္ပါဘူး။ အဲဒီတုန္းကလည္း ခုလိုပဲ ေရွာေရွာရႉရႉ မဟုတ္ခဲ႔ဘူး။ အေဖတို႔အလုပ္မွာလုပ္ၿပီး JB မွာေနတဲ႔ မေလးမေလးက သူတို႔ မြတ္စလင္ဘာသာ၀င္ေတြရဲ့ ပြဲေတာ္ေန႔မွာ သူတို႔အိမ္ကို လာလည္ဖို႔ဖိတ္တာနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ မိသားစုရယ္၊ ေနာက္အေဖ႔အလုပ္က စလံုးလူမ်ိဳး အပ်ိဳႀကီး ညီအစ္မရယ္ အတူသြားၾကဖို႔ ျပင္တာေပါ႔။ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္မတို႔ဗီဇာယူၿပီးခ်ိန္ အေဖနဲ႔ ေမာင္ေလးက မယူရေသးဘူး။ ေနာက္အေဖက သူတို႔သားအဖ နွစ္ေယာက္အတြက္ ဗီဇာသြားယူမွ ေမာင္ေလး ပက္စ္ပို႔သက္တမ္းကုန္ဖို႔ နွစ္ရက္ပဲလိုေတာ႔တယ္ဆိုတာ အလန္႔တၾကား ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ အၿမဲတမ္း စည္းစနစ္က်တဲ႔ ကၽြန္မအေဖ ေမာင္ေလးပက္စ္ပို႔သက္တမ္း ကုန္ခါနီးကို သတိမရတာ သူ႔ကိုယ္သူ တအ့ံတဩျဖစ္ေနတယ္။ ဒါနဲ႔ ျမန္မာသံရံုးကိုေျပးၿပီး အခြန္ေဆာင္၊ သက္တမ္းတိုးနဲ႔ အဲဒီေန႔က မေလးဗီဇာယူခ်ိန္လည္း မရလိုက္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ႔ ကိုယ္ပိုင္ကားနဲ႔ သြားၿပီး မေလးရွားအ၀င္ လူ၀င္မႈႀကီးၾကပ္ေရးမွာ ဗီဇာေတာင္းရင္ ရတယ္လို႔ မေလးရွားေကာင္စစ္၀န္ရံုးက ေျပာလိုက္ေတာ႔ အေဖနဲ႔ ေမာင္ေလးက ဗီဇာမပါေပမဲ႔ ကၽြန္မတို႔ သြားျဖစ္ၾကတယ္။

ကိုယ္ပိုင္ကား နွစ္စီးကို ငွားသြားၾကတာ။ ဟိုေရာက္ေတာ႔ ေပးမ၀င္ပါဘူး။ အေဖတို႔ ျပန္ရတယ္။ မေလးရွားမွာက လာဘ္ထုိးရင္ေတာ႔ ရတယ္။ ဒါေပမဲ႔ အေဖကလည္း မေပးရဲဘူးေလ။ ေနာက္တခုက စကၤာပူPRဆိုေတာ႔ ဗီဇာေပးလိမ္႔မယ္လည္း အစက ထင္ထားသေပါ႔။:P ေျပာရင္းနဲ႔ ကၽြန္မတို႔လိုမ်ိဳး ျဖစ္ဘူးတဲ႔လူေတြလည္း ရွိတယ္။ သူကေတာ႔ ျမန္မာပက္စ္ပို႔ကိုင္ ဩဇီPRပါ။ ဒီမွာရွိတဲ႔ သူ႔ညီမဆီ လာလည္ဖို႔လုပ္တာ သူ႔ညီမက စကၤာပူဗီဇာယူခဲ႔ဖို႔ အတန္တန္မွာရက္နဲ႔ သူက မလိုပါဘူးဆိုၿပီး မယူခဲ႔ဘူး။ ဒီေလဆိပ္ေရာက္ေတာ႔ လာႀကိဳတဲ႔ သူ႔ညီမနဲ႔ေတာင္ ေတြ႕ခြင္႔မရပါဘူး။ ဗီဇာမပါလို႔ ၀င္ခြင္႔မေပးတာနဲ႔ ဖုန္းနဲ႔ပဲ စကားေျပာရၿပီး စကၤာပူေလဆိပ္ထဲမွာ ညအိပ္လို႔ ေနာက္တေန႔မနက္မွာ ရန္ကုန္ကို ခရီးဆက္လိုက္ရတယ္။ ရန္ကုန္က အျပန္က်မွပဲ ဗီဇာယူၿပီး ဒီကို ၀င္လည္နိုင္ေတာ႔တယ္။ ရယ္ေတာ႔ရယ္ရတယ္ ကိုယ္႔အေတြးနဲ႔ ကိုယ္ေတာ႔ ဟုတ္ေနၾကတာပဲ။ ဩဇီPRေတာင္ ျဖစ္ေနမွ စကၤာပူလိုနုိင္ငံမွာ လာေနစရာအေၾကာင္းမွ မရွိတာဆိုၿပီး သူက ဗီဇာမပါဘဲ ၀င္ခြင္႔ေပးမယ္ထင္ေနတာ။ ကၽြန္မတို႔လည္း ဒီလုိပဲ စကၤာပူPRဆိုမွေတာ႔ မေလးရွားမွာ ေနစရာအေၾကာင္းမွ မရွိဘဲလို႔ေတြးေတာ႔ အလြယ္တကူ ဗီဇာေပးၿပီး ၀င္ခြင္႔ေပးမယ္ထင္ေနတာ။ တကယ္ေတာ႔ ဘယ္နိုင္ငံPRပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ျမန္မာပက္စ္ပို႔ႀကီး ကိုင္ထားတာကို မေမ႔သင္႔ပါဘူးဆိုတဲ႔ သင္ခန္းစာတစ္ခု ရလိုက္ပါတယ္။

အဲဒါနဲ႔ ေနာက္ေတာ႔ အေဖတို႔သားအဖကို ကားတစ္စီးက လိုက္ပို႔ေပးၿပီး အဲဒီကားျပန္ေရာက္လာခ်ိန္မွ ကၽြန္မတို႔ သားအမိတေတြနဲ႔ ဟိုညီအစ္မတို႔က JB ကို ခရီးဆက္ၾကရေလသတည္းေပါ႔။ ၿပီးတာနဲ႔ အေဖ႔အလုပ္က မိတ္ေဆြအိမ္မွာ အေဖမပါဘဲ ကၽြန္မတို႔ေတြ စားေသာက္ လည္ပတ္ၿပီး အဲဒီနယ္စပ္ၿမိဳ႕က ေရွာ႔ပင္စင္တာ နွစ္ခုမွာ ေစ်း၀ယ္ၿပီး ျပန္လာၾကတယ္။ အဲဒီတုန္းက ဓာတ္ပံုလည္း မရိုက္ျဖစ္ခဲ႔ပါဘူး။ ၿပီးေတာ႔ အဲဒီၿမိဳ႕ကို လွတယ္လို႔လည္း မထင္မိဘူး။

အခုတဖန္ ကၽြန္မတို႔မိသားစု ဘတ္စ္ကားႀကီးစီးလို႔ ဒီနယ္စပ္ၿမိဳ႕ကို ထပ္ေရာက္လာျပန္ၿပီ။ နယ္စပ္ၿမိဳ႕ဆိုတဲ႔အတိုင္း လူေတာ္ေတာ္ရႈပ္ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔က မနက္စာ စားေနခဲ႔ၿပီး အေဖနဲ႔ အစ္မက ကားလက္မွတ္သြား၀ယ္ၾကတယ္။ ပံုမွန္ဆို KL ကိုသြားရင္ တစ္ေယာက္ကို ကားခ ၂၅ ရင္းဂစ္ပဲရွိေပမဲ႔ အဲဒီအခ်ိန္မွာေတာ႔ ရင္းဂစ္ ၇၀ ေပးရပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ ကားလာတဲ႔ခ်ိန္ကိုေစာင္႔ေနၾကတာ ကားကလည္း အခ်ိန္မတိက်ပါဘူး။ ၿပီးေတာ႔ ဂိတ္မွာထိုးတဲ႔ကားမဟုတ္ဘဲ ၾကားကား ပံုစံမ်ိဳးပါ။ ကားက လာခ်ိန္တန္လ်က္ မလာေတာ႔ အေဖက အလိမ္ခံရတယ္ ထင္ေသးတယ္။ ေနာက္မွ ကၽြန္မတို႔ေဘးနားကလူေတြလည္း အဲဒီ ကားလက္မွတ္ေတြနဲ႔ဆိုေတာ႔ ဆက္ေစာင္႔ေနလိုက္ၾကတယ္။ သိပ္မၾကာဘူး ကားေရာက္ၿပီဆိုၿပီး လူတစ္ေယာက္ လာေခၚေရာ။ ကားက လမ္းမဘက္မွာ ရပ္ထားတဲ႔ ခရီးေ၀းသြား ကားႀကီးပါ။ ထိုင္ခံုနံပါတ္နဲ႔ ထုိင္ရမယ္ထင္ထားေပမဲ႔ ေနာက္မွ ဦးရာလူစနစ္နဲ႔ ထိုင္ရမွန္း သိတယ္။ ကၽြန္မတို႔ သားအဖ ၃ ေယာက္က ေနာက္ဆံုးမွာ ေနရာရၿပီး အေမနဲ႔ အစ္မကေတာ႔ အလယ္နားဘက္မွာ ေနရာရလို႔ ေတာ္ေသးတယ္။ ကၽြန္မတို႔လည္း ကားေနာက္ဆံုးမွာ ထိုင္ရေပမဲ႔ ကားလမ္းေတြက ခ်ိဳင္႔ေပါက္ရာမရွိ ေခ်ာေမာေနလို႔ သက္ေတာင္႔သက္သာနဲ႔ စီးခဲ႔ရတာေတာ႔ မဆိုးပါဘူး။ ဘာပဲေျပာေျပာ အစစအရာရာ စည္းစနစ္က်တဲ႔ စကၤာပူလိုနိုင္ငံမွာ နွစ္အေတာ္ၾကာေနၿပီးမွ ဒီလိုမ်ိဳးေတြ ျပန္ႀကံဳရလို႔ စိတ္ညစ္ညဴးမိတာေတာ႔ အမွန္ပါပဲ။

မေလးရွားမွ အျပန္ (၂)
မေလးရွားမွ အျပန္ (၃)

s0wha1

ျမန္မာ Food အလြမ္းေျပ

ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ဘယ္ကေန ရလာမွန္း မသိတဲ႔ အစားအစာပံုေတြပါ။ မေန႔က ဂ်ီေတာ႔ခ္ကတဆင္႔ ကၽြန္မဆီ ပို႔ေပးတာနဲ႔ အားလံုး သေရက်ၿပီး လြမ္းရေအာင္ ကၽြန္မ ဘေလာ႔ဂ္မွာ ျပန္တင္လိုက္ပါတယ္။ :P

s0wha1

ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္းက ေျပာတယ္။ ျမန္မာ႔အင္တာနက္က ရတာတဲ႔။

မိန္းကေလးမ်ားနွင္႔ ေရြးခ်ယ္ခြင္႔

ကၽြန္မ အယူအဆနဲ႔ ယံုၾကည္ခ်က္မ်ားအရ မိန္းကေလးမ်ားနဲ႔ ေရြးခ်ယ္ခြင္႔ကို နည္းနည္းေရးၾကည့္မယ္ေနာ္။ အရြယ္ေရာက္လာတဲ႔ မိန္းကေလးအမ်ားစုက တေန႔ အိမ္ေထာင္ျပဳၾကမွာ မဟုတ္လား။ အဲဒီအခါ အိမ္ေထာင္ဘက္ကို ေရြးခ်ယ္တာမွားရင္ တသက္လံုး ျပန္ျပင္လို႔ မရတတ္တဲ႔အမွားအျဖစ္ "အိမ္ေထာင္ျပဳ၊ ဘုရားတည္၊ ေဆးမွင္စုတ္ထိုး၊ ဤသံုးခ်က္ ခ်က္မပိုင္ ေနာင္ျပင္ရန္ ခက္သည့္အမ်ိဳး" လို႔ စာခ်ိဳးရွိပါတယ္။ ခုေခတ္မွာေတာ႔ ေဆးမွင္ေၾကာင္က ေလဆာသံုးၿပီး ျပန္ဖ်က္လို႔ ရေနပါၿပီ။ ေနာက္ၿပီး ကၽြန္မ သေဘာအရဆိုရင္ မေကာင္းတဲ႔ အိမ္ေထာင္ဘက္ကို တသက္လံုး စိတ္အဆင္းရဲခံ ေပါင္းသင္းေနမဲ႔အစား ကြာရွင္းဖို႔ကို ပိုအားသန္မိတာေတာ႔ အမွန္ပါပဲ။ ဒီေနရာမွာ ကၽြန္မနဲ႔ အျမင္ကြဲလြဲသူေတြ မ်ားနိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္မရဲ့ အယူအဆနဲ႔ ယံုၾကည္ခ်က္ကိုသာ ေရးခ်င္တာျဖစ္လို႔ ဘယ္သူနဲ႔မွ မျငင္းခံု၊ မေဆြးေႏြးလိုပါဘူး။

မိန္းကေလးဟာ အိမ္ေထာင္ဘက္ ေယာက္်ားကို ေရြးခ်ယ္ရာမွာ ကိုယ္႔ဘ၀အေဖာ္မြန္အျဖစ္သာမက ကိုယ္႔သားသမီးေတြရဲ့ ဖခင္ကိုပါ ေရြးခ်ယ္ရတာပါ။ ဒီလူ ဘယ္ေလာက္ဆိုးဆိုး၊ ငါ ခ်စ္လို႔ ယူမယ္ ဘာျဖစ္လဲလို႔ ေျပာလို႔ရေပမဲ႔ ေနာင္တခ်ိန္မွာ ကိုယ္႔ရဲ့ ေရြးခ်ယ္မႈက သားသမီးေတြအတြက္ မတရားဘူးလို႔ ယူဆမိပါတယ္။ အနည္းဆံုး ဖခင္ေကာင္း တစ္ေယာက္ဟာ ခင္ပြန္းေကာင္းလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါက တိုက္ရိုက္အခ်ိဳးက်ေနတယ္လို႔ ကၽြန္မ ျမင္မိတယ္။ သားသမီးေတြအတြက္ ဖခင္ေကာင္းကို ေရြးခ်ယ္တာနဲ႔အတူ ကိုယ္႔အတြက္ ခင္ပြန္းေကာင္းပါ ေရြးခ်ယ္ၿပီးသား ျဖစ္သြားတာေပါ႔။

ဒီေတာ႔ မိန္းမတစ္ေယာက္အတြက္ အိမ္ေထာင္ဘက္ေရြးခ်ယ္မႈက ေတာ္ေတာ္ အေရးႀကီးတယ္ ဆိုရပါမယ္။ အနည္းဆံုး ကိုယ္က်င္႔တရားေကာင္းရမယ္။ လာျပန္ၿပီ ဒီကိုယ္က်င္႔တရားလို႔ေတာ႔ မထင္ပါနဲ႔။ တကယ္ေတာ႔ လူတစ္ေယာက္အတြက္ အေရးပါဆံုးဟာ ရိုးသားမႈနဲ႔ ကိုယ္က်င္႔တရားပဲေလ။ ကၽြန္မေျပာတဲ႔၊ ဆိုလိုခ်င္တဲ႔ ကိုယ္က်င္႔တရားဆိုတာ ႀကီးက်ယ္ျမင္႔ျမတ္ၿပီး လူတိုင္း မက်င္႔သံုးနိုင္တဲ႔ အရာမဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္မ ယံုၾကည္ သတ္မွတ္ထားတဲ႔ ကိုယ္က်င္႔တရားဆိုတာ

(၁) ကိုယ္႔မိသားစုကို သစၥာရွိရပါမယ္။ ဒီေနရာမွာ ကိုယ္႔မိသားစုဆိုတာ ဇနီးနဲ႔ သားသမီးေတြ (လက္မထပ္ခင္ေတာ႔ ခ်စ္သူ)ေပါ႔။ သစၥာရွိရမယ္ဆိုေတာ႔ မေဖာက္မျပန္တာကို ေျပာခ်င္တာပါ။ ေဖာက္ျပန္တယ္ဆိုတာက မိန္းမရွိရက္နဲ႔ ရည္းစားထားတာမ်ိဳး၊ ေနာက္မိန္းမနဲ႔ ထပ္ရႈပ္တာမ်ိဳးေပါ႔။ ဒီလို မေဖာက္ျပန္ဖို႔ လူတိုင္းလုပ္နိုင္မယ္လို႔ ကၽြန္မ ယံုၾကည္ပါတယ္။ ဒါဟာ ခက္ခဲတဲ႔ ကိုယ္က်င္႔တရားေစာင္႔စည္းမႈ မဟုတ္ပါဘူး။ ေျပာရရင္ေတာ႔ စိတ္ဓာတ္က အဓိကပါ။

(၂) အရက္ေသစာ မေသာက္စားရဘူးလို႔ ကၽြန္မ မေျပာလိုပါဘူး။ (ျဖစ္နိုင္ရင္ေတာ႔ မေသာက္စားတာ အေကာင္းဆံုးေပါ႔ေလ။) ကိုယ္ႀကိဳက္လို႔ ေသာက္တာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ မျဖတ္နိုင္ေတာ႔လို႔ ေသာက္တာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေသာက္ခ်င္လို႔ ေသာက္တာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေသာက္ခ်င္ရင္ ေသာက္နိုင္ေသာ္လည္း ကိုယ္႔မိသားစုကို အရွက္ရ၊ မ်က္နွာငယ္ေစရေလာက္ေအာင္ ေသာက္တဲ႔ အရက္သမားမ်ိဳးမဟုတ္ဘူးဆိုရင္ေတာ႔ သူ႔ကို ကိုယ္က်င္႔တရား မေကာင္းဘူး ေျပာလို႔မရပါဘူး။ ဒါေပမဲ႔ မိန္းမအမ်ားစုကေတာ႔ ကိုယ္႔ေယာက္်ား အရက္မေသာက္တတ္တာကို ဂုဏ္ယူခ်င္တတ္ၾကတာပါပဲ။

(၃) မိသားစုကို ရိုးရိုးသားသား၊ သမၼာအာဇီ၀က်က် ရွာေဖြ ေကၽြးေမြးနိုင္တာမ်ိဳးပါ။ ဒီေနရာမွာေတာ႔ "အူမေတာင္႔မွ သီလေစာင္႔မယ္။" "အမ်ားမိုးခါးေရ ေသာက္လို႔ လိုက္ေသာက္တယ္" ဆိုတဲ႔ ဆိုရိုးစကားေတြကို ယံုၾကည္လက္ခံသူေတြကေတာ႔ ကိုယ္က်င္႔တရားေကာင္းတယ္လို႔ ဘယ္ေျပာလို႔ရမလဲေနာ္။

ခုေခတ္မွာေတာ႔ နံပါတ္ (၃) အခ်က္ကို ေခတ္ကာလအရ လူတိုင္း က်င္႔ႀကံနိုင္မယ္မဟုတ္ဘူးလို႔ ယူဆၾကမယ္ဆိုရင္ က်န္တဲ႔ အေပၚက အခ်က္ ၂ ခ်က္ကိုေတာ႔ လူတိုင္း က်င္႔ႀကံနိုင္မယ္လို႔ ကၽြန္မ ထင္ပါတယ္။ အဓိကက စိတ္ဓာတ္ပါပဲ။ စိတ္ဓာတ္ ျဖဴစင္၊ ခိုင္မာေနဖို႔ေတာ႔ လိုတာေပါ႔ေလ။

ဒီေလာက္ေလးမွ မေစာင္႔စည္းနိုင္တဲ႔ ေယာက္်ားကို မိန္းကေလးမ်ားအေနနဲ႔ ခ်စ္သင္႔၊ လက္ထပ္သင္႔ပါေသးသလား။ ကၽြန္မ ေျပာၿပီးပါၿပီ ဒီလိုလူက ကိုယ္႔ခင္ပြန္းသာမက တခ်ိန္မွာ ကိုယ္႔သားသမီးေတြရဲ့ ဖခင္ပါ ျဖစ္လာဦးမွာပါ။ ကိုယ္႔ေၾကာင္႔ ေလာကအလယ္မွာ မ်က္နွာမေဖာ္၀ံ့ ဒါမွမဟုတ္ ဂုဏ္ယူနိုင္စရာမေကာင္းတဲ႔ ဖခင္မ်ိဳးကို ကိုယ္႔သားသမီးေတြ ပိုင္ဆိုင္ရမွာဟာ ျဖစ္သင္႔ပါသလားလို႔ ကၽြန္မေတြးမိတယ္။ ကိုယ္႔ရဲ့ အေတြးအေခၚတခ်က္ဟာ ကိုယ္သာမက ကိုယ္႔မ်ိဳးဆက္ကိုပါ ထိခိုက္လာနိုင္တဲ႔ အျပဳအမူမ်ိဳးေတာ႔ မိန္းကေလးတိုင္း ေသခ်ာစဥ္းစားၿပီး ေရြးခ်ယ္သင္႔လွပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ မိန္းမေတြဘက္က ေျပာေနေပမဲ႔ ေယာက္်ားေတြအတြက္လည္း ထုိနည္းလည္းေကာင္း ေျပာလို႔၊ ေတြးလို႔ရပါတယ္။ ကိုယ္႔သားသမီးေတြအတြက္ မိခင္ေကာင္းျဖစ္ဖို႔ကလည္း အေရးပါတာပဲ မဟုတ္လား။ ဒီေတာ႔ အိမ္ေထာင္ဘက္ကို ေရြးခ်ယ္တဲ႔အခါ ဒီအခ်က္ကိုပါ ထည့္သြင္းစဥ္းစားသင္႔ေၾကာင္း ကၽြန္မ အယူအဆကို ေျပာရျခင္းပါ။

ကၽြန္မအရင္က ကၽြန္မအိမ္ေထာင္ဘက္အျဖစ္ ေရြးခ်ယ္မဲ႔သူဟာ ခုနက ေျပာတဲ႔ အခ်က္ ၃ ခ်က္နဲ႔ ျပည့္စံုရံုတင္မက စာဖတ္၀ါသနာပါသူလည္း ျဖစ္ရမယ္လို႔ ကၽြန္မေတြးခဲ႔ဖူးပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ တမိသားစုလံုး (ေမာင္ေလးက လြဲရင္ေပါ႔) စာဖတ္၀ါသနာပါၾကသလို၊ စာဖတ္ျခင္းရဲ့ အက်ိဳးေက်းဇူးကိုလည္း ယံုၾကည္လက္ခံၾကလို႔ပါ။ ကၽြန္မအေမနဲ႔ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြ ေျပာေနက် စကားရွိတယ္။ "သားသမီးေတြကို စာအုပ္ပံုထဲသာ ပို႔ထားလိုက္ ဒါဆို အပင္ပန္းခံၿပီး ေျပာဆို္ဆံုးမစရာမလိုဘူး" တဲ႔။ ဒါက မွန္သင္႔သေလာက္ မွန္ပါတယ္။ "အလိမၼာ၊ စာမွာရွိ" မဟုတ္လား။ ဒါေပမဲ႔ ခုေနာက္ပိုင္း စာဖတ္သေလာက္၊ ဗဟုသုတျပည့္စံုသေလာက္ လမ္းလြဲေရာက္၊ အေတြးအေခၚမွားတဲ႔လူေတြကို ေတြ႕လာရတဲ႔အခါ ကၽြန္မအရင္က ယံုၾကည္ခဲ႔တာ နည္းနည္း ယိုင္နဲ႔လာပါတယ္။

စာအရမ္းဖတ္တဲ႔ ကၽြန္မအသိ အစ္ကိုႀကီးတစ္ေယာက္ဟာ စာအစံု မဖတ္လို႔ဘဲလား ဒါမွမဟုတ္ ဘာေၾကာင္႔လဲေတာ႔ မသိပါဘူး။ သူက ဘာသာမဲ႔လိုလုိျဖစ္သြားပါတယ္။ ခုေလာေလာဆယ္ ျမန္မာျပည္က မိရိုးဖလာ ဗုဒၶဘာသာေတြရဲ့ အေျပာအဆို၊ အေရးအသားေတြကိုလည္း လက္မခံ၊ တယူလည္း သန္ပါတယ္။ သူ႔ကို ဖတ္သင္႔တဲ႔ စာအုပ္၊ ဗဟုသုတနဲ႔ျပည့္စံုတဲ႔စာအုပ္ထဲက ႀကိဳက္တဲ႔စာအုပ္နာမည္ေျပာျပ၊ သူမဖတ္ရေသးတဲ႔ စာအုပ္ မရွိသေလာက္ပါပဲ။ (ေသေသခ်ာခ်ာ ထပ္ေျပာရရင္ သူက တိုတိုထြာထြာစာေတြ ဖတ္တာမဟုတ္ဘဲ တကယ္႔ စာႀကီးေပႀကီးေတြ ဖတ္တဲ႔လူပါ။) ဒီလို စာဖတ္နာတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ဟာ တခါတခါ အေတြးအေခၚေၾကာင္တတ္ေၾကာင္း ကၽြန္မ လက္ခံလိုက္ရတာ သူ႔တစ္ေယာက္ထဲေၾကာင္႔ေတာ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ေနာက္ထပ္ တစ္ေယာက္မက ထိုနည္းလည္းေကာင္း ေတြ႔လာရတဲ႔အခါ လက္မခံခ်င္ဘဲ လက္ခံလိုက္ရပါတယ္။

တကယ္ေတာ႔ စာဖတ္သူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ကိုယ္ေလးစားတဲ႔ စာေရးသူရဲ့ အာေဘာ္ဟာ ကိုယ္႔အေပၚ လႊမ္းမိုးတတ္တယ္ဆိုေပမဲ႔ ယူဆခ်က္တိုင္းကို လက္သင္႔မခံဘဲ ကိုယ္႔အသိဥာဏ္နဲ႔ ခ်င္႔ခ်ိန္ေတြးေတာၿပီး လက္ခံသင္႔မွ လက္ခံ၊ ပယ္သင္႔ရင္ ပယ္တတ္ဖို႔ေတာ႔ လိုအပ္လွပါတယ္။ မဟုတ္ရင္ေတာ႔ စာဖတ္မ်ားတိုင္း၊ ဗဟုသုတၾကြယ္တိုင္းလည္း ကိုယ္႔ေလာက္မွ အသံုးက်သူေတြ မဟုတ္ေၾကာင္း သေဘာေပါက္လိုက္ရပါေတာ႔တယ္။ ဘာပဲေျပာေျပာ ခုခ်ိန္မွာ ကၽြန္မကေတာ႔ လူတစ္ေယာက္ရဲ့တန္ဖိုးကို သူ႔ သိျခင္း၊ မသိျခင္းေပၚမွာ မသတ္မွတ္ဘဲ ရိုးသားျဖဴစင္မႈေပၚမွာပဲ သတ္မွတ္လိုက္ပါတယ္။

တခါ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းရဲ့ သူ႔သမီးေလးအတြက္ ဖခင္ေရြးခ်ယ္မႈ မွားယြင္းခဲ႔ပံုကို ကၽြန္မအေမနဲ႔ ေျပာရင္း အဲဒီမတိုင္ခင္ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းကို အမုန္းခံ တားျမစ္ခဲ႔တာေတြ၊ တျခားသူေတြရဲ့ အဲဒီအျဖစ္နဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္အေၾကာင္းအရာေတြမွာ ကၽြန္မ ၀င္ပါခဲ႔တာေတြပါ ေျပာျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္။ ကၽြန္မအေမက ေျပာတယ္။ "သူေတာ္ခ်င္းခ်င္း၊ သတင္းေလြ႔ေလ႔ြပါ သမီးရယ္"တဲ႔။ ေနာက္ၿပီး "ေၾကာင္ခံတြင္းပ်က္နဲ႔ ဆက္ရက္ေတာင္ပံက်ိဳးတို႔ ေတြ႕ဆံုမႈပါ"တဲ႔။ "အဲဒါကို ကိုယ္က လိုက္ပူပန္ေပးစရာမလိုပါဘူး"လို႔ ေျပာတယ္။ "ကိုယ္က ေစတနာနဲ႔ သူ႔အတြက္ ေျပာဆိုတားျမစ္ေပမဲ႔ သူက အသိကင္းလြတ္ခ်ိန္ (နည္းနည္း ခပ္ရင္႔ရင္႔ေလး ေျပာမယ္ဆိုရင္ေတာ႔ မႊန္ေနခ်ိန္) မွာ ကိုယ္႔ေစတနာက မတိုးေတာ႔ဘူး"တဲ႔။ "အဲလိုခ်ိန္မွာ ကိုယ္႔ကို ရန္သူလို သေဘာထားတတ္တာ ဓမၼတာပါပဲ"တဲ႔။ "ဘာလို႔ ကိုယ္႔အခ်ိန္ေတြ အကုန္ခံေနမွာလဲ သမီး"လို႔ ေျပာတယ္။ အေမေျပာမွ ကၽြန္မ မွားသြားမွန္း သတိရတယ္။ အမွန္ေတာ႔ အေမေျပာသလို ကၽြန္မ အခ်ိန္ေတြ သူမ်ားအတြက္ အလကားသက္သက္ ျဖဳန္းတီးမိခဲ႔ပါတယ္။ အိမ္ေထာင္သည္ေယာက်္ားရဲ့ တိတ္တိတ္ပုန္းမိန္းမ ဒါမွမဟုတ္ ရည္းစားပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ရည္းစားလက္ရွိရဲ့ တိတ္တိတ္ပုန္း ခ်စ္သူပဲျဖစ္ျဖစ္ (သိသိႀကီးနဲ႔) သူတို႔ေက်နပ္လို႔ ေရြးခ်ယ္ထားတဲ႔အေပၚမွာ ကၽြန္မအေနနဲ႔ ဘာမွ ဂရုဏာေဒါသနဲ႔ တားျမစ္ပိတ္ပင္၊ စိတ္ပင္ပန္းခံစရာ မလိုေၾကာင္း အေမ႔စကားေတြေၾကာင္႔ အသိမွန္၊ အျမင္မွန္ရလာတာနဲ႔အတူ ခုေတာ႔ ကၽြန္မ ေပါ႔ေပါ႔ပါးပါး ရယ္ေနနိုင္ပါၿပီ။

ကၽြန္မအေမ အေဖနဲ႔ လက္ထပ္ၿပီးခါစက အေဖ႔ကို စကားတစ္ခြန္း ေျပာခဲ႔တယ္တဲ႔။ အဲဒီစကားကေတာ႔ "ကိုယ္က်င္႔တရားပ်က္တာကို ဘယ္ေတာ႔မွ လက္မခံနိုင္ဘူး။ ၿပီးေတာ႔ ကၽြန္မ ခြင္႔လႊတ္ရတာကို ၀ါသနာမပါဘူး" တဲ႔။ ေသခ်ာတာက ကၽြန္မအေဖေၾကာင္႔ အေမ ဘယ္တုန္းကမွ စိတ္အေနွာင္႔အယွက္ မျဖစ္ခဲ႔ရ၊ စိတ္မဆင္းရဲခဲ႔ရသလို၊ ကၽြန္မတို႔အတြက္လည္း အၿမဲ ေခါင္းေမာ႔ ၀ံ့ၾကြားေနရတဲ႔ ဖခင္ေကာင္းတစ္ေယာက္ကို ရရွိခဲ႔တာပါ။ အင္း... ကၽြန္မအေမကေတာ႔ သူ႔သားသမီးေတြအတြက္ ဖခင္ေကာင္း၊ သူ႔အတြက္ ခင္ပြန္းေကာင္းကို တာ၀န္ေက်ပြန္စြာ ေရြးခ်ယ္နိုင္ခဲ႔႔ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ အလွည့္က်ရင္ေရာ ဒီတာ၀န္ကို ေက်ပြန္နိုင္ပါ႔မလား။ ဘာပဲေျပာေျပာ ဒီေရြးခ်ယ္ခြင္႔ကေတာ႔ ကၽြန္မတို႔လက္ထဲမွာ ရွိေနဆဲပါ...။

s0wha1